efsyn.gr
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Οταν κατασκευάστηκε το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» και άρχισε να λειτουργεί, λίγα χρόνια πριν από την Ολυμπιάδα του 2004, διάβασα μια συνέντευξη του (Γερμανού) επικεφαλής αυτού του τεράστιου έργου. Και πήγα να τρελαθώ.

Ο άνθρωπος έκανε… έκκληση να τού επιτρέψουν να εργαστεί εθελοντικά, σε οποιαδήποτε δουλειά, για την Ολυμπιάδα. «Δεν θέλω χρήματα», έλεγε, «διότι επί χρόνια είχα πολύ ψηλές αποδοχές και μπορώ να ζήσω καλά ώς τα γεράματά μου. Απλώς, θέλω να δώσω κάτι πίσω στην Ελλάδα, π.χ. την πείρα που απέκτησα».

Δεν γνωρίζω αν πράγματι τού ανέθεσαν κάτι να κάνει, εκμεταλλευόμενοι την τεράστια πείρα και τη διάθεσή του να προσφέρει. Εκείνο που θυμάμαι είναι ότι μού ήταν αδύνατον να καταλάβω πώς ήταν δυνατόν ένας τόσο ικανός άνθρωπος -παρέδωσε το αεροδρόμιο 6 μήνες πριν από τη μέρα που όριζε το συμβόλαιο!- να προσφέρεται να δουλέψει δωρεάν!

Το κατάλαβα μερικά χρόνια μετά: είχε κλείσει η «Ελευθεροτυπία» κι εγώ καθόμουν στον Μαραθώνα χωρίς να κάνω τίποτα, ως συνταξιούχος.

Ξαφνικά, τέλη Οκτωβρίου του 2012, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από την καλή συνάδελφο Ελένη Κωσταρέλου: «Βγάζουμε μια εφημερίδα των συντακτών και θέλουμε να έρθετε μαζί μας».

Πέταξα από τη χαρά μου! Την άλλη μέρα, κιόλας, μίλησα με τον Νικόλα Βουλέλη, διευθυντή της νέας αυτής εφημερίδας:

«Δεν θέλω αμοιβή», τού είπα. Πράγματι, μου αρκούσε η χαρά να είμαι μαζί τους και να συνεχίζω να γράφω για ζωοφιλικά θέματα σαν χόμπι -κάτι που έκανα τα 20 προηγούμενα χρόνια στην «Ελευθεροτυπία» παράλληλα με τα υπόλοιπα καθήκοντά μου.

Από τότε πέρασαν τρία χρόνια συνεργασίας με την «Εφημερίδα των Συντακτών», από την οποία όλοι κερδίσαμε -win-win που λέμε: κέρδισαν κάποια αδεσποτάκια, που βρήκαν σπίτι μέσ΄ από τη σελίδα μας, κέρδισαν κάποιοι ζωόφιλοι, που έμαθαν πώς να προσέχουν την υγεία των τετράποδων φίλων τους, κέρδισα κι εγώ, που έχω κάτι να κάνω ακόμα στη ζωή μου, κέρδισε (ελπίζω) και η καλή αυτή εφημερίδα, που είναι το αποκούμπι τόσων και τόσων συναδέλφων, που ξαφνικά, το 2011, βρέθηκαν στον δρόμο…

Συνεχίζουμε, λοιπόν, πλησίστιοι το ταξίδι μας. Μαζί με τη Φάλια, που μου φτιάχνει τη μέρα με το ζεστό της «καλημέρα», με τη Χαρά, που απολαμβάνω τα κείμενά της, με τη Νίκη, που τα λέμε τα πρωινά, με την Καίτη και τον Φώτη, που τους παιδεύω με τη σελίδα μου, αλλά και με τον Στέλιο, χωρίς τον οποίο ο κομπιούτερ πάνω στο γραφείο μου θα ήταν ένα περίεργο και τελείως άχρηστο αντικείμενο…

ΥΓ. Α! Να μην ξεχάσω και τους φίλους διορθωτές, που μ’ έχουν γλιτώσει από μύρια όσα λάθη…