Νέος κόσμος, σε μαγνητική τομογραφία

Οι εποχές αλλάζουν (πιο γρήγορα, πια) και νέοι όροι διαμορφώνονται. Και αν στους καιρούς της επονομαζόμενης «νηνεμίας» ήταν ευχάριστο να αλλάζει ο οποιοσδήποτε καυχησιάρης πολύ συχνά τα «πουκάμισα» μιας επιτηδευμένης ευεξίας, όταν σκληραίνουν οι συνθήκες οι διαθέσεις μεταβάλλονται.

Βέβαια, ο άνθρωπος είναι ένα είδος που όσο και αν ευαισθητοποιείται από όσα «ακραία» και «συνταρακτικά» συμβαίνουν αλλού, μόνο αν ο πραγματικός κίνδυνος «χτυπήσει την πόρτα» του καθενός και της καθεμιάς ξεχωριστά, αλλάζει ο συναγερμός και από «πορτοκαλί» γίνεται «κόκκινος».

Ο «πορτοκαλί» συναγερμός είναι μια περίεργη κατάσταση που δίνει ακόμα επιλογές, αλλά εμπεριέχει τον κίνδυνο να παρθούν αποφάσεις προς λανθασμένη κατάσταση.

Και όσον αφορά στον ίδιο τον «κόκκινο», δεν σημαίνει πως οι απεγνωσμένες προσπάθειες σωτηρίας θα αποφέρουν αποτελέσματα προς μια θετική κατεύθυνση. Ας είναι…

Όταν γίνονται γεγονότα και προκαλούνται καταστάσεις όπως αυτή που παρατηρούμε επισταμένως ανάμεσα στο ρωσικό και το τουρκικό κράτος, όλοι καταλαβαίνουμε πως κάτι το σημαντικό, που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα δεδομένα, λαμβάνει χώρα. Βλέπουμε τηλεόραση, σερφάρουμε στο ίντερνετ, διαβάζουμε εφημερίδες, ακούμε ραδιόφωνο και ταυτόχρονα αναλογιζόμαστε και προβληματιζόμαστε.

Κι όχι γιατί δεν έχουμε τι να κάνουμε, ή από τη συνήθεια της «σπατάλης χρόνου με την επίφαση της σοβαρής ενημέρωσης» που μας επιτρέπει μετά να εμφανιζόμαστε ως «γνώστες»-παπαγάλοι.

Κάτι τρέχει εδώ, είναι προφανές. Tότε, εισερχόμαστε στη δίνη ενός νέου είδους «νεύρωσης». Τι θα γίνει από εδώ και πέρα; Κινδυνεύουμε εμείς;

Μπορεί ο νους να καταφεύγει εύκολα στο παρηγορητικό πως «δεν πρόκειται εμείς να πάθουμε κάτι», αλλά η πραγματικότητα του ότι πλησιάζει ολοένα και περισσότερο στο δικό σου μέρος ένα αόρατο -ακόμα- είδος απειλής, όσο και να είναι, σε φέρνει σε κατάσταση εσωτερικού «πορτοκαλί» συναγερμού.

Το τι θα γίνει πραγματικά, εμείς δεν μπορούμε να το ξέρουμε. Για να αστειευτούμε και λίγο, όσο μας το επιτρέπει το βαρύ παγκόσμιο διαμορφωθέν κλίμα (και δεν εννοούμε το περιβαλλοντικό, που και αυτό πάσχει από τις δικές του ασθένειες) θα ήταν ύποπτο αν γνωρίζαμε τις πραγματικές προθέσεις των εμπλεκόμενων.

Ακόμα και οι κινήσεις τους που είναι υπαρκτές και… αναπότρεπτες…, μπορεί να μας οδηγήσουν σε λανθασμένα συμπεράσματα και σε επισφαλείς προβλέψεις.

Η μελέτη του παρελθόντος σε εύρος διπλωματικών, οικονομικών, πολιτικών, στρατιωτικών αντιμαχιών ανάμεσα σε κράτη, μας αποκαλύπτει πολλά και μας «εξαναγκάζει» να είμαστε προσεκτικοί.

Αυτό που είναι βέβαιο και αναδύεται από τις επιμέρους εξελίξεις είναι αυτό που -πια- το παραδέχοντιαι όλοι.

Η Νέα Τάξη Πραγμάτων που ξεκίνησε το 1991, η εφαρμογή των όρων της παγκοσμιοποιημένης ενιαίας αγοράς -που σηματοδοτεί την όξυνση των ανταγωνισμών χωρίς τους περιορισμούς και τις «ψυχροπολεμικές» αγκυλώσεις- έχει περάσει σε μια άλλη φάση.

Μετά το αρχικό στάδιο των πρώτων εξαναγκαστικών προσαρμογών, και αφού η κάθε μεγάλη δύναμη φρόντισε να διαμορφώσει το εσωτερικό της πεδίο όσο της ήταν εφικτό, πια έχουμε το «άνοιγμα των φτερών» σε «αλλότρια» εδάφη.

Και σε μια τέτοια περίσταση, δυστυχώς, δεν φτερουγίζουν κανονικά πουλιά, αλλά τα «σιδερένα αρπακτικά» που αφήνουν έντονους και διαπεραστικούς ήχους που τρομάζουν και τους πιο «αναίσθητους».

Ο νέος κόσμος που ήρθε φέρνει στις αποσκευές του πόλεμο, πείνα, δυστυχία, όξυνση της κοινωνικής αδικίας, εξαναγκαστική προσφυγοποίηση, ερείπια, φανατισμούς, ιδεολογικά ξεσκεπάσματα και ριζοσπαστικά αδιέξοδα. Και όλα αυτά με μια «τρισδιάστατη» κάλυψη (που θυμίζει μαγνητική τομογραφία), που μας επιτρέπει να δούμε το χειρότερο προσωπείο μας με την πιο ακριβή ανάλυση σε όλη τη διαδρομή της ανθρωπότητας.

Ίσως, η πορεία προς το πεπρωμένο να απαιτεί την αρτιότητα της τεχνικής καταγραφής για να ξέρουν οι όποιοι επόμενοι -χωρίς να χρειάζεται να ξεσκονίζουν πρώτα αραχνιασμένες βιβλιοθήκες- λεπτομέρειες που «τσούζουν».

ΥΓ. Ας κλείσουμε αυτό το σημείωμα με λίγο Γκαλεάνο: «Τα κράτη δεν ασχολούνται πλέον με τη διοίκηση και αφοσιώνονται στην αστυνόμευση. Οι πρόεδροι μετατρέπονται σε διαχειριστές ξένων εταιριών. Οι υπουργοί Οικονομικών είναι καλοί διερμηνείς. Οι βιομήχανοι μετατρέπονται σε εισαγωγείς. Οι πολλοί εξαρτώνται ολοένα περισσότερο από τα περισσεύματα των λίγων. Οι εργαζόμενοι χάνουν τις δουλειές τους. Οι αγρότες χάνουν τη γη τους.Τα παιδιά χάνουν την παιδική τους ηλικία. Οι νέοι χάνουν την επιθυμία να πιστεύουν. Οι ηλικιωμένοι χάνουν την σύνταξή τους.”Η ζωή είναι λαχείο”, ισχυρίζονται όσοι κερδίζουν».