Ποιητής… εκ του προχείρου

Σαν κάθομαι και σκέπτομαι το έτος που παρήλθε η δόλια η πατρίδα μας τι Γολγοθά ανήλθε με πιάνει πονοκέφαλος και μου ΄ρχεται μια ζάλη

Τέτοια, της εύχομαι, χρονιά να μην της έλθει άλλη!

Στο χείλος της καταστροφής ποδάρι έχει στυλώσει και βυθισμένη στα σκατά δεν λέει να ξεσκατώσει

Στην κάλπη μια και δυο και τρεις από καθήκον πήγα και νιώθω πια στη χώρα μου μέσα στο γάλα μύγα

Μπλέχτηκαν οι ελπίδες μας, φοβέρες, πόθοι, στόχοι μας μπέρδεψαν με το μεγάλο ΝΑΙ και το μεγάλο τ’ ΟΧΙ

Ολα μικρά και κάλπικα, σισύφειος αγώνας και βρίζουμε λυγίζοντας στο βάρος της κοτρώνας

Είμαστε σε μια σύγχυση, ψάχνουμε την ελπίδα καράβι σ’ άγριο πέλαγος χωρίς καμιά πυξίδα

Στη χώρα τι να ευχηθώ; Μα, να σοβαρευτούμε σαν Βαρουφάκη και Μπαλτά άλλους να μη λουστούμε!

Φθάνει η κούφια οίηση, μαγκιά χωρίς ουσία κάθε «σοφού» καθηγητή η ασυναρτησία…

Αλλο το «μέτρον άριστον» κι άλλο η μετριότης κι όποιον ετούτο δεν γροικά, τον δέρνει ηλιθιότης

Αλλη Ζωή στον δρόμο μας να μη βρεθεί, ελπίζω και η Τασία «λιάζεται», τη σκέφτομαι κι αφρίζω…

Είδαμε νούμερα πολλά κι ακούσαμε κοτσάνες μα όλα αυτά τ’ αλέθουνε του χρόνου οι δαγκάνες

Τι μένει πίσω τελικά; Γεύση πικρή στο στόμα και ένας φόβος στην ψυχή σαν λες: και πού ‘σαι ακόμα…

Μα μη σας πιάνει νοσηρή και στείρα απελπισία υπάρχουν δυστυχέστεροι: σκεφτείτε τη Συρία…

Ας πούμε «Δόξα τω Θεώ» και «Βόηθα Παναγιά μου» και μια ευχή δίνω κι εγώ βγαλμένη απ’ την καρδιά μου:

Στόχους να βάλουμε σωστούς και κάνοντάς τους πράξη πιο ώριμους και λογικούς συ να μας βρεις, δεκάξι!