Ρούφους, από την καλή και την ανάποδη

Ηταν η δεύτερη φορά που είδαμε live τον Ρούφους Γουεϊνράιτ στην Αθήνα. Πριν από το προχθεσινό Ηρώδειο έπαιξε και στο ηλεκτρονικό φεστιβάλ Synch (το θυμάστε;), στον Λυκαβηττό -1.000 άτομα όλα κι όλα.

Περισσότερο κόσμο μάζεψε τώρα, πιο hot όμως ως καλλιτέχνης ήταν τότε.

Εχει πολλά χρόνια να βγάλει καλό δίσκο, έκανε μια έκρηξη πριν από μία δεκαετία περίπου, άφησε πολλές ελπίδες, αλλά παρέμεινε στάσιμος στη συνέχεια.

Αυτό φυσικά δεν (μας) τον κάνει λιγότερο συμπαθή. Είναι, άλλωστε, και σαν περσόνα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, διαθέτει και μια φωνή περίεργη και μοναδική, η οποία είτε σ’ αρέσει είτε όχι. Ανήκω στους πρώτους.

Στο Ηρώδειο είχαμε δύο συναυλίες στη συσκευασία μίας. Στο πρώτο μέρος είδαμε και ακούσαμε ένα οπτικο-συμφωνικό κοντσέρτο με πυρήνα την όπερά του Prima Donna, στο δεύτερο ανέβηκε και ο ίδιος στη σκηνή να παίξει μερικά από τα πιο γνωστά τραγούδια του.

Μαζί του η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών υπό τη διεύθυνση του Γιώργου Πέτρου.

Το πρώτο μέρος ήταν θανάσιμα βαρετό. Η μουσική, τα οπτικά, η σκηνοθεσία, οι σοπράνο, ο τενόρος όλα. Μόνο ο ίδιος ο Ρούφους που ήταν πέντε θέσεις μπροστά μου (και τον παρατηρούσα) έδειχνε μαγεμένος. Το δεύτερο μέρος ευτυχώς ήταν πολύ διαφορετικό.

Ούτε όπερες αποτυχημένες, ούτε τίποτε ανάλογο. Τραγούδια καλά και γνωστά, ερμηνεία σπαρακτική όπως πάντα κι ένας Ρούφους γνώριμός μας, εύθραυστος και συναισθηματικός.

Χωρίς κάτι το απίθανο φυσικά, αλλά πολύ καλός. Ειδικά αν σου αρέσει η φωνή του (όπως είπαμε).

Στα αρνητικά της συναυλίας η ώρα που άρχισε, 10 παρά. Αλλά και η ώρα που τελείωσε, λίγο πριν από τη 1. Οχι πως με χαλάει προσωπικά το αργά.

Αλλά όχι στο Ηρώδειο που είσαι καρφωμένος στα μάρμαρα. Γι’ αυτό και το σχεδόν γεμάτο θέατρο έμεινε με κάποιες κενές θέσεις προς το τέλος.