efsyn.gr , Νόρα Ράλλη
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

«5΄ για τον Δήμο» ήταν ο τίτλος της εκδήλωσης ιστορικής μνήμης για το Δήμο Τσακνιά (16.10.1949 – 2.11.2014) στον ένα χρόνο από τον θάνατό του, που έγινε χθες βράδυ στο Μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς. Σύντροφοι, φίλοι, συναγωνιστές, συνοδοιπόροι τόσο του ίδιου όσο και της γυναίκας του, Νάντιας Βαλαβάνη, ήταν εκεί, για να μιλήσουν αλλά και για να ακούσουν. Και παρότι οι ομιλητές ήταν πολλοί (19), οι ακροατές ήταν δεκάδες – όλο το αμφιθέατρο στο Μπενάκη ήταν γεμάτο, άδειαζε και γέμιζε συνεχώς.

Τα πέντε λεπτά ανά ομιλητή έγιναν μισάωρο, αλλά πώς να διακόψει κανείς μαρτυρίες και καταθέσεις ψυχής και αναμνήσεων και γεγονότων ανθρώπων που έζησαν μαζί με τον αγωνιστή Δήμο Τσακνιά τον αντιδικτατορικό αγώνα και αργότερα τη μεταπολίτευση, το ΚΚΕ (ήταν μέλος έως το 1989), το συνδικαλιστικό κίνημα των σιδηροδρομικών (ήταν νομικός σύμβουλος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Σιδηροδρομικών), τις δράσεις του στον Χώρο Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς, μέχρι και τις προσπάθειες ανάδειξης του ΣΥΡΙΖΑ σε κυβερνητικό κόμμα;

Μπορεί ο Δήμος Τσακνιάς να πέθανε ξαφνικά πέρυσι τον Νοέμβρη, λίγο πριν από την πρώτη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές και την υπουργοποίηση της Νάντιας, ωστόσο η ζωή του πορευόταν χέρι χέρι με τη νεότερη ιστορία της Ελλάδας, από τη χούντα και μετά.

Αυτό φάνηκε ήδη από τα πρώτα λεπτά των ομιλιών… που δεν ήταν, όμως, τόσο ομιλίες για τον Δ. Τσακνιά όσο αναβίωση, δραματική και σχεδόν θεατρική, μιας ολόκληρης εποχής (και σίγουρα μάθημα ιστορίας και συντροφικού ήθους για εμάς τους νεότερους).

Σύντροφοι του Δήμου στη δικτατορία, άλλοι οργανωμένοι στην ΚΝΕ, ψάχνοντας «να βρουν τρόπους να περάσουν από τη θεωρία στη δράση», όπως είπε ο φίλος του για χρόνια, Δημήτρης Γκαστής, άλλοι ανένταχτοι αριστεροί, άλλοι αστικής καταγωγής και άλλοι, σαν τον Δ. Τσακνιά, από χωριά, με γονείς εργάτες, όλοι αυτοί λειτούργησαν στο «πάνελ» σαν μέλη μιας ακόμη οργάνωσης του τότε.

Λεπτομέρειες που σήμερα φαντάζουν από ανούσιες έως γραφικές ή ρομαντικές, όπως πότε βγήκε η τάδε αφίσα για την Εργατική Πρωτομαγιά ή ποιος δούλευε τον πολύγραφο, πότε βγήκε το τάδε άρθρο στον Οδηγητή και ποιος έχει το δείνα αρχείο, έγιναν ολάκερη κουβέντα.

Για τους ανθρώπους αυτούς, που νέα παιδιά τότε έψαχναν τη θέση τους στην κοινωνική και πολιτική ζωή της χώρας επί χούντας και ταυτόχρονα έψαχναν και τρόπους να αγωνιστούν εναντίον της, δεν ήταν λεπτομέρειες. Ηταν ολόκληρη η ζωή τους. Ενα λάθος σε μια τέτοια «λεπτομέρεια» για μας σήμερα, τότε μπορούσε να κοστίσει ζωές.

«Γνώρισα τον Δήμο στον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ και με τη Νάντια επικοινωνούσαμε με το χτύπημα στους τοίχους των κελιών. Κι όμως, στην κηδεία του έμαθα πως τύπωνε ο ίδιος τον Οδηγητή» εξομολογήθηκε λιτά και ειλικρινά η βασανισμένη σκληρά από τη χούντα, αγωνίστρια Ιωάννα Μακρή.

Στη χθεσινή εκδήλωση, παλιοί σύντροφοι, που κρατούσαν τους κανόνες της συνωμοτικότητας όλη τους τη ζωή, μοιράστηκαν για πρώτη φορά παράνομα μυστικά τού τότε και αλήθειες τού σήμερα. Γι’ αυτό και ήταν τόσο ιδιαίτερη η χθεσινή βραδιά.