Σε κοινωνίες όπως η δική μας, έστω και σα version δυτικόστροφης παραλλαγής, που κάθε άλλο παρά ανεπηρέαστη μπορεί να μείνει από την ταχύτατη διάδοση εύρους πληροφοριών, είναι αναπόφευκτο να κατακλυζόμαστε από συνεχόμενες επεξεργασίες δεδομένων.
Ίσως, τελικά να έχουν δίκιο εκείνοι που πιστεύουν πως το πρόβλημα δεν είναι αυτό, δηλαδή το όψιμο «παραφούσκωμα», αλλά η χρήση που κάνουμε σε όλα αυτά που «εισάγουμε» μέσα μας «δίχως να κόβουμε αποδείξεις παραλαβής».
Γιατί, πάρα πολλοί Έλληνες είναι τόσο έξυπνοι που μπορούν να καταλήξουν στα πορίσματα που τους εξυπηρετούν απρόσκοπτα και μόνο…, λίγοι είναι εκείνοι οι πολύ έξυπνοι που θα τα αξιοποιήσουν στην πράξη για την κατάκτηση ενός σκοπού που σχετίζεται με ανθρώπινα υποσύνολα, και ακόμα λιγότερες περιπτωσιολογίες συνιστούν εκείνοι οι πραγματικά ευφυείς συμπολίτες μας που θα μπορέσουν να αδιαφορήσουν για τη «σκαρταδούρα» και ενδεχομένως να αδιαφορήσουν ακόμα και για κάποιο προσωπικό όφελος τους.
Είναι αυτοί που γνωρίζουν που να σπαταλάν φαιά ουσία…
Είναι πολύ λογικό να παρακολουθεί κάποιος άνθρωπος την επικαιρότητα, ειδικά όταν αυτή θυμίζει «άμμο που την πλησιάζει με απειλητικές διαθέσεις δυνατός αγέρας άγνωστης προέλευσης»…
Ακόμα και αν για τον οποιονδήποτε λόγο του διαφύγουν κάποια πράγματα, μόλις προσέλθει σε κοινωνικούς χώρους (ειδικά αν πρόκειται για διαστήματα «χαλάρωσης») θα ενημερωθεί -κατά πάσα πιθανότητα- για τα περισσότερα που αγνοούσε.
Στατιστική παρατήρηση είναι αυτή, μπορεί να μην ισχύει για όλους, αλλά σίγουρα κάτι θα θυμίζει στους περισσότερους και στις περισσότερες που διαβάζουν αυτές τις γραμμές…
Είναι, επίσης, πολύ λογικό σε κάθε δημόσιο πηγαδάκι κάθε εβδομάδα να κυριαρχούν στις συζητήσεις συγκεκριμένα θέματα.
Το ποιος θέτει την ατζέντα έχει τόση σημασία κάποιες φορές με το ποιος έχει ποτίσει το γρασίδι ενός ποδοσφαιρικού γηπέδου πριν τη διεξαγωγή σημαντικότατου αγώνα…
Είναι άραγε πολλοί αυτοί που δεν έχουν ενδιαφέρον για τις εσωκομματικές αναταράξεις στο βασικό κομματικό πυλώνα του νυν κυβερνητικού σχήματος (τον εξαναγκασμένο να έρθει αντιμέτωπος με τις αντιφάσεις της πολιτικής του πολυγλωσσίας ΣΥΡΙΖΑ);
Είναι πολλοί όσοι αδιαφορούν για τις κινήσεις του Παναγιώτη Λαφαζάνη, που για μήνες ακολουθούσε μια συγκρατημένη στάση (αναμονής όπως αποδείχθηκε εσχάτως…) και τώρα λειτουργεί ως ηγετική προσωπικότητα αδιαμόρφωτου -προς το παρόν- κινήματος με υπόκρυφη σημαντική λαϊκή απήχηση;
Ποιος δεν παρακολουθεί άραγε τα όσα έρχονται στην επιφάνεια για τον Γιάνη Βαρουφάκη;
Παρότι αυτός από την αρχή λόγω ιδιοσυγκρασίας, αλλά και -όπως φαίνεται- της δικής του προσωπικής στόχευσης, που όποιος την αντιληφθεί με επάρκεια θα πρέπει να κερδίσει υποτροφία σε μάθημα που διδάσκει σε κάποια πανεπιστημιακή έδρα ο ίδιος ο Γιάνης, άνοιγε και έκλεινε την αυλαία με πρωτοφανή συνέπεια…
Ποιος δεν θέλει να μάθει το (τεχνοκρατικό) παρελθόν της Ντέλιας Βελκουλέσκου; Η οποία για όσο καιρό θα «φροντίζει» για όσα «πρέπει» να «κάνουμε», τόσο θα γεννιούνται συνειρμοί που θα παραπέμπουν στο γνωστό Δράκουλα των Καρπαθίων…
Καλό είναι πάντως, πέρα από το σκωπτικό ορισμένων καταστάσεων, να μπορούμε να μένουμε στην ουσία, γιατί πέρα από την όποια προσωπικότητα της «σιδηράς κυρίας» του ΔΝΤ, για παράδειγμα, προέχει η πολιτική αποτίμηση. Ποιοι την έφεραν, που αποσκοπούν, ποιοι την αποδέχονται και γιατί…
Σε διαφορετική περίπτωση, για να το ελαφρύνουμε εκ νέου, κάποιους αρκετούς μήνες πριν η Αμάλ Αλαμουντίν θα μας είχε βοηθήσει να λύσουμε κάποια από τα κοινωνικά μας προβλήματα. Κάτι που δεν έγινε ποτέ…
Όσο για αυτούς που κοιτάνε τα δρώμενα με πλάγιο τρόπο;
Η πολιτική και η οικονομία δεν είναι υπόθεση που αφορά σε όψιμα «σαπρόφυτα» που ευδοκιμούν σε κάθε κοινωνικό χώρο και θεωρούν καθήκον τους σε ανύποπτο χρόνο να γεμίζουν με πληροφορίες για τα πάντα, έτσι ώστε όταν θίγονται να εξαπολύουν βέλη, τραυματίζοντας στα σίγουρα και πέρα από οτιδήποτε άλλο, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια…
Αλλά, δυστυχώς, πάντα κάποιοι θα φροντίζουν για το μοίρασμα παπύρων που μοιάζουν σε συγχωροχάρτια, γιατί οι πραγματικές ρήξεις προϋποθέτουν αντοχή και εσώψυχη στήριξη της μοναχικότητας.
Του μοναδικού προπυργίου που διαθέτουμε όλοι μας για να μην υπονομεύουμε τον εγωισμό μας, για να τον προστατεύουμε από τις πολύμορφες θωπείες της μετριότητας και της ευτέλειας που ευδοκιμούν σε δυνατές ποσότητες παντού…
Ότι και αν λέμε για να ξεγελάσουμε το προφανές της ανθρώπινης ατέλειας…
Σε περιόδους που ο ίσκιος είναι απαραίτητος όσο ποτέ για όσους δεν έχουν την πολυτέλεια να μείνουν σε ένα σπίτι (όσοι διαθέτουν κλιματισμό είναι και οι «καλύτεροι του χωριού»), ας μην κρυβόμαστε μέσα στη σκιά μας….
Ας εκθέσει ο καθένας τις απόψεις του δημοσίως με παρρησία, με συγκρότηση, άντε και κάνοντας χρήση θεμιτών τακτικών επικοινωνιακής απεύθυνσης, και ας καταμετρήσει την απήχηση του.
Αν είναι ικανοποιητική, ας μην το χρησιμοποιήσει αυτό ως «άρμα επιβολής». Αν όχι, ας μην το ρίξει στους αφορισμούς και στο κλαψούρισμα. Όσοι πετυχαίνουν στο οτιδήποτε, οφείλουν να φροντίσουν να μην προκαλούν θυμηδία ή αποστροφή εξαιτίας της δύναμης που διαχειρίζονται.
Όσοι αποτυγχάνουν, θα πρέπει να προετοιμάζονται για μια πιο επιτυχή επιστροφή. Όλα συνεχίζονται, οι ευκαιρίες (ως γενική ιδέα) παραμένουν εκεί, γιατί αν δεν το δούμε έτσι το πράγμα έχουμε ηττηθεί a priori, με αποτέλεσμα a posteriori να μην έχει σημασία τίποτα διαφορετικό από το γνήσιο Τίποτα!
Υγ. Με την ελπίδα (το μόνο που επιβάλλεται πια να κουβαλάμε στις αποσκευές μας ή αν δεν πηγαίνουμε πουθενά να αφήνουμε σε περίοπτη θέση) πως τα πράγματα δεν θα είναι χειρότερα, παύουμε να αγγίζουμε το πληκτρολόγιο μέχρι τις επόμενες μέρες μετά τον Δεκαπενταύγουστο.
Και αφού έχουμε ανάγκη να επιστρατεύουμε την ελπίδα, άρα τα πράγματα δεν πάνε και τόσο καλά στο νεοελληνικό κοινωνικό πεδίο, ας φροντίσουμε τουλάχιστον να φερόμαστε όσο καλύτερα μπορούμε σε όσους γύρω μας αξίζουν…
Γιατί, κάτι τέτοια «μικρά» είναι που αφήνουν ανοιχτά τα παραθύρια για την μελλοντική έλευση των «μεγάλων». Καλή συνέχεια σε όλους μας, ραντεβού ξανά σε είκοσι μέρες περίπου!
-320x213.jpg)
