Διαβάζω στην «Καθημερινή» της περασμένης Κυριακής, σε προαναγγελία της πρώτης σελίδας για τις μέσα σελίδες, τον τίτλο: «Ριζοσπάστες και εθνικιστές – Η αντισυστημική Ευρώπη επιχαίρει για Τσίπρα». Επειδή το επιχαίρω έχει σημασία αρνητική («κακόσημο» κατά Μπαμπινιώτη): χαίρομαι με το πάθημα του άλλου, χαιρεκακώ, και δεν έχει την καλή σημασία (κατά Μπαμπινιώτη «εύσημο») του χαίρω/χαίρομαι, π.χ. με την επιτυχία κάποιου, συνεχίζω την ανάγνωση, σχεδόν βέβαιος πως ο συντάκτης του τίτλου αγνοεί τη διαφορά μεταξύ του χαίρω και του επιχαίρω.
Οντως, άγνοια: ευρύ πολιτικό φάσμα σε όλη την Ευρώπη, «σταθεροί ή κατά συνθήκην φίλοι του κ. Τσίπρα. Ριζοσπάστες αριστεροί, δεξιοί ή και ακροδεξιοί εθνικιστές, αλλά και ανήσυχοι σοσιαλδημοκράτες επιχαίρουν, με πολύ διαφορετικά κίνητρα, για τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ». Γυρίζω στις μέσα σελίδες: «Η πολύχρωμη λέσχη φίλων του Αλέξη Τσίπρα –Ευρωπαίοι αριστεροί, εθνικιστές και σοσιαλδημοκράτες επιχαίρουν με διαφορετικά κίνητρα».
Διαβάζω το δημοσίευμα, ενός από τους πιο έγκυρους αναλυτές, ιδίως εξωτερικών θεμάτων, του Πέτρου Παπακωνσταντίνου (σε ανάλογα δημοσιεύματα ευθύνη του τίτλου δεν φέρει ο συντάκτης του κειμένου). Από πουθενά δεν προκύπτει ότι όλοι αυτοί, οι ετερόκλητοι, που είδαν όπως είδαν τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, επιχαίρουν. Σίγουρα επρόκειτο για λάθος, για σύγχυση των λέξεων, λόγω… ομοιότητας. Δεν θα έδινα σημασία, αν…
Αν δεν σημειωνόταν στο κύριο άρθρο: «Οι πρώτες μέρες και τα πρώτα μηνύματα της νέας κυβέρνησης μόνο ανησυχία και προβληματισμό προκαλούν. Καλή είναι η μάχη για να αλλάξει η Ευρώπη. Προέχει, όμως, να μείνει η δική μας χώρα όρθια και να μη βουλιάξει σε μεγαλύτερη ύφεση και απομόνωση. Διακυβεύονται πολλά αυτή την ώρα. Οσοι καταλαβαίνουν οφείλουν να μιλήσουν τώρα. Η Ιστορία δεν θα συγχωρήσει τη σιωπή σε κανέναν». Οντως κάποιοι… επιχαίρουν. Πάλι καλά, αν θυμηθούμε τι έγραφε ο ιδρυτής της «Καθημερινής», ο Γεώργιος Α. Βλάχος, για τον Ελευθέριο Βενιζέλο!
