Εφτά παρά τέταρτο, στάση Εθνική Πινακοθήκη, λεωφορείο 550 Κηφισιά-Φάληρο.
Με τόσον αέρα στην Αθήνα, υπολογίζεις –το θέλεις και γι’ αυτό πας– το κύμα να ξεχειλίζει την προκυμαία! Καλά να πάθεις, γιατί άλλος ο στεριανός καιρός, άλλος της θάλασσας.
Ασπαίρουσα η θάλασσα, τρεμουλιαστή, μόλις που σπαρταράει∙ αυτό το σπαρτάρισμα που με τον ήλιο γίνεται ασήμι.
Κρύο βέβαια. Στις δύο παραλίες του Φλοίσβου, εφτάμισι το πρωί, ψυχή από κολυμβητές.
Στην επόμενη -στάση του τραμ Φλοίσβος- ένας. Στην επόμενη, στον Μπάτη, που κολυμπούσες κι εσύ μέχρι πριν από δέκα μέρες, ένας που έβγαινε από το νερό ακριβώς τη στιγμή που πρόβαλλε από τον Υμηττό ο ήλιος.
Δεν χρειάζεται να το «σκηνοθετήσεις», η φύση είναι ο καλύτερος σκηνοθέτης∙ αρκεί να την αφήσει να κάνει τη δουλειά της ο… παραγωγός.
Πρώτη έκπληξη: η μεγάλη προκυμαία, μετά τη μαρίνα στο Καλαμάκι, που πέρσι και πρόπερσι ήταν σμπαράλια από κάποια φουρτούνα, ήταν επισκευασμένη στην εντέλεια και με ωραία παγκάκια για ρομάντζα∙ φαίνεται πως κάπου, κάποιοι δουλεύουν, παράγουν κάτι που φαίνεται, το βλέπεις, αυτούς τους καιρούς, όπου έχουν κράτος και εξουσία τα δάνεια, οι τόκοι και τα… πανωτόκια.
Στην πρώτη παραλία του Αλίμου –γνωστό στέκι χειμερινών κολυμβητών– μέτρησες καμιά δεκαριά.
Για όσους παρακολουθούν αυτά τα σημειώματα… ε, ναι, ήταν εκεί και ο ηλικιωμένος κύριος με το «κομοδινί» μαλλί, στην παραλία, με τον πρώτο ήλιο, που απολάμβανε τον ναργιλέ του∙ οχτώ παρά τέταρτο ακριβώς.
Δεν φορούσε μουσταρδί μπουφάν, καφέ παντελόνι και καφέ παπούτσια, όπως πέρσι, αλλά σκούρο μπλε μπουφάν, μπλε παντελόνι και μαύρα παπούτσια. Γυαλισμένα! Στην αμμουδιά!
Στην επιστροφή, στη μαρίνα του Φλοίσβου, παρατήρησες κίνηση… κοσμική, ρώτησες και, μετά, είδες: γινόταν μια έκθεση (μάλλον θα την έλεγες επίδειξη) με αυτοκίνητα-αντίκες, υπό τους ήχους μουσικής εποχής… ποταπαγόρευσης.
Ζει ο τόπος. Δεν πεθαίνει… κουφάλα νεκροθάφτη…
