Δεκέμβρης μπήκε κι έφερε των εορτών ο μήνας αντί μελομακάρονα δυο απεργίες πείνας.
Στη φυλακή ο Ρωμανός που θέλει να σπουδάσει στο Σύνταγμα οι πρόσφυγες, γερή και τούτοι κράση.
Αχ, Αδωνι, πού θα στηθεί το δέντρο Χριστουγέννων; Διόλου εορταστική η όψις των καημένων…
Ασυλο κι αν τους δίναμε δεν θέλουνε να μείνουν έτσι που καταντήσαμε κι οι δυστυχείς μάς φτύνουν…
Πλανήτη θα ’χει ανάδρομο και ο Αθανασίου για ν’ απεργεί ο Ρωμανός με κίνδυνο του βίου.
Κι οι δικηγόροι θα ’πρεπε το φαγητό να κόψουν οι κινητοποιήσεις τους αν θέλουν να προκόψουν.
Αρκεί με δημοψήφισμα, σύσσωμοι σαν μια μάζα, να λεν το νομοσχέδιο πως είναι για τα μπάζα;
Αποχή θέλουν διαρκή∙ μοιάζει κι αυτό με πείνα αφού με έσοδα μηδέν άντε να βγάλεις μήνα…
Μα κι όσους τρων κανονικά, κούραση τους κατέχει και άλλη «διαπραγμάτευση» η χώρα δεν αντέχει.
Μια σήμερα, μια αύριο, e-mail, διευκρινίσεις αμάν, τρόικα, μας τα ’πρηξες ωσότου να γυρίσεις!
Αν πάμε πράγματι καλά, γιατί δεν μας πιστεύεις αλλά μας έχεις στο ταψί κι αγρίως μας χορεύεις;
Τους βλέπεις στην κυβέρνηση κι αλήθεια τους λυπάσαι το success story το τρανό αν τύχει και θυμάσαι.
Αλλ’ όμως και στον ΣΥΡΙΖΑ ξενίζει η βεβαιότης πως άμα βγει στις εκλογές θ’ αλλάξει η ανθρωπότης
και ξάφνου θα τσακώνονται οι δανειστές μας όλοι, ποιος θα γεμίσει με λεφτά τ’ άδειο μας πορτοφόλι…
Και να ρήτρες ανάπτυξης, να μείωση του χρέους και να δουλειές και προοπτικές για τους νοικοκυραίους!
Η Ελλάδα δεν θα χρειαστεί θυσίες πια να κάνει κι όλ’ αυτά χάρη στην πειθώ Μηλιού και Λαφαζάνη…
Μα αλήθεια λέτε οι δανειστές καλόπιστα να κρίνουν; Κι οι μάγοι πια τα δώρα τους μ’ αντάλλαγμα τα δίνουν…
