Μια εβδομάδα περίπου πριν την καθοριστική για τα μελλούμενα του ελλαδικού χώρου εκλογική διαδικασία ας προσπαθήσουμε να ξεφύγουμε λίγο από αυτή καθεαυτή τη διαδικασία, έστω και κάπως παράπλευρα αφού πάλι σε παρεμφερή με τα πολιτικά ζητήματα θα αναφερθούμε… Μήπως και αποφορτιστούμε από την τεχνητή ένταση των διλημμάτων της προκαθορισμένης (ως προς τις γενικές κατευθύνσεις) επόμενης μέρας, για να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε την ερχόμενη Κυριακή με περισσότερη διαύγεια. Βέβαια, με τα ζητήματα που επεξεργάζεται και το παρόν κείμενο είναι λίγο δύσκολο να χαλαρώσει κανείς, αλλά σίγουρα είναι προτιμότερη συνθήκη από ζητήματα όπως διάφορα «χαλαρωτικά» που μπορούμε να διακρίνουμε -φερειπείν- στα πρωτοσέλιδα «ελαφριάς υφής ενημερωτηρίων» που κρίνουν, πχ, πως το νέο αμόρε κάποιου «έκπτωτου άγγελου» του εγχώριου life style αξίζει δέουσας προβολής… Τα ανάλογα ακροατήρια για να δικαιολογήσουν τη ροπή τους προς την κλειδαρότρυπα αντιτάσσουν πως η πολιτική πραγματικότητα είναι τόσο γελοία που δεν τους αφορά.
Προς αυτήν την κατεύθυνση έρχονται και τα σκληρά πορίσματα από αναγνωρίσιμες και πετυχημένες στον τομέα τους προσωπικότητες όπως ο πολύ γνωστός τραγουδιστής Αντώνης Ρέμος που αποφάνθηκε σε συνέντευξη του σε σαββατιάτικη εφημερίδα πως όλοι οι πολιτικοί είναι σκ… Εδώ τίθεται το θέμα-ερώτημα του κατά πόσο μια δυσχερής όντως πραγματικότητα μας επιτρέπει να ισοπεδώνουμε τους πάντες, να αρκούμαστε αποκλειστικά και ατομικίστικα στη διακοίνωση των επιπτώσεων που έχει αυτή στον ψυχισμό μας και να μη μπορούμε να πούμε σε αυτούς που μας ακούνε πως πρέπει να αναζητάμε σε καιρούς ξεπεσμού τους ανορθωτήρες του πρωτόλειου, όταν αυτό «χαϊδεύει» ένα εσωτερικό μήνυμα συλλογικού «κινδύνου». Ένας συναγερμός αποφυγής των χειρότερων, αρχικώς…
Μα πάνω από όλα, πρέπει να γνωρίζουμε την ουσία. Με ποιο κριτήριο όλοι οι πολιτικοί είναι αυτό που αναφέρει ο Αντώνης Ρεμος, αν αποδεχτούμε ως υπόθεση εργασίας πως κάτι τέτοιο ανταποκρίνεται σα γενικότητα στο dna των καιρών; Επειδή δεν ικανοποιούν τα ετερόκλητα μαζικά κοινωνικά απωθημένα; Μα, όταν εμπιστεύεσαι τυφλά την ανάθεση και την αντιπροσώπευση λογικό είναι απλά να παρατηρείς, και είτε να επιδοκιμάζεις ή να αποδοκιμάζεις. Με γνώμονα το στόχο του ο κάθε πολιτικός είναι επιτυχημένος περισσότερο από ότι νομίζουμε, γιατί εξυπηρετεί τη διατηρημένη συστημική εντροπία (και κυρίως τις ανάγκες της εγχώριας ελίτ). Τον κρίνουμε με βάση την ακριβή γνώση (από την πλευρά μας…) του στόχου που έχει ή με βάση το στόχο που θα έπρεπε αυτός να έχει «κατά παραγγελία» μας; Και όσον αφορά, πχ, τη συμφωνία του ΣΥΡΙΖΑ με τα ιερατεία της Ε.Ε., πρέπει να κρίνουμε τον Αλέξη Τσίπρα και τους συνεργάτες του γιατί συμφώνησαν ή τι είδους συμφωνία έφεραν τελικώς; Γιατί το πρώτο -τη συμφωνία- ως στόχο τον διαλαλούσε συνεχώς η ηγεσία του κόμματος το διάστημα της «διαπραγμάτευσης». Αλλά μπαίνουν εισαγωγικά στη λέξη γιατί το αποτέλεσμα της ήταν αυτό που ήταν, επομένως στον επίσημο ΣΥΡΙΖΑ κάνεις κριτική για το είδος της συμφωνίας και όχι γιατί διάλεξε την παραμονή σε αυτή την Ευρωζώνη. Σε αυτό ορκιζόταν πάντα…
Κάποια στιγμή θα πρέπει να βγουν οι πολιτικοί και να μας πουν όλοι μαζί -και αυτό δεν είναι λαϊκισμός ή κατάχρηση της κοινής λογικής-, τι ανάγκες χρηματοδότησης έχει η χώρα πραγματικά και για ποιους λόγους. Τον Δεκέμβρη του 2014 οι τότε κυβερνώντες παρουσίαζαν μια συγκεκριμένη εικόνα. Και κάποιους μήνες μετά «έσκασε» μια συμφωνία που προδίδει εντελώς διαφορετικά δεδομένα. Η ΝΔ το αποδίδει στην ανικανότητα της προηγούμενης κυβέρνησης στο διάστημα της εφτάμηνης θητείας της. Η τρόικα -όμως- τι λέει για αυτό; Γιατί, αν δεν ενημερωθούμε για τα ουσιώδη, ανεξάρτητα από την κατάληξη που θα έχει η τριετία του τρίτου μνημονίου, μπορεί το πολιτικό προσωπικό να μας εμφανιστεί ξανά τότε και να μας πει πως «χρειάζεται και τέταρτο μνημόνιο». Ας μας γίνει επιτέλους -έστω και μετά τις εκλογές, για λόγους αποφυγής του πολιτικού κόστους- μια επίσημη ενημέρωση βρε αδερφέ… Μια σοβαρή τεχνοκρατική-επιστημονική καταγραφή από σοβαρούς και έγκυρους ανθρώπους, για να ξέρουμε και τι να περιμένουμε στο μέλλον, για να πάψουμε κάποια στιγμή να εναποθέτουμε τις ελπίδες μας -σα στεφάνια στο κοιμητήριο που φιλοξενεί τον προ μνημονίων κόσμο- στις πολιτικές εξαγγελίες
Yγ. Λένε πως αυτό που ενοχλεί τους έξυπνους ανθρώπους είναι η βλακεία, πόσο μάλλον όταν είναι ενδεδυμένη με φτηνιάρικο και ενδεχομένως και επιθετικογενή εγωισμό που παράγεται όψιμα από ένα είδος ακατάληπτου «κώδικα εσωτερικής τιμής» (στο βωμό του οποίου θυσιάζονται πράγματα απαραίτητα για τη διατήρηση στο έδαφος της σύνεσης, όπως η ντροπή και το βαθύ ενδιαφέρον για τον διπλανό). Ίσως, να ισχύει κάτι τέτοιο μέχρι του βαθμού που ο έξυπνος θυμάται πραγματικά τι εστί εξυπνάδα, επομένως η κάθε είδους ενόχληση οφείλει να ξεπεραστεί σε μικρό χρονικό διάστημα. Αυτό που πάντως ισχύει, και δεν λέγεται καθόλου, είναι ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα οι πάρα πολύ έξυπνοι συμπολίτες μας το έχουν με τους πολύ έξυπνους.
