Δύσκολες ώρες, κρίσιμες και πρέπει να σταθούμε στο ύψος μας αν θέλουμε στ’ αλήθεια να σωθούμε
Η στείρα τώρα κριτική κανένα δεν βοηθάει την ώρα που η χώρα μας ζόρι φριχτό τραβάει
Αλλά δεν είμαι άγιος και πώς να μη θυμώσεις μ’ όσους φεύγουν στην Αίγινα και κάνουν και δηλώσεις
ή μ’ όσους, κι αν διαφωνούν, όμως δεν παραιτούνται μουλάρωσαν στις θέσεις τους και ρούπι δεν κουνιούνται
Τα βράχια τα γλιτώσαμε στο παρά πέντε πάλι μα ώς το λιμάνι έχουμε διαδρομή μεγάλη
Διαδρομή όλο σκόπελους, ύφαλους και θηρία με Σκύλλες και με Χάρυβδες σε κάθε μια γωνία
Μετά το δόξα τω Θεώ, το βόηθα Παναγιά μου…Μ’ όλα όσα συνέβησαν τρέμω και τη σκιά μου
Νίκη; Ηττα; Ταπείνωση; Πίκρα; Χαρά; Τι νιώθω; Θέλω να ξομολογηθώ τον πιο κρυφό μου πόθο:
Λίγη κανονικότητα και λίγη ηρεμία να πέσω και να κοιμηθώ το βράδυ με τη μία
να δω ωραία όνειρα και να ξυπνήσω πάλι και να κινήσω για δουλειά με όρεξη μεγάλη…
Να πάω κάνα θερινό, να δω καμιά ταινία τη Χούκλη τη βαρέθηκα, την Τρέμη και τη Σία
Να κάνω και καμιά βουτιά στη θάλασσα του Ιούλη να πάψω πια στον ύπνο μου να βλέπω τον Στρατούλη!
Δεν θέλω ιστορικές στιγμές κι ανένδοτους αγώνες ούτε ν’ ακούω της Ζωής δακρύβρεχτες κορόνες
Ονειρο θερινής νυκτός! Γίνε καρδιά μου πέτρα κι άνοιξε πάλι την TV∙ ψηφίζουνε τα μέτρα
Ψηφίζει η αντιπολίτευση κι ο ΣΥΡΙΖΑ λουφάρει, Καιρός να ξεχωρίσουμε την ήρα απ’ το στάρι
Ποιοι είν’ αυτοί που θέλουνε μονά-ζυγά δικά τους; Χώνοντ’ οι άλλοι στα σκατά κι εκείνοι τον χαβά τους
Το χαλιφάτο της δραχμής βαστάει τα ηνία κι είν’ αυτοκαταστροφική η ιδεοληψία…
Πιστόλι εις τον κρόταφο μας βάζουν, λένε άλλοι, Ποια είν’ η εναλλακτική; Μια σφαίρα στο κεφάλι…
