Προέχουν τα συλλυπητήρια προς τους οικείους του Δημήτρη Παρίδη πριν πούμε οτιδήποτε για την ανάμνηση της ξεχωριστής παρουσίας του σ’ εκείνο τον χαρισματικό ΠΑΟΚ της δεκαετίας του ’70… Οι αναμνήσεις μπορούν να περιμένουν, έστω και για λίγες στιγμές. Προέχει η μαχαιριά των δικών του για την απώλεια ζωής.
Ξεκινώ έτσι, επειδή συνήθως βλέπετε δημοσιογράφους να εκφράζονται για νεκρούς αμέσως μετά την απώλειά τους, λες και παίζουν ακόμη… Αγνοείται παντελώς η αυτονόητη σκέψη και η αναφορά με κατάλληλο, διακριτικό τρόπο στην απώλεια, στο βάρος των δικών τους, κάτι που συνιστά ατόπημα…
Ο Δημήτρης Παρίδης, λοιπόν, ήταν παρουσία μπροστά απ’ την εποχή της μέσα στο γήπεδο! Βέλος με την μπάλα στα πόδια, διεμβολιστής, ντριμπλέρ ικανός να αφήσει αποσβολωμένο τον προσωπικό αντίπαλο! Διαρκής κίνηση με ή χωρίς την μπάλα, δηλαδή πολύτιμο όπλο στη φαρέτρα του προπονητή.
Τα ίδια προσόντα του είχαν αναδειχτεί τότε και -αν όχι κυρίως…- από τον τρόπο παιχνιδιού του ΠΑΟΚ της ίδιας εποχής. Δίπλα σε Κούδα, Τερζανίδη, Ασλανίδη, Σαράφη και όχι μόνο στο κέντρο και στην επίθεση, βλέπαμε ομαδικές και ατομικές ενέργειες με φαντασία, αυτοματισμούς και βαθμό τεχνικής που προκαλούσαν μόνο θαυμασμό.
Ο πρωταθλητής του 1976 ΠΑΟΚ και γενικότερα της ίδιας εποχής ήταν καλλιτεχνική παρέα που έστεψε την ποδοσφαιρική αθωότητα και στέφθηκε από αυτήν, παρόντος του Δημήτρη Παρίδη… Ευχαριστούμε την καλή τύχη μας που τον (τους) είδαμε στο γήπεδο. Προέχουν και έπονται τα συλλυπητήρια…
