Τα ζουμερά απολαυστικά εσπεριδοειδή
Ανοιξιάτικα απογεύματα του Σαββάτου, μετά τον μεσημεριανό ύπνο, να σε ξυπνάει η γλύκα ενός φρεσκοστυμμένου χυμού -τρυφερή χορηγία της μητέρας-, πολλές φορές κόκκινου σαν το αίμα από τα σαγκουίνια. Στα μαγειρέματα, από την άλλη, αποφεύγω συνήθως τα κοκκινιστά και απολαμβάνω τα λεμονάτα με το λεμόνι μετρημένο. Αυτό που δεν ταιριάζει στη γεύση μου είναι το μανταρίνι, αλλά δεν λέω όχι σ’ ένα λικέρ… ποτισμένο με το άρωμα της φλούδας του.
Κέικ με μανταρίνι και σοκολάτα
•400 γραμμ. αλεύρι
•350 γραμμ. ζάχαρη
•3 αυγά
•4 μανταρίνια ολόκληρα με τη φλούδα
•200 γραμμ. γιαούρτι
•1 κουταλάκι μπέικιν πάουντερ
•1 κουταλάκι σόδα
•1/2 κουταλάκι αλάτι
•1 βανίλια
•110 γραμμ. λάδι
•150 γραμμ. σοκολάτα γάλακτος σε κομμάτια
•Για τη σοκολάτα-γαρνιτούρα:
•4 κουταλιές κακάο
•4 κουταλιές γιαούρτι
•4 κουταλιές από το μείγμα του κέικ
Κόβουμε στη μέση τα μανταρίνια, αφαιρούμε τα κουκούτσια και τις χοντρές ίνες και τα αλέθουμε στο μπλέντερ. Τα βάζουμε σε μπολ και προσθέτουμε το λάδι, τα αυγά, τη βανίλια, το γιαούρτι, τη σόδα και, τέλος, τη ζάχαρη. Χτυπάμε με μίξερ χειρός 2 λεπτά. Προσθέτουμε το αλεύρι ανακατεμένο με το μπέικιν πάουντερ και τη σόδα. Αναμειγνύουμε απαλά με σπάτουλα. Σε μικρό μπολ ανακατεύουμε τα υλικά για τη σοκολάτα-γαρνιτούρα. Σε φόρμα βάζουμε αντικολλητικό χαρτί, λαδώνουμε, αλευρώνουμε και μετά στρώνουμε το μείγμα σοκολάτας. Ρίχνουμε το μισό μείγμα του κέικ, στρώνουμε τα κομμάτια σοκολάτας. Από πάνω ρίχνουμε και το υπόλοιπο μείγμα.
Ψήνουμε στους 180 βαθμούς για 45 λεπτά. Οταν κρυώσει, ξεφορμάρουμε το κέικ σε πιατέλα ανάποδα και αφαιρούμε τη λαδόκολλα.
Αρνί ψητό με πορτοκάλι
•1 αρνίσιο μπούτι, 2-2 1/2 κιλά
•1 κουταλάκι γλυκιά πάπρικα
•1 κουταλάκι καπνιστή πάπρικα
•1 κουταλάκι τριμμένο τζίντζερ
•5-6 σκελίδες σκόρδο
•2 πορτοκάλια σε φέτες με τη φλούδα
•λίγο λάδι
•αλάτι χοντρό, πιπέρι
Αφαιρούμε το χοντρό κόκαλο από το μπούτι, αφήνοντας το κόκαλο στο κότσι. Ανακατεύουμε σε μπολ τη γλυκιά με την καπνιστή πάπρικα, το τζίντζερ, μία πρέζα αλάτι και πιπέρι. Αλείφουμε με λίγο λάδι το κρέας και το τρίβουμε παντού με το μείγμα των μπαχαρικών. Γεμίζουμε το κενό από το κόκαλο με τις σκελίδες του σκόρδου και τις μισές φέτες πορτοκάλι. Βάζουμε το αρνί πάνω σε σχάρα, από κάτω βάζουμε ένα ταψί με νερό και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 220 βαθμούς, για 20 λεπτά. Χαμηλώνουμε τη θερμοκρασία στους 180 και ψήνουμε 1 ώρα και ένα τέταρτο. Για να μην αρπάξει το κρέας, το σκεπάζουμε με αλουμινόχαρτο. Κατόπιν απλώνουμε τις υπόλοιπες φέτες πορτοκαλιού πάνω στο κρέας και ψήνουμε άλλη μισή ώρα. Το βγάζουμε σε πιατέλα και το σκεπάζουμε ξανά με το αλουμινόχαρτο για ένα τέταρτο, πριν το κόψουμε.
Μοσχαράκι γάλακτος με λεμόνι
•500 γραμμ. μοσχαράκι γάλακτος σε λεπτές φέτες
•1/2 φλιτζάνι λάδι
•1 κουταλιά αλεύρι
•1/2 φλιτζάνι ζωμό βοδινού ή κοτόπουλου
•χυμός και ξύσμα ενός λεμονιού
•1/2 φλιτζάνι μαϊντανό ψιλοκομμένο
•αλάτι, πιπέρι
Βάζουμε το λάδι σε μεγάλο βαθύ τηγάνι. Ρίχνουμε το αλεύρι, τον ζωμό ζεστό και ανακατεύουμε με σύρμα. Τοποθετούμε τις φέτες του κρέατος και τις γυρίζουμε συνέχεια μέσα στην πηχτή σάλτσα, μέχρι να μαγειρευτούν και να μαλακώσουν, περίπου 10 λεπτά. Αλατοπιπερώνουμε, ρίχνουμε τον χυμό και το ξύσμα λεμονιού, αφήνουμε να πάρει μια βράση και το κατεβάζουμε από τη φωτιά. Πασπαλίζουμε με τον μαϊντανό και σερβίρουμε.
Μους λεμονιού
•300 γραμμ. κρέμα γάλακτος
•1 κουτί ζαχαρούχο γάλα
•χυμός 4 λεμονιών
•ξύσμα 2 λεμονιών
Χτυπάμε στο μίξερ την κρέμα γάλακτος να γίνει σφιχτή σαντιγί. Σε άλλο σκεύος χτυπάμε το ζαχαρούχο με τον χυμό λεμονιού να αφρατέψει. Αναμειγνύουμε απαλά τις δύο κρέμες και το ξύσμα. Μοιράζουμε σε μπολ και τα παγώνουμε στο ψυγείο.
Εκτός μενού
Οι λεμονιές του Βύρωνα
Στο πεζοδρόμιο μπροστά στο σπίτι, με τα κλαριά της να φτάνουν ώς το μπαλκόνι μου, στέκει χρόνια τώρα μια όμορφη λεμονιά. Δεν είχε πάντοτε το όνομα αυτό κι αυτή τη χάρη. Στα νιάτα της ήταν μια φτωχή νεραντζούλα φουντωτή, όπως όλες οι αδελφές της στον δρόμο. Κάποια στιγμή αποφάσισε ν’ ανέβει τα σκαλιά της κοινωνίας, να ζήσει τον μύθο της δίπλα στην πορτοκαλιά και τη μανταρινιά, χωρίς να φοβηθεί διόλου μήπως η άνοδος της βγει ξινή.
Με τη βοήθεια ενός γείτονα μπολιάστηκε και προβιβάστηκε στην ελίτ των εσπεριδοειδών. Φαίνεται όμως ότι κι άλλες νεραντζούλες ζήλεψαν την τύχη της κι έτσι κάμποσες λεμονιές στολίζουν από τότε τους δρόμους της γειτονιάς. Οι περαστικοί, πιασμένοι στη σαγήνη της πρόσχαρης μορφής τους, απλώνουν το χέρι πότε πότε να κόψουν τον χρυσό καρπό. Κι άλλοι χρησιμοποιούν αυτοσχέδιους… λεμονοσυλλέκτες όπου δεν φτάνουν και γεμίζουν σακούλες σαν αυτές της Λαϊκής.
Τώρα που το θυμήθηκα, ας βγω στο μπαλκόνι, να κόψω κι εγώ δυο-τρία ζουμερά λεμόνια…
