Τι τραβάει κι αυτή η δημοκρατική παράταξη. Ολοι την επικαλούνται, όλοι την αναζητούν χωρίς καν να τη γνωρίζουν, χωρίς να έχουν κάνει τον κόπο να την ξεχωρίσουν από την επιθυμία τους. Απλώς, πολλοί, από πολλούς πολιτικούς χώρους τη θέλουν δική τους (από κομματικούς χώρους, εννοείται). Και, παρακαλώ, στο κάλεσμά τους για τη δημιουργία αυτής της παράταξης κομπορρημονούν ότι αυτή θα γίνει -οψέποτε- χωρίς ηγεμονισμούς και αποκλεισμούς.
Η κάποτε πανίσχυρη υπουργός Παιδείας είναι ακόμη πιο ριζοσπαστική. Χρειάζεται -λέει- να φτιαχτεί ένας νέος πολιτικός φορέας από το μηδέν. Εύγε. Αυτός ο νέος δημοκρατικός σχηματισμός θα επιλέξει διαδικασίες συλλογικότητας και δημοκρατίας για την ηγεσία. Ποτάμιοι, μεταρρυθμιστές, δημαρίτες και λοιπές μικρές δημοκρατικές δυνάμεις έχουν τον ίδιο λόγο. Ολοι για την εξουσία μιλάνε. Τώρα, τι δουλειά έχει η δημοκρατία και η συλλογικότητα με την εξουσία όπως αυτοί την εννοούν; Τι δουλειά έχει ο φάντης με το ρετσινόλαδο;
Αντιστρέφοντας και διαστρέφοντας τη σημασία των εννοιών καταφέρνουν, εντούτοις, να παντρέψουν τις έννοιες και να φαίνονται έτσι στην αγορά ότι όντως ενδιαφέρονται για συλλογικές και δημοκρατικές διαδικασίες. Πολύς κόσμος επηρεάζεται από τον στόμφο τους, αρκετοί πολίτες, χαμένοι μέσα σε απύθμενες ύβρεις που εκτοξεύει το ένα κόμμα κατά του άλλου, προτιμούν τελικά κάτι στη μέση, κάτι σαν ασφάλεια υπό την υπερβολή. Οι φωστήρες της πολιτικής το γνωρίζουν αυτό, εξ ου και η επιμονή τους να γδέρνουν τις σάρκες από μία ανύπαρκτη δημοκρατική παράταξη.
Μία πραγματικά δημοκρατική παράταξη είναι ξένο σώμα για το σεβαστό πολιτικό μας σύστημα. Τι δουλειά έχει το αυτεξούσιον της κοινωνίας (αυτό σημαίνει δημοκρατική παράταξη) με ένα σύστημα που οδηγεί μαθηματικά στην εκμετάλλευσή του από την ολιγαρχία των κομμάτων; Ολοι τούτοι δηλώνουν ρεαλιστές. Ανάθεμα αν έχουν επαφή με την πραγματικότητα που βιώνει η ελληνική κοινωνία, αν γνωρίζουν τι σημαίνει πείνα και φτώχεια και παραφροσύνη· πόσοι άνθρωποι έχουν προβεί σε απονενοημένα διαβήματα λόγω της ασφυξίας που τους προκάλεσε η άσκηση πολιτικής από όλους αυτούς τους (αναίσχυντους) ρεαλιστές. Για ποιον ρεαλισμό μιλάνε οι αθεόφοβοι;
Η κοινωνία δεν θέλει άλλους ρεαλιστές, νονούς ή βιαστές της δημοκρατικής παράταξης. Χρειάζεται να ανακαλύψει τη δύναμη που κουβαλά, αλλά δεν την ξέρει πολύ καλά και την καταναλίσκει δώθε κείθε, σε ανούσια πράγματα που δεν αφορούν τη λειτουργία της πολιτικής, αλλά τις καθημερινές συγκρούσεις και ταπεινώσεις που υφίσταται από τους επαγγελματίες πολιτικούς.
Δυστυχώς τα πολιτικά κόμματα, και τα εντός και τα εκτός Κοινοβουλίου, καθοδηγούν ακόμη την κοινωνία έχοντάς την χειραγωγήσει με αποτελεσματικό γι’ αυτά τρόπο. Κάποτε είχαν τις πελατειακές σχέσεις και μια ασαφή «επαναστατική» δημοκρατική ιδεολογία· τώρα έχουν στην υπηρεσία τους τα αγαπημένα τους μέσα μαζικής ενημέρωσης, πρόθυμα, υπάκουα, υποτακτικά τα πλείστα εξ αυτών. Δημοκρατική παράταξη είναι η ίδια η κοινωνία και μόνον αυτή. Κάθε σύστημα λοιπόν είναι έξω από την κοινωνία και όσοι την επικαλούνται απλώς μολύνουν και υβρίζουν την πολιτική της κοινωνίας και την ίδια την κοινωνία.
