Τουλάχιστον 13.000 άνθρωποι στη Βρετανία είναι θύματα συνθηκών δουλείας, αριθμός τετραπλάσιος από αυτόν που πίστευαν μέχρι τώρα οι κυβερνητικές υπηρεσίες της χώρας. Τα στοιχεία από το 2013 -η πρώτη προσπάθεια της κυβέρνησης να καταγράψει επίσημα την κλίμακα της σύγχρονης δουλείας στη Βρετανία- περιλαμβάνουν γυναίκες που εξαναγκάζονται στην πορνεία, υπηρετικό προσωπικό κι εργαζόμενους στα χωράφια, τα εργοστάσια και την αλιεία. Η Εθνική Υπηρεσία Πρόληψης Εγκλήματος υπολόγιζε μέχρι τώρα ότι ο αριθμός τους είναι μόνο 2.744!
Ανακοινώνοντας τα εγκαίνια μιας εθνικής στρατηγικής κατά της σύγχρονης σκλαβιάς, η υπουργός Εσωτερικών Τερέζα Μέι παραδέχθηκε ότι τα επίπεδα της εκμετάλλευσης και της κακοποίησης είναι σοκαριστικά. Τα στοιχεία συγκεντρώθηκαν από τα αρχεία της αστυνομίας, της υπηρεσίας φύλαξης των συνόρων, τις μη κυβερνητικές οργανώσεις. Η κυβέρνηση δικαιολογήθηκε υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για «σκοτεινά στοιχεία», που μπορεί να μην είχαν πέσει στην αντίληψη της Εθνικής Υπηρεσίας Πρόληψης Εγκλήματος και περίπου αυτό υποστήριξε και ο καθηγητής Μπέρναρντ Σίλβερμαν, επιστημονικός σύμβουλος του υπουργείου. Η νέα στατιστική ανάλυση, είπε, έχει στόχο να συνυπολογίζονται πλέον και τα «κρυφά θύματα» που δεν αναφέρονται επισήμως στις αρχές. «Η σύγχρονη σκλαβιά», λέει, «είναι συχνά πολύ βαθιά κρυμμένη και γι αυτό είναι μεγάλη η πρόκληση να εντοπιστεί. Τα στοιχεία που συλλέγονται αναπόφευκτα είναι ατελή και επιπλέον χρειάζονται ειδικούς χειρισμούς, λόγω των ευαίσθητων δεδομένων».
Το νομοσχέδιο για τη σύγχρονη δουλεία που έχει φθάσει στην Βουλή δίνει εξουσίες στα δικαστήρια της Αγγλίας και της Ουαλίας να προστατεύουν τα θύματα του τράφικινγκ και θέτει το νομικό πλαίσιο για την κατάσχεση των «προϊόντων του εγκλήματος», ενω παράλληλα η υπηρεσία ελέγχου των συνόρων συγκροτεί ειδικές ομάδες τράφικινγκ στα μεγάλα λιμάνια και τα αεροδρόμια για να εντοπίζει πιθανά θύματα.
Για τους ακτιβιστές πάντως, τα μέτρα δεν επαρκούν.
Οπως υποστήριξε στο BBC ο Έινταν Μακ Κουέιντ, διευθυντής της οργάνωσης κατά της δουλείας Anti-Slavery International, «εάν κάποιος έχει εργασιακή σχέση εξάρτησης, ακόμα και εάν υπάρχει εκμετάλλευση ή αναγκαστική εργασία και κάθε μορφής σωματικής βίας, το θύμα τελικά απευλαύνεται. Ο ασυνείδητος εργοδότης έχει τεράστια εξουσία στα χέρια του και τα μέτρα που σχεδιάζει η κυβέρνηση δεν αξίζουν το χαρτί που έχουν γραφτεί για να σταματήσει αυτή τη μορφή εκμετάλλευσης». Πολλά από τα θύματα είναι αλλοδαποί, από χώρες όπως η Ρουμανία, η Πολωνία, η Αλβανία και η Νιγηρία, αλλά υπάρχουν και Βρετανοί πολίτες -ενήλικες και παιδιά- που συχνά εμπίπτουν σε αυτή τη κατηγορία.
