Στην «ανταρσία» της «σκληρής» αριστερής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ αφιέρωσε σε ένα ακόμα κεντρικό άρθρο της για την Ελλάδα η… ναυαρχίδα της αγγλοσαξωνικής χρηματοπιστωτικής εξουσίας, εφημερίδα «Financial Times» (F.T.), που βλέπει να έρχεται μια… συμφωνία Τσίπρα – «θεσμών».
Αφορμή για το αφιέρωμα στους «αντάρτες» είναι η εκδήλωση στην ΕΣΗΕΑ και στην οποία «οι αντάρτες στον ΣΥΡΙΖΑ, συμπεριλαμβανομένων πέντε μελών του πολιτικού γραφείου του ΣΥΡΙΖΑ και της Κεντρικής Επιτροπής με επικεφαλής τον Γιάννη Μηλιό, πρώην «σκιώδη υπουργό Οικονομικών», οι οποίοι μιλούν ακόμα και για το ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ» και συνοψίζουν την κριτική τους με την εξής διατύπωση: «Αποδεικνύεται πως η συμφωνία της 20ής Φλεβάρη διευκόλυνε, αντικειμενικά, την επίθεση στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Η «δημιουργική ασάφεια» ευνόησε τους ισχυρούς. Η εκτίμηση ότι µπορεί να οικοδομηθεί ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα αντι-λιτότητας µε την ανοχή των νεοφιλελεύθερων διευθυντηρίων της Ευρωζώνης αποδείχτηκε λάθος. Τώρα πλησιάζουμε στην κρίσιμη ώρα των αποφάσεων για την κυβέρνηση, το κόµµα ΣΥΡΙΖΑ, την κοινωνική πλειοψηφία». Αυτά λέει η εφημερίδα F.T, αναφέρουν στους ιστοτόπους «resist, recalim, revolt, RPROJECT» για την εκδήλωση με τίτλο: «Η ώρα της αλήθειας. Σύγκρουση τώρα με τους δανειστές». Οι F.T. αναφέρονται ασφαλώς και στο προσχέδιο συμφωνίας της Κομισιόν που διέρρευσε χθες, για βοήθεια περίπου 5 δισ. ευρώ προς την Ελλάδα (3,7 δισ. άμεσα) ώστε να αποτραπεί η στάση πληρωμών για δόσεις 1,2 δισ. στο ΔΝΤ τον Ιούνιο, υπό την προϋπόθεση ότι η Βουλή θα εγκρίνει τις… μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για την υλοποίηση του σχεδίου.
Το ερώτημα δεν είναι γιατί η εφημερίδα F.T. τοποθετείται πάντοτε υπέρ της δολοφονικής για τα λαϊκά συμφέροντα πολιτικής της τρόϊκας στην Ελλάδα. Αυτό ξέραμε όλοι. Το ερώτημα είναι γιατί αναδεικνύει μια δημόσια συζήτηση στην, μακρινή γι αυτούς, Ελλάδα ορισμένων γνωστών στελεχών της αριστερής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ που επιθυμούν να παραμείνουν πάση θυσία στις «κόκκινες γραμμές», δηλαδή στην ουσία του προεκλογικού προγράμματος του κόμματος της ριζοσπαστικής αριστεράς όπως παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη, τον Σεπτέμβριο του 2014. Και ποιά είναι τα σημεία στα οποία οι δανειστές και οι σαδιστές από τις τρόϊκες Εξωτερικού και Εσωτερικού δεν πρόκειται να υποχωρήσουν ποτέ, για λόγους… καπιταλιστικής ηθικής και ταξικού φρονήματος; Μα ασφαλώς οι μισθοί, οι συντάξεις, οι Συλλογικές Συμβάσεις, οι τεράστιες ανισότητες στις αμοιβές, η πάταξη της «μαύρης» και της «ελαστικής απασχόλησης», η ουσιαστική φορολόγηση των πλουσίων, η ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, το πέρασμα των χρεοκοπημένων επιχειρήσεων στα χέρια των απολυμένων παραγωγών με στήριξη από λαϊκές επενδυτικές πρωτοβουλίες και δημόσιες αναπτυξιακές τράπεζες κ.ο.κ. Ολα αυτά δηλαδή που θα οδηγούσαν σε μια ριζική αναδιανομή των εισοδημάτων και των φορολογικών βαρών υπέρ της εργατικής τάξης, με την προϋπόθεση βεβαίως την αναδιάρθρωση και το αποτελεσματικό κούρεμα του αβίωτου δημόσιου χρέους και τον απόλυτο δημόσιο έλεγχο στο (χρεοκοπημένο από την αρχή της κρίσης) τραπεζικό σύστημα.
Δημιουργεί λοιπόν κάποιες εύλογες απορίες, η δημοσιογραφική αναφορά ολόκληρων F.T… στα πέριξ των Εξαρχείων, όπως υποτιμητικά τόσα χρόνια αποκαλούσαν τους «ελάχιστους αριστεριστές» οι συντηρητικές ελληνικές κυβερνήσεις και η ιμπεριαλιστική διεθνής των νεοφιλελεύθερων φίλοι τους (τις εποχές που όλοι μαζί χέρι χέρι κατασκεύαζαν, απαξιώνοντας την εργασία και το περιβάλλον, τις κερδοσκοπικές φούσκες,τις οποίες ονόμαζαν… ανάπτυξη). Και δεν είναι μόνο ότι η διεθνής του καπιταλισμού και η τρόικα Εσωτερικού θέλουν να διασπάσουν τον ΣΥΡΙΖΑ και να ξεμπερδεύουν γρήγορα με την κυβέρνηση Τσίπρα -αν δεν πετύχουν να την κάνουν να… κάνει τα μαθήματά της και να μοιάζει με τα μούτρα τους. Ο στόχος είναι να φύγει μαζί με ολόκληρο τον ΣΥΡΙΖΑ (και όχι μόνο της αριστερής τάσης του) κάθε ίχνος διεκδίκησης για την πλήρη και σταθερή εργασία της εργατικής τάξης, στην Ελλάδα και παντού στην Ευρώπη. Οπως ακριβώς γίνεται σε ολόκληρο τον κόσμο, όπου σύμφωνα με την ετήσια έκθεση που ανακοινώθηκε χθες της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO), μόνο τo 25% των εργαζομένων δουλεύει με στοιχειώδη αξιοπρέπεια, με πλήρη και μόνιμη απασχόληση. Μόνο, δηλαδή το ένα τέταρτο όλων των εργαζομένων παγκόσμια έχουν σταθερή εργασία, ενώ τρία τέταρτα είτε δεν έχουν κανένα συμβόλαιο, είτε είναι δήθεν ελεύθεροι επαγγελματίες, με προσωρινά ή βραχυπρόθεσμα συμβόλαια, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση “Παγκόσμια Απασχόληση και Κοινωνική Προοπτική”. «Διότι» λέει η ILO «η παγκόσμια οικονομική κρίση εκτόξευσε τις δουλειές ημιαπασχόλησης, ιδιαίτερα για τις γυναίκες, και ενέτεινε μια καθοδική τάση σε δουλειές που σχετίζονται με παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού. Οι αλλαγές αυτές και οι καινούργιες μορφές απασχόλησης, όπως οι “μίνι-δουλειές” στη Γερμανία, τα “συμβόλαια μηδενικών ωρών” στη Βρετανία και οι “εφημερίες” (on-call, όπου κάποιος καλείται σε δουλειά μόνο όταν υπάρχει ανάγκη) στην Ολλανδία, σημαίνουν ότι οι κυβερνήσεις χρειάζεται να σκεφτούν πώς θα εγγυηθούν ασφάλεια εισοδήματος σε όσους δεν έχουν πλήρη μισθωτή εργασία».
Το μόνο, ίσως εσκεμμένο, λάθος στα συμπεράσματα της ILO είναι η ανιστόρητη αναφορά σε κακές «καινούργιες μορφές απασχόλησης». Ο καθένας ξέρει, όχι μόνο από τον Μάρξ και τους Μαρξιστές, αλλά και από τα πασίγνωστα βιβλία του Καρόλου Ντίκενς για τις παλιές… καλές εποχές που ζούσαν οι εργάτες και τα παιδιά τους στην φάση της πρωταρχικής συσσώρευσης του διεθνούς κεφαλαίου.
