Λίγο ρομαντικός, ίσως, ο σημερινός τίτλος. Μοιάζει να έρχεται από βάθος χρόνου. Τότε που τραγουδούσε, στις 78 στροφές, το Τρίο Κιτάρα την επιθυμία των πολλών: «Απόψε που υπάρχουνε τα τάλιρα. Ρε μάγκες θα οργώσουμε τα Φάληρα». Γιατί πού να βρεθούνε τάλιρα στην Ελλάδα του 1951, που μάζευε ερείπια και έδενε τραύματα. Τότε βγαίνουνε και τα τραγούδια του κεφιού. Να ξεσκάσει, από τη φτώχεια και τα κυνηγητά, έστω στα ψέματα, ο κόσμος. Οπως ο περίφημος «Τραμπαρίφας», με τα τάλιρα και τα Φάληρα, των Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου (στίχοι), Σουγιούλ (μουσική). Που πολύ άρεσε, λέει ο «αστικός μύθος», στον… μυθικό Λέοναρντ Μπερνστάιν∙ ήθελε, λέει, και να τον διευθύνει. Και τι θα γινόμασταν, αλήθεια, χωρίς τους μύθους! Γιατί η (άλλη) αλήθεια είναι πως δεν είμαστε, ντε και καλά, καταδικασμένοι, μια ζωή να ψάχνουμε 180 βουλευτές που θα βγάλουν Πρόεδρο!
Είναι κι αυτός ένας από τους λόγους (οι 180 βουλευτές, κάθε φορά σε άλλη πολιτική version) που παίρνω των ομματιών μου τις Κυριακάδες, και τη μια τριγυρνώ στην Αθήνα, από Ακρόπολη, Φιλοπάππου, Θησείο και επιστροφή από Ζάππειο, και την άλλη κατεβαίνω στα Φάληρα: Τροκαντερό, Φλοίσβος, Μπάτης, Εδεμ… (όλες οι στάσεις του τραμ της φαληρικής παραλίας οφείλονται σε ονόματα σβησμένων παραθαλάσσιων κέντρων∙ σήμερα σώζεται μόνο το Edem!), μέχρι την ωραία (δεν υπήρχε παλιά) Ακτή του Ηλιου στον Αλιμο, από όπου θεάται τον δήμο του ο μαρμάρινος Αλιμούντιος Θουκυδίδης. Να πηγαίνετε τα παιδιά σας (και τα εγγόνια σας!). Πολύ θα… ωφεληθείτε!
Ηταν ωραία την Κυριακή. Μπουνάτσα και καθαρότητα απόβροχου! Αυτό θα πει Φάληρο∙ από το φαλαρός: καθαρός. Δυο απλωτές η Αίγινα! Ανάρια, κεφαλάκια χειμερινών κολυμβητών! Ποτέ δεν είδα να λείπουν, όσες Κυριακές πηγαίνω χειμώνα. Χειμερινοί κολυμβητές, και στα κιόσκια, κουκουλωμένοι σε σωρό κουβέρτες, χειμερινοί άστεγοι. Ηταν ένας-δυο. Τώρα, κάθε Κυριακή μετράω και περισσότερους…
