Η αυθεντική αντίδραση

Με το που μπήκα στην είσοδο της ΕΣΗΕΑ και είδα την ανακοίνωση ότι θα γίνει σεμινάριο γι’ αυτό το θέμα, ένιωσα ότι κάτι «άλλο» κινείται στην 100 ετών Ενωση Συντακτών, πέρα από και παρά την άγρια κατάσταση που επικρατεί στα εργασιακά θέματα των δημοσιογράφων. Εδώ και έναν μήνα έχουν ξεκινήσει στην ΕΣΗΕΑ πιλοτικά σεμινάρια, με σκοπό την επιμόρφωση των επαγγελματιών δημοσιογράφων, μελών του σωματείου.

Στους 3 από τους 4 κύκλους των σεμιναρίων υπάρχει πολύ μεγάλη εκδήλωση ενδιαφέροντος: δημοσιογραφία και Διαδίκτυο, κοινωνική οικονομία, ορθοφωνία. Θα ακολουθήσει και σεμινάριο κατά της ξενοφοβίας τον Δεκέμβριο. Η αίθουσα εκδηλώσεων, όπου έγινε το διαδραστικό σεμινάριο για την ομοφοβία-τρανσφοβία δεν ήταν ασφυκτικά γεμάτη, όπως στα άλλα πιλοτικά σεμινάρια που διοργανώνει η ΕΣΗΕΑ.

Ωστόσο, οι δημοσιογράφοι που τελικά ήρθαν, συμμετείχαν με αυθεντικό ενδιαφέρον, λογική και συναίσθημα. Οι προσωπικές ιστορίες είναι πάντα το όπλο του δημοσιογράφου, για να σε κάνει να ταυτιστείς, να νιώσεις, να σου προκαλέσει το ενδιαφέρον. Ετσι και η ομάδα κοινωνικού θεάτρου «AmatePerformance» με το «ProcessworkHub», με την καθοδήγηση της κοινωνικής ψυχολόγου Αλεξάνδρας Βασιλείου και της κοινωνικής λειτουργού Λένας Ασλανίδου, μέσα από διηγήσεις προσωπικών ιστοριών ανθρώπων που ανήκουν στην κοινότητα ΛΟΑΤ (λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφι- και τρανσέξουαλ), κατάφερε να κάνει το κοινό να ακούσει, να νιώσει και τελικά ίσως να αρχίσει να αντιλαμβάνεται τι σημαίνει ομοφοβία-τρανσφοβία.

Μετά το θεατρικό δρώμενο ακολούθησε συζήτηση-διεργασία της ομάδας. Δημοσιογράφοι όλων των ηλικιών είπαν τις προσωπικές τους απόψεις, αλλά και ποιος θα έπρεπε να είναι ο ρόλος τους στο πώς μεταφέρουν μια είδηση που σχετίζεται με την ομοφοβία-τρανσφοβία. «Υπάρχει δημοσιογραφική δεοντολογία που προστατεύει όλες τις μειονότητες, όμως οι περισσότεροι δημοσιογράφοι δεν την ακολουθούν», είπαν κάποιοι. «Οταν δυστυχώς στις θέσεις-κλειδιά υπάρχουν άτομα που γράφουν αυτούς τους κανόνες στα παλιά τους τα παπούτσια, τότε η δεοντολογία δεν έχει ισχύ», συμπλήρωσαν άλλοι. «Οι δημοσιογράφοι είναι κι αυτοί βαθιά συντηρητικοί, όπως οι περισσότεροι Ελληνες», συμφώνησαν οι περισσότεροι.

Να αντιδράμε, να παίρνουμε θέση στη λεκτική ή σωματική βία σε προσωπικό και θεσμικό επίπεδο, έτσι μόνο κάνουμε βήματα προς τα εμπρός, μικρά αλλά σημαντικά, σ’ αυτό συμφώνησε τελικά η μεγάλη ομάδα. Εφυγα μ’ ένα αίσθημα πληρότητας, ότι έγινε ακόμη ένα βηματάκι, ταυτόχρονα με έπιασε όμως και ένα άγχος. Πόσοι δημοσιογράφοι θα έρθουν άραγε στα σεμινάρια κατά της ξενοφοβίας;