Γεννημένη το 1972 στο Πεκίνο, η Γίγεν Λι αποτελεί ιδιαίτερη περίπτωση συγγραφέως, καθώς η ενσωμάτωση και η συγγραφική της αναγνώριση στις ΗΠΑ σε σύντομο χρονικό διάστημα από τη φοιτητική της μετοίκηση στη χώρα των ευκαιριών αποτελούν ενσάρκωση του περιλάλητου αμερικανικού ονείρου.
Η νομοθετική πράξη που επέτρεψε την άρση της απαγόρευσης της κινεζικής μεταναστευτικής ροής προς τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1943 ευνόησε ταυτόχρονα και την άνθηση της κινεζοαμερικανικής λογοτεχνίας, δημιουργώντας μια αξιομνημόνευτη παράδοση Κινέζων μεταναστών συγγραφέων.
Τιμημένη με σειρά διεθνών βραβείων, τόσο για δείγματα γραφής της στη μικρή φόρμα του διηγήματος όσο και για τα μυθιστορήματά της, η Γίγεν Λι αναδεικνύεται σε τεχνίτρια του γραπτού λόγου.
Με μεταπτυχιακές σπουδές στη μυθοπλαστική και μη μυθοπλαστική δημιουργική γραφή, η Γίγεν Λι θητεύει ακάματα σε δοκίμιο και λογοτεχνία.
Σε εξαιρετική μετάφραση της Τόνιας Κοβαλένκο από την αγγλική, που αποτελεί και γλώσσα του πρωτοτύπου, οι εκδόσεις Καστανιώτη παρουσιάζουν φέτος το τρίτο βιβλίο της στα ελληνικά με τίτλο «Αντίδοτο στη μοναξιά», στη σειρά «Συγγραφείς απ’ όλο τον κόσμο».
Η έναρξη της πλοκής in media res αποτελεί διαχρονικά ένα ευρηματικό μυθοπλαστικό τέχνασμα, καθώς αγκιστρώνει τον αναγνώστη στο άρμα της αφήγησης.
Πράγματι, η εναρκτήρια σκηνή του αποτεφρωτηρίου στο μυθιστόρημα «Αντίδοτο στη μοναξιά» δεν δίνει παρά ελάχιστες πληροφορίες για το θλιβερό γεγονός γύρω από την κηδεία.
Το όνομα της νεκρής, Σαοάι, και τα εναπομείναντα πρόσωπα: ο οικογενειακός φίλος Μπογιάνγκ, που φροντίζει για τις τελευταίες άχαρες λεπτομέρειες και για την πληροφόρηση της Ρουγιού και της Μοράν, οικείων της οικογένειας, για το θλιβερό μαντάτο.
Η μετάβαση στο επέκεινα, ως κορυφαίο γεγονός της ανθρώπινης ζωής, θα λάβει σταδιακά στην αντίληψη των αναγνωστών νέες διαστάσεις, καθώς τόσο το γεγονός της κλινήρους καθήλωσης όσο και η βασανιστικά αργή πορεία της Σαοάι προς το λυτρωτικό της τέλος θα στιγματίσουν αμετάκλητα τον βίο των τριών ηρώων.
Κατεξοχήν αποσυνάγωγος, η Σαοάι θα συμμετάσχει στα επαναστατικά γεγονότα της πλατείας Τιεν Αν Μεν ενάντια στο μαοϊκό καθεστώς, θα διατυπώνει απερίφραστα τα αντικαθεστωτικά της αισθήματα κραδαίνοντας σε κάθε ευκαιρία το ιδεολογικό της λάβαρο απέναντι στον ολοκληρωτισμό και στη στρατιωτική πειθαρχία, θα παραμείνει μέχρι το μοιραίο γεγονός που χώρισε τη ζωή της στα δύο το απείθαρχο, αύθαδες, κυνικό, οργισμένο μοναχοπαίδι-πονοκέφαλος των γονιών της.
Δίπλα της, σε παράλληλη τροχιά, η Ρουγιού, η νεαρή μακρινή συγγενής που φιλοξενείται επί μακρόν από την οικογένεια της Σαοάι και μοιράζεται μαζί της δωμάτιο και κλίνη.
Μεγαλωμένη από τις συντηρητικές και θρησκόληπτες καθολικές θείες της, η Ρουγιού θα σταλεί στο συγγενικό σπίτι για το σχολικό έτος, υποτασσόμενη σε μια ψυχαναγκαστική συγκατοίκηση, από την οποία προκύπτει μια μονίμως ηλεκτρισμένη, υφέρπουσα ερωτική ατμόσφαιρα ανάμεσα στις δύο νεαρές. Κοντά στην ερμητικά κλειστή, αψυχολόγητη και δυσερμήνευτη ώς το τέλος προσωπικότητα της Ρουγιού ο κύκλος των συνομηλίκων, οι φίλοι της νεαρής πειθήνιας μαθήτριας, Μπογιάνγκ και Μοράν.
Η παρέα των τριών νεαρών, οι εμπειρίες τους στο σχολείο της μαοϊκής Κίνας και μια εκπαιδευτική επίσκεψη που θα επικαθορίσει μοιραία τη ζωή των τεσσάρων πρωταγωνιστών.
Σε τριτοπρόσωπη αφήγηση, με συχνές αναστοχαστικές παρεμβάσεις αποφθεγματικού τύπου, η Γίγεν Λι κινείται επιδέξια στον άξονα του αφηγηματικού χρονότοπου, εναλλάσσοντας με άνεση την εστίαση πότε στην εφηβική και πότε στην ενήλικη ζωή των ηρώων.
Κρίσιμο σημείο στο διάνυσμα της πλοκής αποτελεί, αναμφίβολα, η «απενεργοποίηση» της Σαοάι, γεγονός που θα μπορούσε να δικαιολογήσει τον χαρακτηρισμό του μυθιστορήματος ως αλληγορικού: η επαναστατική φωνή που σιγεί οριστικά, εγκλωβισμένη για είκοσι ένα τραγικά χρόνια μέσα στο ίδιο της το σώμα.
Πώς συνδέονται οι τρεις νεαροί φίλοι με το ανεξιχνίαστο γεγονός;
Τι επίδραση έχει το μοιραίο συμβάν στον ψυχισμό και στη διανόηση εκείνων που μένουν πίσω;
Ο Μπογιάνγκ που αντέχει να μείνει κοντά στην περίλυπη οικογένεια και προσπαθεί να προχωρήσει στη ζωή του, οι δύο γυναίκες που μεταναστεύουν στην Αμερική, διατηρώντας τίποτε άλλο παρά μόνο χιλιομετρικές αποστάσεις από τη μήτρα της επώδυνης μνήμης.
Ζωές μισές, ανηδονικές και ανολοκλήρωτες, διατηρούνται αυτοτιμωρητικά στο περιθώριο και στη μοναξιά.
Αφορμή για την επικοινωνία των τριών αλλοτινών φίλων στέκεται ο λυτρωτικός, επίσημος πια, θάνατος της Σαοάι.
Ωστόσο, η σκιά της νεκροζώντανης φοιτήτριας θα στιγματίσει ανεπανόρθωτα τους τρεις φίλους σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους.
Το αντίδοτο που δεν δόθηκε πιστώνεται με μοναξιά.
