Λένε πως από Αύγουστο, χειμώνα και καλό μήνα να ’χουμε και μακάρι να παίξουμε το καλοκαίρι στην παράταση, γιατί από καλοκαιρίες και αιθρίες πάσης φύσεως, καιρικές τε, πολιτικές, διαπραγματευτικές, δημοψηφισματικές… η φετινή χρονιά δεν στάθηκε ιδιαίτερα επιεικής μαζί μας. Αυτά, αντί προλόγου. Διότι δεν έχω την παραμικρή διάθεση να βγάλω το στέμμα από τον αυτοκράτορα (του καλοκαιριού) Αύγουστο και να τον κάνω ρακένδυτο επαίτη.
Αλλα θέματα, είπαμε, από το πρώτο Σάββατο του Ιουνίου και κάθε πρώτο Σάββατο του μήνα. Σήμερα εκπέμπουμε για δέντρα. Για όσα βλέπουν στη διαχρονική, υποτίθεται, ακινησία τους και μπορούν να τα διηγιούνται στους ανθρώπους. Φτάνει οι άνθρωποι να μπορούμε να τα ακούμε. Ισως, με τα χρόνια, ξεμείναμε, αποκοπήκαμε από όσα μας έδεναν με τη δασκάλα και σύντροφο φύση.
Ομως, στον σκληρό δίσκο της μνήμης είναι χαραγμένες ανεξίτηλα μέσα στα δέντρα οι ψυχές τους: οι Αμαδρυάδες νύμφες: Καρύα, Βάλανος, Μορέα, Πτελέα και άλλες, όλες θυγατέρες του Οξύλου, που προστατεύουν τα δέντρα, κι όταν ο άνθρωπος τα κόβει πεθαίνουν με το δέντρο, αλλά μετά ανασταίνονται σε κάποιο άλλο και εκδικούνται τον ολετήρα. Αθάνατη ελληνική μυθολογία!
Μοναδικό στην Ελλάδα Ηλεκτρονικό Αρχείο Δέντρων πόλης, στη Θεσσαλονίκη, από φέτος («Εφ.Συν.» Σαββατοκύριακου, 16-17/5). Εκπόνησε η επιστημονική ομάδα της καθηγήτριας Θέκλας Τσιτσώνη της Σχολής Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος του Αριστοτέλειου: καταγραφή, παρακολούθηση θέσης και καθημερινής κατάστασης κάθε δέντρου από τα 42.000 του αστικού χώρου Θεσσαλονίκης.
Οδός Βαφοπούλου, Ντεπώ, με τα ιστορικά πλατάνια της∙ ίσως ο ωραιότερος δρόμος της Θεσσαλονίκης. Θυμήθηκε και ο γράφων το «Μπαξέ Τσιφλίκι» του Τσιτσάνη με το Μπεξινάρι: «…Κι από κει στο Μπεξινάρι/ σε φίνο ακρογιάλι…». Μπεξινάρι: από το τουρκικό μπες (πέντε) τσινάρ (πλατάνι): δασικός πνεύμονας της Θεσσαλονίκης, από το 1836 του Οθωμανού Σαμπρί Πασά μέχρι το 1930 που οι Ρωμιοί, αυτόν τον εξαίρετο κήπο πλάι στη θάλασσα, κοντά στο λιμάνι, τον… βυθίσαμε κάνοντάς τον βυρσοδεψεία.
Θυμήθηκε ακόμα ο γράφων την πόλη του, την Αθήνα και τα δέντρα της: Πως οι πανύψηλοι φρουροί της κεντρικής εισόδου του Εθνικού Κήπου, στην Αμαλίας, οι στοιχισμένες ουασινγκτόνιες, μόνο είδος φοινικόδεντρων που δεν το προσέβαλε το εξοντωτικό κόκκινο σκαθάρι, είναι δώρο στην πόλη ενός αυτοκράτορα της Αιθιοπίας. Πως οι βρωμοκαρυδιές, αλλιώς και βρομούσες, που φυτρώνουν μοναχές τους και στο τελευταίο χωμάτινο τετραγωνικό, δεν είναι εδώδιμες∙ τις έφερε από το Μόναχο η βασίλισσα Αμαλία.
Πως τα γιακαράντα, με την υπέροχη μοβ ανθοφορία τους (μας τα θύμισε την άνοιξη ο Σταματόπουλος), μας ήρθαν… μετανάστες από τη Λατινική Αμερική. Ακόμα και στο Νότιο Πήλιο, στον Λαύκο που ξεκαλοκαιριάζω τώρα, δυο γιγάντια κυπαρίσσια στην πλατεία (άγνωστης ηλικίας, και τα δύο συναριθμούνται στα πενήντα δέντρα-φυσικά μνημεία της πατρίδας μας), διηγιούνται κι αυτά ιστορίες ξεχασμένες με πειρατές και επαναστάτες…
-320x213.jpg)
