Τα σήματα της άνοιξης είναι εδώ. Πίσω από τις μπόρες και πάνω από τα μαύρα σύννεφα, πέρα από τη διαπεραστική ψύχρα της νύχτας και μέσα στη θαλπωρή των διαλειμμάτων του ήλιου. Ξαφνικά, οι δρόμοι κατακλύστηκαν από ανθρώπους που άρχισαν να πετούν τα βαριά πανωφόρια, αρχίζουν σταδιακά να φορούν ανοιχτά χρώματα και περπατούν λίγο πιο χαλαρά. Μερικοί μάλιστα ξεχνούν τα γυαλιά ηλίου ακόμη και όταν αρχίζει να σουρουπώνει. Και η μυρωδιά του αέρα προδίδει πως κάτι άλλαξε. Μάλιστα, γεμάτη ενθουσιασμό, μια φίλη μού τηλεφώνησε την Κυριακή: «Σήμερα το πρωί άκουσα πουλιά να κελαηδούν!» Ακουγόταν χαρούμενη.
Πόσο δύσκολος ήταν κι αυτός ο χειμώνας… Εξίσου δύσκολη προβλέπεται και η άνοιξη, ίσως και δυσκολότερη. Δάνεια, χρέη, πολιτική αστάθεια, οικονομική ανασφάλεια και ρουτίνα: ίδιες και απαράλλαχτες ημέρες, ίδια και επίμονα αδιέξοδα, μεγάλες προσδοκίες, υπερφίαλα λόγια και μικρές δυνατότητες. Πόση κούραση, πόση ανία. Σαν την ψιλή κουβέντα μεταξύ γνωστών και «φίλων» που, για να σκοτώσει τον χρόνο, περνάει από το φαγητό της ημέρας στις συνθήκες της κυκλοφορίας στους δρόμους και στα ρούχα που γάριασαν στην μπουγάδα.
Αν η παρέα είναι κάπως περισσότεροι ενημερωμένη, μετά τα συνθήματα και την αναπαραγωγή λέξεων που οι περισσότεροι δεν καταλαβαίνουν το πραγματικό νόημά τους, η κουβέντα μπορεί να φτάσει και στο «πολιτικό» κουτσομπολιό: τα ρούχα του υπουργού, η ερωτική ζωή του βουλευτή, οι προσωπικές φιλίες και αντιπάθειες μεταξύ πολιτικών αρχηγών, το «μέτρημα» πτυχίων και γνώσεων μεταξύ των «δικών» και των «άλλων». Και κορωνίδα των «συζητήσεων», επιεικώς ανόητα ανέκδοτα που το μόνο που προσφέρουν είναι να ανακυκλώνουν προκαταλήψεις και στερεότυπα άλλων εποχών, αφήνοντας ένα αδιόρατο χαμόγελο ευγενείας στα χείλη του ακροατή τους. Αφήνω στην άκρη την επίδειξη επιτευγμάτων του καθενός: οι γνώσεις, οι απόψεις που δεν στηρίζονται σε κανένα επιχείρημα, τα ταξίδια από τα οποία το μόνο που έχουν αποκομίσει είναι μια συλλογή φωτογραφιών τους μπροστά στα μνημεία.
Πόσο μεγάλη η έλλειψη της καλής παρέας… Αυτής που θα πάει ένα βήμα πέρα από την κουβέντα για τον καιρό και την κατάσταση των δρόμων, θα έχει αυτό το πολύτιμο άρωμα της ειλικρίνειας και των καθαρών ματιών, μιας γνώσης ουσιαστικής που δεν επιδεικνύεται, αλλά επιβάλλεται σαν φρέσκος αέρας που καθαρίζει τα μυαλά και δροσίζει τα βλέμματα.
«Μη μιλάς αν δεν έχεις να πεις κάτι που θα βελτιώσει τη σιωπή» συμβούλευε ο Γκάντι, ωστόσο ακόμη κι αυτό είναι πολύ δύσκολο μέσα στον θόρυβο της ανοησίας. Οσο κι αν προσπαθήσεις, θα παρασυρθείς από το ρεύμα και θα πνιγείς στα νερά του. Αν επιλέξεις να μην εξευτελίσεις τη ζωή σου «μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες», ίσως αναγκαστείς να αποσυρθείς στην άκρη, έξω από αυτό που λέγεται κοινωνικός περίγυρος. Δύσκολη επιλογή, σκληρές οι συνέπειές της.
Ωστόσο, τίποτα δεν είναι τόσο επαχθές αν το θέλεις πραγματικά. Ούτε χρειάζεται να γίνεις κοσμοκαλόγερος, που όλοι θα αντιμετωπίζουν σαν ιδιότροπο και ακοινώνητο άνθρωπο. Οφείλεις να προστατευτείς χαλυβδώνοντας το μυαλό και το σώμα σου. Δεν έχεις παρά να κοιτάξεις έξω, να αφήσεις τον καθαρό αέρα να μπει στο σώμα σου και να το εξαγνίσει, να επιτρέψεις στα υγιεινά αρώματα της φύσης να σε ομορφύνουν. Διάβασε, διάβασε όσο μπορείς περισσότερο, και διάλεξε τους φίλους σου. Πες «όχι» σε προσκλήσεις που δεν σου λένε τίποτα και «ναι» σε ό,τι κάνει την καρδιά σου να χτυπάει γρήγορα. Φώναξε όταν πονάς και μην αφήσεις να σε πονέσουν ξανά. Μην κλειδώσεις τα παντζούρια πριν νυχτώσει πολύ και αέρισε το σπίτι και το πνεύμα σου. Και κοίταξε έξω: η άνοιξη ήρθε.
-320x213.jpg)
