Δύο είναι οι λαμπρότερες σελίδες στην ιστορία των Αθηνών: ο χρυσούς αιών του Περικλέους και η οκταετία Καραμανλή. Ο πρώτος γέννησε τον Παρθενώνα και η δεύτερη την αντιπαροχή. Ετσι προέκυψε ο ιδιαίτερος αρχιτεκτονικός χαρακτήρας της πόλης. Και αν στο παρελθόν η Αθήνα μας ήταν «διαμαντόπετρα στης γης το δαχτυλίδι», σήμερα καμαρώνει για το μοναδικό ύφος της, το περίφημο διεθνώς «τσιμεντένιο δάσος». Φυσικό είναι λοιπόν οι φιλήσυχοι και φιλόμουσοι πολίτες της να επιδεικνύουν ιδιαίτερη ευαισθησία σε θέματα αισθητικής. Να, όπως τις προάλλες στο Σύνταγμα. Δύο καθωσπρέπει κυρίες αποστρέφουν το βλέμμα από τους Σύρους πρόσφυγες και δικαίω τω λόγω απορούν και εξίστανται: Είναι εικόνα πόλης αυτή; Είναι εικόνα πρωτεύουσας; Συμφωνώ και επαυξάνω. Εδώ κυκλοφορούν τουρίστες άνθρωποι και αντί να θαυμάζουν τα αξιοθέατα, υπέροχες συλλογές κλειστών καταστημάτων, εκκεντρικούς κλοσάρ και κομψούς, προσηνείς αστυνομικούς, αντικρίζουν αυτό το θέαμα. Δεν χρειαζόμαστε ξένους ξυπόλητους ξενιτεμένους να εξωραΐσουν την εικόνα της πόλης. Τα καταφέρνουμε μια χαρά μόνοι μας. Οι εθνάρχες μάς δείχνουν τον δρόμο.
*ΝΑΥΤ. τα ύφαλα, το τμήμα του πλοίου που βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.
