Τα μακαρόνια με κιμά είναι κάτι σαν τη μαντλέν στο τσάι του Προυστ. Μέσω των «επίμονων αισθήσεων», της γεύσης και της όσφρησης, μας οδηγούν στα πεδία -ή μήπως παιδία;- των τρυφερών χρόνων.
Υπάρχουν άνθρωποι που επιζητούν αυτά τα «ταξίδια» σαν φωτεινά διαλείμματα και άλλοι -εκπρόσωποι του… ισχυρού φύλου ιδίως- που παραμένουν μια ζωή καθηλωμένοι, δεν ξέρω συναισθηματικά, σίγουρα όμως γευστικά, στην… προσχολική ηλικία. Η διατροφή τους περιορίζεται σε κάτι στερεό και στεγνό, μπιφτεκο-σουβλάκια και πατάτες τηγανητές, με… απώτατο όριο το παστίτσιο. Για τόσο πλούσια γευστική γκάμα μιλάμε. Και τα μακαρόνια με κιμά που λέγαμε;
Έχω έναν παιδικό φίλο, τον Γιώργο, που τα αποφεύγει. Να κι ένας άνθρωπος που δεν του αρέσουν, θα μου πείτε. Μα όχι, άλλος είναι ο λόγος. Δεν μπορεί να τα απολαύσει γιατί το πιρούνι του πιάνει κάθε φορά σκέτα μακαρόνια, που κάποια στιγμή τελειώνουν και μένει όλος ο κιμάς μόνος κι έρημος στο πιάτο! Σχεδόν μισόν αιώνα τώρα δεν έχει βρει τον τρόπο να λύσει τον γόρδιο δεσμό. Τύφλα να ’χει «Ο Μεγαλέξανδρος και το καταραμένο φίδι» μπροστά σ’ αυτό το θρίλερ…
