Είναι κομματάκι άχαρο και δύσκολο συνάμα να καλείσαι να σχολιάσεις ιδιαίτερης σημασίας γεγονότα στα χρονικά εκείνα σημεία που όλα είναι ανοιχτά. Τα ρολόγια είτε βρίσκονται στα χέρια, είτε στους τοίχους, «βγάζουν τη γλώσσα» στα αντίστοιχα χαλασμένα ή σε αυτά που έχουν εξαντλήσει τη μπαταρία τους. Και ενώ έχεις θέσει μέσα σου ορισμένες ημερομηνίες ως dead line, για να μπορέσουμε όλοι μας να αναγνωρίσουμε την όψη του απτού, έρχεται η προοπτική μιας παράτασης να εντείνει την αγωνία, να θέσει στο πεδίο του μετρήσιμου τον ιδρώτα της περαιτέρω επισφάλειας, να σε παρασύρει ακόμα-ακόμα σε ένα είδος οργισμένης σιωπηλότητας. Αλλά, αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας είναι πως τα πράγματα εξαρτώνται δυστυχώς από τις αποφάσεις εκείνων των ελάχιστων αριθμητικά αντρών και των γυναικών που ασκούν τη θεσμική εξουσία σε κάθε μήκος και πλάτος…
Όταν βλέπεις πόσο σημαντικές επιπτώσεις έχει στη ζωή σου η παραχώρηση των δικαιωμάτων σου στους επαγγελματίες της διαμεσολάβησης και της αφομοιωτικής αντιπροσώπευσης, δεν έχεις πια την παραμικρή αντοχή ή ανοχή σε αβίαστες ανόητες «αξιωματικές παραδοχές» -που σου κάνουν ορισμένοι τη χάρη να τις διαμοιράζονται μαζί σου- που κάνουν λόγο για το ότι «το σύστημα είμαστε εμείς», το «κράτος είμαστε εμείς». Όχι! Μονάχα όταν ενεργοποιείται με όρους δυναμικής επηρεασμού των συσχετισμών ο κοινωνικός παράγοντας αποκτούμε όλοι εμείς μερίδιο στη λήψη των αποφάσεων. Οι στιγμές είναι κρίσιμες για να μπορούμε με περισσή ελαφρότητα να εκτοξεύουμε ότι μας έρχεται στο κεφάλι… Αν δεν συγκροτήσουμε το είναι μας, αν δεν αναζητήσουμε συμμάχους, ας αρκεστούμε στα επερχόμενα μοιρολόγια της υποτιμητικής μεμψιμοιρίας, παρότι κάτι θα βρούμε πάλι να ψελλίσουμε αφού τα φίμωτρα τα προορίζουμε για τα συμπαθή τετράποδα…
Όσο μας αφήνει να ηρεμήσουμε και να στοχαστούμε ελεύθερα -για παράδειγμα- η απαρέγκλιτη θεώρηση των πραγμάτων που εφαρμόζει ο Γερμανός υπουργός των Οικονομικών, όσο μπορούμε να ανεχτούμε το καθηγητικό ύφος αρχηγών κρατών όπως της Λιθουανίας, που σιγοντάρει την καλοστημένη υπερβολή των ακροκινούμενων απαιτήσεων -για να εξασφαλίσει ίσως ασφάλεια σε σχέση με υποτιθέμενες ρωσικές επεκτατικές μελλοντικές επιθετικότητες, συν κάποια χρηματικά ψίχουλα που θα διατηρούν την εσωτερική ειρήνη μιας βαλτικής κοινωνίας με μειωμένες απαιτήσεις. Ο ελληνικός λαός, αντιθέτως, έχει καταγράψει στο παρελθόν πολλές σκληρότατες αντιστάσεις ουσίας σε επικυριαρχικές επιβουλές κάθε λογής, ο Αλέξης Τσίπρας το επικαλείται συχνά, το μετουσίωσε και σε πετυχημένη πέραν του δέοντος δημοψηφιστική δοκιμασία «σεισμικού» βεληνεκούς πολύ προσφάτως…, ας το έχει στο νου του και την ώρα των συζητήσεων…
Τα πράγματα έχουν οδηγηθεί -κατά γενική- ομολογία σε οριακό επίπεδο. Αυτό που έχει ξεπεραστεί κατά πολύ πια, σε ένα κακοτράχαλο δρόμο που αν υπάρξει ανάδρομη ροή έμψυχου υλικού θα συνιστά χωρίς καμία περιστροφή ταπεινωτική υποδούλωση λαού και ηγεσίας, είναι ο σεβασμός, η αλληλεγγύη υφή κάποιας μορφής στήριξης. Γιατί, πέρα από κάθε αμφιβολία, οι αμερικανικές νουθεσίες προς τους σκληρούς της ευρωζώνης δεν συνιστούν όψιμο «φιλελληνισμό» αλλά γεωστρατηγική ανησυχία, γιατί οι ιταλικές και οι γαλλικές χειραψίες και συγγραφές είναι ο φόβος για τα μελλούμενα που θα «εισβάλλουν» -παραβιάζοντας τις δικές τους θύρες.
Είναι άδοξο, ανούσιο και προβληματικό να περιφέρουμε σαν «επιταφειακής χροιάς» κουφάρια τις επεξεργασμένες θέσεις μας στα κοινωνικά περιβάλλοντα της ενοχλητικής επιφανειακότητας, εκθέτοντας τα στον κίνδυνο να εξατμιστούν μπροστά στη θερμική λαίλαπα της αδυναμίας μας να συνδιαμορφώσουμε ρηξικέλευθα σχέδια που θα παρέχουν διεξόδους. Όσοι διαφωνούν με τα όσα γίνονται, ας προετοιμαστούν -όσο πιο γρήγορα γίνεται- να παρουσιάσουν κάτι το χρήσιμο και το ικανό να πείσει σοβαρούς ανθρώπους. Αλλιώς, ας μείνουμε στα αναθέματα, στους αφορισμούς και στην «κακή μας μοίρα». Οι καιροί είναι οι μόνοι που έχουν το δικαίωμα να μας περιγελούν, γιατί ενδεχομένως τους χλευάσαμε πρώτοι εμείς, αδρανώντας ακόμα και όταν ακολουθούσαμε τις μόδες της ενεργοποίησης!
Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, κανένας δεν δικαιούται να προσποιηθεί πως δεν γνωρίζει τι σημαίνει παραμονή της Ελλάδας στον πυρήνα μιας γερμανοκίνητης Ευρωζώνης και της διαρκούς εξάρτησης από ένα σκληρό (υπό διαμόρφωση) νόμισμα που δεν ταιριάζει ούτε στην οικονομία της, ούτε στη διευρυμένη κοινωνική της βάση. Και που η επιμονή σε αυτό τον επιβαλλόμενο μονόδρομο (με οδικά σήματα γραμμένα σε ξένες γλώσσες) σημαίνει νομοθετικά κατοχυρωμένη ομηρία, και αποδυναμωμένες επιλογές σε κάθε τι -που θα χρειάζονται έγκριση από ιερατεία με διαφορετικές στοχεύσεις και συμφέροντα. Σαν να εμφανίζεται στο διηνεκές στην Αθήνα ο περιφερειάρχης μιας ελληνικής επαρχιακής περιοχής και να ζητάει λεφτά και σφραγίδες αποδεκτικότητας από έναν αθηναϊκοκεντρικής λογικής υπουργό για κάθε προγραμματισμένη του κίνηση…
Θα γίνουμε παντοτινοί ουραγοί των προθέσεων των καθοδηγητικών ταγών του Β. Σόιμπλε (δηλαδή, των καθηγητικών οικονομικών κατεστημένων της Γερμανίας που εργάζονται χρόνια ολάκερα σκιερώς και επισταμένως για την εφαρμογή δεσμών επικυριαρχικής σφιχτότητας για πρόθυμους λαιμούς) ή θα θέσουμε για πρώτη φορά τους εαυτούς μας προ των αναγκαιοτήτων μιας διαφορετικής προοπτικής; Για να δούμε, γιατί κανένας δρόμος δεν είναι εύκολος για κανέναν και δεν αρκούν για να στρωθεί η δέουσα άσφαλτος ούτε το 36% του Ιανουαρίου, ούτε το 61% της περασμένης Κυριακής. Μια ολόκληρη κοινωνία προ των ευθυνών της, σε έναν κόσμο αδυσώπητων ανταγωνισμών… Είναι σίγουρο πως κάποτε θα γραφτούν για το σήμερα βιβλία-ντοκουμέντα, που θα ήθελε πολύ να διαβάσει ο Ηρόδοτος…
