Ο φόβος φυλάει τα έρημα…

Χλομοί και πελιδνοί οι καταρρέοντες κυβερνώντες μας, περιφέρουν το φέρετρο της Ελλάδας πάνω από λάσπες και θολά νερά, με το περιβραχιόνιο του πένθους στο δεξί τους χέρι. Διαφεντεύουν δύο χρόνια τώρα τις τύχες μας, απόλυτα υποταγμένοι στους άτεγκτους μηχανισμούς της «ευρωποίησης» και της μαμάς παγκοσμιοποίησης. Είναι πανθομολογούμενο ότι πρόκειται για αχυράνθρωπους, ριψάσπιδες, εξευτελιστές της χώρας μας (την ταμπέλα ότι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες την υιοθέτησαν πολύ βολικά), που με εκφοβισμούς, επικοινωνιακά τεχνάσματα ή πλαστή «αισιοδοξία» επιστημονικά εκμεταλλεύονται τα πιο βαθιά ανορθολογικά συναισθήματα του μέσου Έλληνα.

Λατρεύουν τον κυνισμό και τον βαπτίζουν αρετή, ανατινάζοντας τις ιερές λέξεις για να καλύψουν τα ψέματα και τις δολοπλοκίες τους. Το μέγα ερώτημα-απορία βασανιστική, είναι: Ο λαός μας, που έδειξε τόλμη και ανδρεία σε πολύ επικίνδυνες συνθήκες και περιστάσεις, τώρα τι κάνει; Ποια σχέση έχουμε με πρόσφατες και πιο παλιές ηρωικές εξάρσεις του ήθους και της αξιοπρέπειάς μας; Χωρίς να ξεχνάμε, βέβαια, και τους ενδοιασμούς, το «κιότεμα» πολλών σε κάποιες άλλες κρίσιμες περιόδους. Όποτε, όμως, ως χώρα, λαός και ηγεσίες, πήραμε ρίσκο, κατακτητές, δανειστές κ.λπ. πήγαν από κει που ‘ρθαν.

Το ρίσκο είναι η βεβαιότητα νικών μεγάλη… Σήμερα έχουμε έναν Σαμαρά, προφανώς σε ταραχή νοσηρή, πανικόβλητο, να παρακαλάει την Ευρώπη να τον βοηθήσει να μείνει στην εξουσία, βρικόλακας στην ιστορία μας. Κι έναν Βενιζέλο εξίσου διαταραγμένο, επαίσχυντο υπερασπιστή των πιο αντιδραστικών δυνάμεων, αμετροεπή, να θέλει να διδάξει στους Έλληνες και στους διαφωνούντες πολιτικούς ποιο είναι το καλό τους. Και οι δυο τους έχουν απεμπολήσει το ειδικό βάρος που έχει η θέση του εκλεγμένου κυβερνήτη, η οποία εκ της φύσης της αυτοθεσπίζει όρια και κριτήρια αποδοχής ή απόρριψης, τις περιβόητες κόκκινες γραμμές, δηλαδή την ανεξαρτησία, τη δημοκρατία, την ευημερία. Όλα αυτά καταπατήθηκαν και δημαγωγικά διαστρεβλώθηκαν, για να καμφθούν οι αντιδράσεις. Τέτοια υπακοή στους Ευρωπαίους εταίρους μας, που μεταμόρφωσαν τη χώρα μας από εταίρο σε εταίρα.

Κι έτσι έγινε! Σαμαράς-Βενιζέλος, ως πρωθυπουργός ο πρώτος, κύρια χτύπησαν και χτυπούν τις ψυχοδομές του Έλληνα με τον φόβο την ανασφάλεια, με διλήμματα κι εκβιασμούς. Και βαραίνουν τα πόδια του λαού και συντηρητικοποιείται εκών – άκων. Κι αν κάποτε καθόταν στον καναπέ αυτάρεσκος, τώρα βουλιάζει, κρύβεται από φόβο. Ναι, ο Σαμαράς άνοιξε διάπλατα τις πύλες του φόβου, του δέους για τους εξ Εσπερίας δήθεν δυνατούς. Γενικευμένο αίσθημα ανημποριάς και μιζέριας, σκυμμένο κεφάλι και «Ε; Τι να κάνουμε;» Πόσο πολύ πισωγύρισε ο λαός, πόσο ανώριμος παραμένει. Παιδάκι που θέλει νταντάδες και αυστηρούς παιδαγωγούς. Φοβάται τον φόβο και γι’ αυτό έχει συμφιλιωθεί μαζί του, γι’ αυτό αδρανεί, πνίγει την αγανάκτησή του, κάθεται στ’ αυγά του και περιμένει να περάσει η κρίση από μόνη της.

Η οικονομική εξαθλίωση, η ανεργία, η ανθρωπιστική κρίση είναι οι πηγές του φόβου, οι μεγάλες παγίδες που έστησαν οι Ευρωπαίοι και οι ντόπιοι Εφιάλτες για να απομυζήσουν την πλούσια σε όλα χώρα μας, κάμπτοντας αντιστάσεις, διαφθείροντας συνειδήσεις, ισοπεδώνοντας προσδοκίες. Ναι, κάμφθηκε το φρόνημά μας με τις απειλές και το φάσμα του οικονομικού ολέθρου. Η εναλλακτική λύση, η αδοκίμαστη και προς το παρόν άφθαρτη, ο ΣΥΡΙΖΑ, θα κερδίσει αν με στέρεο, συνεπή, σαφή λόγο μπορέσει να ξορκίσει τον φόβο, το δέος απέναντι στους ιέρακες (θολώνει, τελευταία, λίγο ο λόγος αυτός), και θα αποτύχει αν δεν υπολογίσει σωστά ότι απίθανα μεγάλος αριθμός ανθρώπων έχουν χάσει το ιστορικό τους έρμα, την κοινή λογική τους, και μια κάποια νηφαλιότητα στη σκέψη τους.

* Συγγραφέας