Εκτός μενού

Σκόρδα, σκόρδα!

Οι μάγκες -δεν υπάρχουν πια- του παλιού ελληνικού κινηματογράφου πνίγουν τον καημό τους σε ποτάμια ρετσίνας και κατηγορούν, συνοδεία τζουρομπαγλαμάδων συνήθως, τη σκορδόπιστη. Οι ξενύχτηδες πάλι συνοδεύουν εξάπαντος τον μεταμεσονύκτιο πατσά με μπόλικο σκορδόξιδο, αλλέως σκορδοστούμπι. Στην ουρά για την πληρωμή φόρων σκοτεινής εμπνεύσεως, το μοναδικό «φωτεινό» σχόλιο προέρχεται από κάποιον ηλικιωμένο που έχει καθηλωθεί εκεί πάνω από δύο ώρες: Χάνουμε και τη λιακάδα σήμερα. Οσο για τους κυβερνώντες; Σκορδοκαΐλα τους…

Αυτές τις μέρες η εφημερίδα (σας) έκλεισε τα δύο χρόνια ζωής και συνεχίζει ακάθεκτη. Στον δρόμο της δεν θα συναντήσεις αφεντικά και εξαρτήσεις, εκτός αν τα κουβαλάς μέσα σου και τα ’χεις συνηθίσει. Η «γεύση» της είναι μοναδική, «ανάγωγη» και αιχμηρή και η επίγευση κρατάει σαν το… άρωμα φίνας σκορδαλιάς. Την ελευθερία μας πρέπει πρώτα ν’ αγκαλιάσουμε και να δεχτούμε. Α, και κάπου να παρκάρουμε το ανοικονόμητο Εγώ μας. Επειδή υπάρχουν όμως κι αυτοί που μας φθονούνε, θα χρειαστούμε οπωσδήποτε και μια πλεξίδα σκόρδα!..