Ο Αμλετ ξεφούσκωσε

Τέρμα η μαζική υστερία, τέρμα ο πόλεμος μεταξύ θεάτρου και εφημερίδων, ήρθε η ώρα της ετυμηγορίας.

Των επίσημων, δηλαδή, κριτικών για τον «Αμλετ» του Μπένεντικτ Κάμπερμπατς και όχι εκείνων, σαν των «Τimes», που καταπάτησαν το άβατο των previews, έθαψαν μια ατελείωτη παράσταση, πρόδωσαν αστοχίες, που στην πορεία διορθώθηκαν, όπως για παράδειγμα ότι η σκηνοθέτις Λίντσεϊ Τέρνερ την ξεκινούσε αρχικά με τον μονόλογο «To be or not to be».

Και έκαναν επιφανείς σκηνοθέτες να ξεσηκωθούν και να απειλήσουν: «Δεν θα ξαναδώσουμε previews με χαμηλό εισιτήριο, θα αμπαρώσουμε πόρτες και παράθυρα και θα απαιτήσουμε μεγαλύτερο διάστημα κλειστών δοκιμών».

Ομαδικά, προχθές Τετάρτη, όλες οι αγγλικές εφημερίδες που σέβονται τις παραδόσεις και τη δεοντολογία, αλλά και αμερικανικές και περιοδικά και σάιτ, δημοσίευσαν την άποψή τους για μια παράσταση που είχε δημιουργήσει πρωτοφανή θόρυβο ακόμα και για το βεβαρημένο βρετανικό θεατρικό μητρώο.

Και ο λατρεμένος του κοινού και των γυναικών όλου του κόσμου Μπένεντικτ Κάμπερμπατς απέκτησε άλλη αιτία δυσφορίας.

Αν μέχρι την Τρίτη το βράδυ, επίσημη πρεμιέρα του «Αμλετ», είχε να κυνηγάει τους μανιακούς φαν του που κινηματογραφούσαν με τα κινητά τους την παράσταση στα previews και δεν τον άφηναν να αφοσιωθεί στη δουλειά του, τώρα έχει να διαβάσει δεκάδες κριτικές για να δει: μπήκε ή δεν μπήκε στο πάνθεον των μεγάλων Αμλετ του βρετανικού θεάτρου, στο οποίο μέχρι και ο Τζουντ Λο έγινε δεκτός σχετικά προσφάτως;

Ε, λοιπόν, αν κρίνουμε από μια όσο γίνεται πιο προσεκτική ανάγνωση των κριτικών (είναι και πολλές), ο ίδιος ο Κάμπερμπατς τη γλίτωσε και την πάτησε αγρίως η Λίντσεϊ Τέρνερ, η οποία έχει τη δυστυχία να σκηνοθετεί στο Barbican του Λονδίνου και όχι στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.

Στις 15 Οκτωβρίου η παράσταση θα μεταδοθεί μέσω του National Live Theatre σε όλο τον κόσμο, μακάρι και στο δικό μας Μέγαρο Μουσικής. Αν όχι, ας ρίξουμε μια ματιά.

Ξεκινώντας με μια από τις χειρότερες κριτικές, δύο μόνο αστεράκια, του Μάικλ Μπίλινγκτον στην «Γκάρντιαν».

Με τίτλο «Ο Kάμπερμπατς φυλακισμένος σε μια καταθλιπτική παράσταση» ο πάπας της βρετανικής θεατρικής κριτικής γράφει:

«Ο Κάμπερμπατς έχει το χάρισμα να υποδηλώνει αξιοπρεπώς την ουσία του Αμλετ, αλλά επηρμένες οπτικές ιδέες παίρνουν τη θέση της έρευνας των νοημάτων σ’ αυτή την εκνευριστική σκηνοθεσία. Επειτα από όλη την υστερία και την υπερβολική διαφήμιση, το ίδιο το γεγονός έρχεται σαν απογοητευτική εξέλιξη. Ο Κάμπερμπατς είναι ένας καλός Αμλετ με μια ισχυρή γραμμή αυτοειρωνείας, αλλά είναι φυλακισμένος από τη σκηνοθέτιδα Λίντσεϊ Τέρνερ σε έναν διανοουμενίστικο αχταρμά γεμάτο από μισοχωνεμένες ιδέες. Η Δανία, μας λέει ο Αμλετ, είναι φυλακή. Το ίδιο κι αυτή η παράσταση».

Εκνευρισμένος ιδιαίτερα, αφού ο σταρ της παράστασης έχει «πολλές από τις αρετές που απαιτεί ένας καλός Αμλετ», ο κριτικός της «Γκάρντιαν» καταγγέλλει «τις πολλές ανοησίες» που τον έχουν βάλει να κάνει.

Ξεκινάει, λέει, την παράσταση καθισμένος στο δωμάτιό του ξεφυλλίζοντας ένα οικογενειακό άλμπουμ με φωτογραφίες και ακούγοντας γραμμόφωνο.

«Στερεί έτσι τους θεατές από την προωθητική αναστάτωση που προκαλεί πάντα η εμφάνιση του φαντάσματος στις επάλξεις του κάστρου».

Στη συνέχεια, αποκαλύπτει πάλι ο Μπίλινγκτον, ο πρίγκιπας φοράει ινδιάνικο καπέλο, χιτώνιο και κράνος πεζικάριου του 19ου αιώνα ή σέρνει πίσω του μια μινιατούρα κάστρου.

«Αντί για τις αυθεντικές αντιφάσεις της πνευματικής κατάστασης του Αμλετ, βλέπουμε ευφάνταστες παραδοξότητες», καταλήγει.

Και μας κάνει να θέλουμε να τον προσκαλέσουμε να δει κάμποσο ελληνικό θέατρο. Ισως γινόταν πιο ανεκτικός.