Αύριο λοιπόν βγαίνει το πρώτο μέρος της προσφοράς μας για τις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, τα δύο πρώτα cd και η κασετίνα «Ξαναδιαβάζοντας τον Μίκη Θεοδωράκη», με τις ακυκλοφόρητες διασκευές στα τραγούδια του Μίκη. Θα προσφέρουμε μαζί ως δώρο και μια αφίσα-πίνακα του Γιάννη Ψυχοπαίδη. Τα άλλα δύο cd θα βγουν με το φύλλο μας το Σάββατο 2 Ιανουαρίου 2016 (μαζί με ένα ημερολόγιο του 2016, φιλοτεχνημένο από τους σκιτσογράφους της «Εφ.Συν.»).
Θα βγάλουμε δύο εκδόσεις, την «κανονική» με τα 2 ευρώ και μία πιο ακριβή (αυτή με τα cd) στα 3,5 ευρώ. Το κάνουμε για μία και μοναδική φορά, μόνο και μόνο για να καλυφθεί κάποιο μέρος από τα έξοδα της παραγωγής. Υπενθυμίζουμε πως οι εκτελέσεις, οι διασκευές στα τραγούδια του Μίκη, είναι όλες καινούργιες.
Τώρα μπήκαν στο στούντιο οι καλλιτέχνες, τώρα τις ηχογράφησαν. Δεν συγκεντρώσαμε δηλαδή τίποτε παλιά κομμάτια και στήσαμε απλώς μια συλλογή, όπως γίνεται συνήθως. Καμία σχέση, είναι ένα ολοκαίνουργιο και πρωτότυπο έργο. Γι’ αυτό και οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν νιώθουν μεγάλη τιμή.
Ο Γιάννης Μηλιώκας συμμετέχει στην κασετίνα με το «Κάποτε θα ’ρθουν να σου πουν» που είχε τραγουδήσει ο Παύλος Σιδηρόπουλος και είναι το πρώτο τραγούδι του Θεοδωράκη σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου. Οσο για τη σχέση του με το έργο του Μίκη, θα περνάει πάντα μέσα από το «Κυνηγητό και ξύλο».
Ο Νίκος Πιτλόγλου, ενορχηστρωτής και ηχολήπτης, εδώ διασκευάζει το «Μάνα μου και Παναγιά». «Οι μουσικές και τα τραγούδια του Μίκη έχουν περάσει στο DNA ως βαθιά ακουστικά βιώματα και εικόνες μιας Ελλάδας που μπορεί ακόμα να χαίρεται τα κάλλη της, αλλά και να αυτοβασανίζεται, να λυπάται και να θρηνεί τις αδικίες που την περιβάλλουν και τη στοχεύουν, μα περισσότερο απ’ όλα να ελπίζει, να αγωνιά και να αγωνίζεται» λέει.
Ο Παντελής Αμπαζής, ο οποίος συμμετέχει με το «Θα σου δώσω ένα τόπι χρυσό» από τον κύκλο «Ενας όμηρος», ανασύρει μνήμες από τη συναυλία του 1984 στην Πανεπιστημιούπολη: «Χιλιάδες κόσμου περιμένουμε τον Μίκη που έχει αργήσει ανησυχητικά.
Θα έρθει, δεν θα έρθει… Μία ώρα μετά, εμφανίζεται σίφουνας ο Μίκης. Χαμογελαστός και σίγουρος, ζητά συγγνώμη χωρίς φτηνές δικαιολογίες, διασχίζει το πλήθος, ανοίγει τα θεόρατα χέρια του, παίρνει ένα ρε ματζόρε απ’ το πιάνο και… παμ-παμ-παμ, “Βάρκα στο γιαλό” αρχίζοντας το ταξίδι στον ωκεανό της μουσικής του!».
Ο Στάθης Παχίδης είναι διασκευαστής καθ’ έξιν και κατά συρροή. «Εβρισκα παιγνιώδες για τα παιδικά αυτιά μου και τραγουδούσα το “Πέντε, πέντε, δέκα”. Δεν ήξερα, τι σημαίνει απαγορευμένο τραγούδι, το ’χα ακούσει σ’ ένα μαγνητόφωνο μπομπίνας, που είχε φέρει συγγενής μετανάστης στη Γερμανία.
Η πρόκληση να παρουσιάσω μια ατμοσφαιρική εκδοχή ενός αγαπημένου μου κομματιού, του “Μενεξεδένια τα βουνά”, του ερωτικού Θεοδωράκη, που είναι εξίσου μεγαλοφυής με τον επικό, ήταν μεγάλη».
Η Αγνή συμμετέχει με την «Μπαλάντα του Αντρέα» σε ποίηση Κώστα Βάρναλη. «Ως έφηβη στην εποχή της δικτατορίας ο Θεοδωράκης ήταν ο ήρωάς μου και η απαγορευμένη μουσική του με έκανε να μπω σε μια πολιτική αναζήτηση», εξηγεί.
«Θεώρησα τιμητική την πρόταση να συμμετάσχω στη νέα ανάγνωση των τραγουδιών του. Το τραγούδι που μου προτάθηκε το αγαπώ πολύ, συνήθιζα να το τραγουδάω. Ετυχε επίσης να σηματοδοτεί και για μένα το τέλος μιας εποχής και την αφετηρία μιας αναγέννησης. Κάθε στίχος και νότα και εικόνα του ακουμπάει την ψυχή μου».
