Τον Σεπτέμβριο του 2014, ο Διαγόρας Χρονόπουλος παρέδωσε ήσυχος και περήφανος στη Μαριάννα Κάλμπαρη το τιμόνι του Θεάτρου Τέχνης, που το κρατούσε σταθερά επί δέκα χρόνια, και έκανε ένα βήμα πίσω. Λίγους μήνες αργότερα, αυτός ο ευγενικός, δυνατός, τολμηρός, ικανός σε πολλούς τομείς άνθρωπος, ο σκηνοθέτης του θεάτρου και της τηλεόρασης, που χωρίς πολλά πολλά λόγια κατάφερε να σημαδέψει όχι μόνο την καλλιτεχνική ζωή αλλά, το κυριότερο, τους κεντρικούς πολιτιστικούς θεσμούς της χώρας μας, έφυγε από τη ζωή. Πέθανε χθες το πρωί σε ηλικία 75 χρόνων έπειτα από σύντομη μάχη με τον καρκίνο. Η κηδεία του θα γίνει το Σάββατο στις 12 το μεσημέρι στο Α’ Νεκροταφείο.
Ο Διαγόρας Χρονόπουλος τα έκανε όλα στη ζωή του. Αγωνίστηκε, δημιούργησε, αγαπήθηκε. Οι τρεις κόρες του, η Ελισάβετ, η Δάφνη και η Μαρίνα, είναι ξεχωριστά, ταλαντούχα πλάσματα, είτε γράφουν λογοτεχνία, είτε γυρίζουν ταινίες, είτε δουλεύουν στο θέατρο. Με μια έννοια, όμως, ο Διαγόρας Χρονόπουλος στο μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του τους νέους προώθησε, στήριξε, δίδαξε. Πότε ως αναπληρωτής καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου και δεξί χέρι του Νίκου Κούρκουλου (1995-1997), πότε ως καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ (1998-2001), αλλά και ως πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου (2001-2005). Και, φυσικά, τα τελευταία χρόνια της ζωής του (2004-2014), τότε που αφοσιώθηκε με πείσμα στη σωτηρία του παραπαίοντος, καταχρεωμένου Θεάτρου Τέχνης. Για να το κρατήσει όρθιο, να το οδηγήσει στο σήμερα και να το παραδώσει στη νέα γενιά με μια δυναμική που πολλοί νόμιζαν ότι το ιστορικό θέατρο δεν θα ξαναέβρισκε ποτέ.
Γεννήθηκε το 1939 στην Ιερουσαλήμ, σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και θέατρο στη σχολή του Καρόλου Κουν. Ξεκίνησε ως ηθοποιός στο θέατρο και στο σινεμά. Το 1965 έφυγε για το Παρίσι και συνδέθηκε με το Λαϊκό Θέατρο της Γαλλίας. Στη διάρκεια της δικτατορίας, ο αριστερός -πάντα και μέχρι το τέλος- Διαγόρας Χρονόπουλος συμμετείχε στην αντίσταση, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε φυλάκιση.
Την περίοδο 1966-71 δούλεψε ως υπεύθυνος του οπτικοακουστικού τμήματος μιας μεγάλης διαφημιστικής εταιρείας, ενώ συγχρόνως ασχολήθηκε με το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Θεσσαλικού Θεάτρου (1975) και σκηνοθέτησε πολλές από τις παραστάσεις του. Σιγά σιγά στράφηκε και σε έναν τομέα στον οποίο διέπρεψε, την παραγωγή ταινιών, ντοκιμαντέρ, σίριαλ, διαφημίσεων κ.λπ.
Το θέατρο ήταν όμως η μεγάλη του αγάπη. «Είναι η ζωή μου», είχε πει το 2010, παρουσιάζοντας στην Επίδαυρο την παράσταση του Θεάτρου Τέχνης «Πλούτος – Πενίας Θρίαμβος». «Κάποτε τα παράτησα όλα γι’ αυτό, γραφεία παραγωγής, σίριαλ, διαφημίσεις, και μάλιστα σε περιόδους που μου απέφεραν σημαντικά κέρδη». Ανέβασε τα πάντα, από τραγωδία μέχρι σύγχρονους κλασικούς, τόσο στο ελεύθερο θέατρο όσο σε κρατικές σκηνές και, βέβαια, στο Θέατρο Τέχνης. Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, μαζί με την τότε σύζυγό του Ελένη Κούρκουλα, είχαν την έδρα τους στο θέατρο «Κάππα» της Κυψέλης, εκεί σκηνοθέτησε και τον Νίκο Κούρκουλο, με τον οποίο δέθηκε με γερή φιλία, που μεταφράστηκε και στη συνεργασία τους στο Εθνικό.
Στην τηλεόραση από την άλλη υπέγραψε πολλές εκπομπές, αλλά αρκεί μια δουλειά του να θυμόμαστε. Το περίφημο σίριαλ «Αστροφεγγιά» του 1980, στην ΕΡΤ φυσικά, βασισμένο στο μυθιστόρημα του Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου, από το οποίο πέρασε (και καθιερώθηκε) το μισό και πάνω ελληνικό θεάτρο: Καφετζόπουλος, Κιμούλης, Βαλσάμη, Αγγελίδου, Μοσχίδης, Οικονομίδου, Ρέτσος κ.ά.
Δηλώσεις για τον θάνατό του έκαναν ο αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού Νίκος Ξυδάκης, το Θέατρο Τέχνης και το Κρατικό Θεάτρο Βορείου Ελλάδος.
