Εβλεπα προχθές βράδυ, στη συνδρομητική τηλεόραση, ταινία (δεν θυμάμαι τον τίτλο) όπου χήρος ευκατάστατος (Μάικλ Ντάγκλας), που ζει με τη χαριτωμένη εγγονούλα του, επειδή ο μπαμπάς της-γιος του είναι φυλακισμένος για ναρκωτικά και η μαμά της έχει απομακρυνθεί, τα μπλέκει με την επίσης χήρα γειτόνισσά του, παλιά τραγουδίστρια της ροκ (Νταϊάνα Κίτον), και εμπνευσμένος από τον έρωτα αποφασίζει τον έως τότε, γι’ αυτόν, «άχρηστο» γιο να «τον βοηθήσει να αποδράσει…». «Πώς;» απόρησαν εγγονούλα και σύντροφος. «Με τον πιο απλό τρόπο», απάντησε με αυτοπεποίθηση. «Με το χρήμα… Θα προσλάβω τον καλύτερο δικηγόρο!»
Από το αμερικάνικο «μελό» και το (κάπως ξεθωριασμένο τώρα πια είναι η αλήθεια) «αμερικάνικο όνειρο», να προσγειωθούμε στη σκληρή αλήθεια μιας άλλης (όχι εικονικής) πραγματικότητας∙ «πιλότος», ο Αγκους Ντίτον (Deaton), Σκοτσέζος οικονομολόγος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον, φετινό Νόμπελ Οικονομίας προχθεσινή «Εφ.Συν.», που λέει για τον ακραίο πλούτο («…η μαύρη πλευρά [του πλούτου είναι], όταν υπάρχει ακραία εισοδηματική ανισότητα…»), περίπου ό,τι κάνει ο Μάικλ Ντάγκλας στην ταινία:
«…Κάποιοι άνθρωποι είναι τόσο πλούσιοι που δεν χρειάζονται σχεδόν καμία κυβέρνηση. Δεν χρειάζονται δημόσια εκπαίδευση, δεν χρειάζονται υγειονομική περίθαλψη, ενδεχομένως να μη χρειάζονται ούτε αστυνομία ούτε δικαστήρια, επειδή μπορούν να αγοράσουν τους δικηγόρους, τους αστυνομικούς ή οτιδήποτε άλλο». Και κάπου αλλού: «Η ανισότητα έχει ξεπεράσει το σημείο εκείνο το οποίο μπορούσε να μας κάνει πιο πλούσιους. Τώρα είναι μια πολύ σοβαρή απειλή…» (για το κλίμα, την πολιτική, τη δημοκρατία).
Ο Ντίτον βραβεύτηκε, κυρίως, «για τη συνεισφορά του στην κατανόηση της κατανάλωσης, της φτώχειας και της ανισότητας». Αφού δεν μπορούμε να τις αντιμετωπίσουμε, τουλάχιστον ας κατανοήσουμε τα… ακατανόητα, μήπως και βρούμε κάποιαν άκρη! «Ανησυχώ για έναν κόσμο που οι πλούσιοι γράφουν κανόνες και οι υπόλοιποι πρέπει να ακολουθούμε» είπε. Παρομοίως! Τα περαιτέρω είναι το ζήτημα…
