Στη σκιά ενός ακόμα ομαδικού πνιγμού προσφύγων, αυτή τη φορά στα δικά μας νερά, στο Φαρμακονήσι, πρώτη φορά με τόσους πολλούς (33) νεκρούς πρόσφυγες στο Αιγαίο μετά τη συμφορά στη Σμύρνη, το ’22, πάλι τέτοια εποχή. Σ’ αυτή τη βαριά σκιά οι υπουργοί Εξωτερικών και Δικαιοσύνης της Ευρωπαϊκής Ενωσης τα «κουβεντιάσανε» χθες, εκτάκτως (εδώ πάει και το εξάπαντος!).
Για τη «μοιρασιά» (που επίσημα το λένε «ποσοστώσεις»∙ μαθηματικά πράγματα δηλαδή…) και το «μερτικό» που αναλογεί σε κάθε χώρα της Ενωσης από τα αμέτρητα «κοπάδια» των προσφύγων καθ’ έκαστον ευρωπαϊκό «τσελιγκάτο».
Κάθε εποχή, πιστεύω, έχει και τα «μερτικά» της που αναλογούν στην εξουσία και στους πολίτες/υπηκόους. Η δική μας εποχή κατανέμει «μερτικά» και κάνει «μοιρασιές» με κλειδί τις εμπορικές πράξεις.
Αν βγουν οι λογαριασμοί και τα συμφωνήσουμε, αυτό θεωρείται επιτυχία. Η περίφημη αθηναϊκή δημοκρατία, από την άλλη μεριά, πρώτη και τελευταία, νομίζω, οργανωμένη κοινωνία που είχε το εμπόριο βοηθό της πολιτικής και όχι το αντίθετο, θεωρούσε (εκ Διός μάλιστα, εκ θεού…) πολιτική αρετή το μερίδιο καθενός στην αιδώ (να μπορεί να ντρέπεται, δηλαδή, για τις πράξεις του) και στη δικαιοσύνη (να ξέρει πώς να μην αδικεί).
Τώρα, στην Ουγγαρία, λέει («Εφ. Συν.» 14/9), με το προσφυγικό σε βρασμό, μια κυβέρνηση, μακράν αιδούς και δικαιοσύνης, για να απονείμει δικαιοσύνη στους πρόσφυγες (μην κι αδικήσει κανένα!) έστησε στα σύνορα δικαστήρια κινητά, σε τροχόσπιτα, όπου θα ξεχωρίζονται, στο άψε-σβήσε, οι πρόσφυγες από τους (μάθαμε τώρα και αυτή τη διάκριση!) λοιπούς μετανάστες.
Περίπου όπως γινόταν επί Οθωνα με την γκιλοτίνα, τη μία και μοναδική, γαλλικής παραγωγής, λαιμητόμο, που περιόδευε από πόλεως εις πόλιν και έκοβε κεφάλια. Παρήγορο για την Ελλάδα: στα σαράντα χρόνια «λειτουργίας» της γκιλοτίνας, ουδείς ληστής, καταδικασμένος σε αποκεφαλισμό, δέχτηκε, με αντάλλαγμα τη ζωή του, να γίνει δήμιος!
