Το δράμα της αγραβατοσύνης

Τα στιγμιότυπα από την επίσκεψη του Ολάντ στην Αθήνα μόνο έναν τίτλο μπορεί να έχουν: Το δράμα της αγραβατοσύνης.

Οσο κι αν επιστρατεύτηκαν φιλαρμονικές, ταπισερί, κόκκινα χαλιά στους βρομερούς μας δρόμους, στρατός και στόλος παρόντες, Καραγκούνες και φουστανέλες καλοσιδερωμένες, το δράμα δεν καλύφθηκε, μάλιστα με όλ’ αυτά αναδείχτηκε περισσότερο.

Ομολογώ ότι λυπήθηκα τους υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ. Κανείς κομματικός δεν τολμά να φορέσει γραβάτα, αφού δεν το κάνει ο αρχηγός.

Τι ψυχαναγκασμό περνάνε οι δύστυχοι! Και να τα πανάκριβα κοστούμια, τα απίστευτα πουκάμισα, όλα να χάσκουν στον λαιμό αμήχανα, δυστυχισμένα, σαν να ζητούν συγγνώμη από το φιλοθέαμον κοινό, χωρίς μια πρόταση ενδυματολογική στη θέση της γραβάτας. Ενα φουλάρι, κάτι.

Αντρες είκοσι χρόνια μεγαλύτεροι του Τσίπρα να μην μπορούν να φορέσουν τα ωραία τους ρούχα, υπουργοί, γραμματείς και φαρισαίοι να ζουν μ’ αυτήν την απαγόρευση.

Και να ’χεις τον Καμμένο να μοστράρει τη δική του, κόκκινη της φωτιάς, με ανταύγειες, τον πιο ελεύθερο άνθρωπο της κυβέρνησης αυτής, τον μόνο που μπορεί να απολαύσει την εξουσία σε τέτοιο βάθος.

Και τανκς ο Καμμένος, και κανόνια ο Καμμένος, και μακαρόνια ο Καμμένος, και γραβάτες ο Καμμένος. Ολα αυτός. Ε, ρε κατακαημένη Αράχοβα.

Πρώτη φορά συνειδητοποίησα δε, κοιτάζοντας αυτές τις φωτογραφίες, πόσο σημαντικό πράγμα είναι η γραβάτα στην αντρική εμφάνιση.

Το μόνο χρωματιστό αντικείμενο που έχει απομείνει από μακρά παράδοση εντυπωσιακών εμφανίσεων.

Από τα καταπληκτικά ρούχα των αρχόντων του Μεσαίωνα, τα κεντήματα και τα μεταξωτά στο τόσο σημαντικό και ευαίσθητο αυτό σημείο του σώματος, τον λαιμό, τίποτε άλλο δεν διεσώθη.

Ενα κομμάτι ύφασμα, που μπορεί να έχει χρώμα, που μπορεί να γυαλίζει, να παίζει, να φουσκώνει, να δίνει μια νότα του έξω κόσμου, να είναι μετάξι, να έχει λαχούρια, να γιορτάζει ή να πενθεί, όπως η μαύρη που φόρεσε ο Ολάντ για το εθνικό πένθος της Γαλλίας λόγω του πολύνεκρου τροχαίου.

Είναι πράγματι σημαία του αστικού τρόπου ζωής, οι αστοί καταργώντας τις τάξεις επέτρεψαν μόνο τις περιστάσεις.

Δεν είσαι πια αυτό που φοράς, μπορείς να αλλάζεις ταυτότητες κατά βούληση, και ικανότητα βεβαίως.

Απ’ όλ’ αυτά η αγραβατοσύνη Τσίπρα κράτησε μόνο τη δυσκολία του κόμπου, γιατί αυτή είναι που κάνει τους νεαρούς να αρνούνται να τη φοράνε.

Πρέπει να κάτσουν να μάθουν αυτήν την απλή τέχνη που σου επιτρέπει μετά πρόσβαση σε όλες τις δυνατότητες της γραβάτας.

Κι αφού τη λάνσαρε την αγραβατοσύνη, πρέπει και να την υπερασπίζεται εσαεί, τη μόνη του συνέπεια, κι όλοι από κοντά να ζουν μαζί του το ίδιο δράμα.

Θα μου πείτε, προτιμάς να φορέσει γραβάτα και να ξαναγίνει αντιμνημονιακός; Οχι βέβαια, κουνηθείτε απ’ τη θέση σας!

Ας κρατήσει την αγραβατοσύνη του κι ας εφαρμόσει σωστά, γρήγορα και με ακρίβεια το Μνημόνιο!

Κι άμα θέλει ας φοράει και πιτζάμες, ελεύθερα!