Οι εικόνες των προσφύγων, κυρίως από της Εγγύς και Μέση Ανατολή, που κατακλύζουν την Ευρώπη μιλάνε από μόνες τους. Επεξηγήσεις δεν χρειάζονται. Το πρόβλημα είναι γνωστό. Και οι κίνδυνοι επίσης.
Αν αφήσουμε τα πράγματα ως έχουν, δεν θα αργήσει η ώρα που ο μιθριδατισμός θα μας κυριεύσει. Θα συνηθίσουμε στο δηλητήριο, θα γίνουμε ανθεκτικοί, θα το δεχόμαστε σε μεγαλύτερες δόσεις και θα αδιαφορούμε. Αυτό θέλουμε; Αυτό επιδιώκουμε; Αυτό μας αξίζει; Κατηγορηματικά όχι.
Αυτή η γωνιά της Ευρώπης που λέγεται Ελλάδα, για την οποία καυχιόμαστε ότι έδωσε τα φώτα του πολιτισμού στον κόσμο έχει γίνει αποθήκη ανθρώπινων ψυχών.
Αυτή η ήπειρος που λέγεται Ευρώπη και θεωρείται μία από τις πιο πολιτισμένες περιοχές του κόσμου δοκιμάζεται. Σε τούτη τη γωνιά του πλανήτη και σε όλο τον κόσμο ο νεκρός Αϊλάν στοιχειώνει κάθε ώρα και στιγμή, στέκεται πάνω απ’ όλους μας και ρωτάει: Υπάρχει κανείς που δεν ξέρει; Υπάρχουν άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν τι έχει συμβεί;
Το προσφυγικό πρόβλημα δεν είναι αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης. Ενα τέτοιο πρόβλημα ενδεχομένως να ακολουθεί. Το προσφυγικό πρόβλημα, σήμερα, είναι απόρροια των πολέμων που προκάλεσαν ή υπέθαλψαν οι μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη με στόχο να αλλάξουν τις ισορροπίες στην περιοχή, να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους.
Αν αυτές οι δυνάμεις ήθελαν, θα μπορούσαν πολύ γρήγορα, αξιοποιώντας τη δύναμή τους, να θέσουν τέλος σε αυτούς τους πολέμους και να δημιουργήσουν σταθερότητα στις χώρες που αποσταθεροποίησαν. Αν το έκαναν, προσφυγικό ζήτημα δεν θα υπήρχε. Δεν το κάνουν, όμως.
Χωρίς αμφιβολία, η Ελλάδα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το προσφυγικό πρόβλημα μόνη της. Οφείλει, όμως, να πάρει άμεσα αποφάσεις. Να εξαντλήσει κάθε περιθώριο ανθρωπισμού απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους για να μη γίνει εκκολαπτήριο ρατσισμού και φασισμού.
Ταυτόχρονα, οφείλει να θέσει τους κοινοτικούς εταίρους μπροστά στις ευθύνες τους. Να παλέψει για να αλλάξουν οι Συνθήκες του Δουβλίνου. Εκείνοι που εθελοτυφλούν με το πρόβλημα πρέπει να έρθουν αντιμέτωποι μαζί του. Αλλη λύση δεν υπάρχει.
