Ο βασικός στόχος της πολεμικής στον Ρανιέρι είναι ο Σαρρής, ο πρόεδρος της ΕΠΟ.
Το παραγοντικό «αντιμαρινακικό» σύστημα προσπαθεί να τον φάει με αφορμή τον βίο και την πολιτεία του συνολικά στην ποδοσφαιρική ομοσπονδία, για να βάλει στη θέση του κάποιους άλλους δικούς του.
Τον κατηγορεί για χίλια δυο και στα περισσότερα έχει δίκιο. Δεν είναι ελληνικό ποδόσφαιρο αυτό που ζούμε επί Σαρρή.
Ομως, οι αντίπαλοι του βρήκαν τον χειρότερο τρόπο για να τον αποκαθηλώσουν επικοινωνιακά. Χρησιμοποίησαν με τη βοήθεια δημοσιογράφων την εθνική ομάδα. Πάτησαν πάνω στα άσχημα αποτελέσματα και στη στάση ορισμένων «φιλοσαντικών» κι άρχισαν πόλεμο πριν καλά καλά αναλάβει ο Ρανιέρι. Επιλογή του Σαρρή ο Ιταλός, άρα αυτός διέλυσε την Εθνική σε χρόνο dt!
Είναι κάτι που προκαλεί τη χειρότερη εντύπωση σε κάθε ψαγμένο. Θα μπορούσε κάποιος να δικαιολογήσει την όλη μεθόδευση εκπαραθύρωσης του Σαρρή μέσω Εθνικής αν εκείνοι που θέλουν να τον ξηλώσουν ήταν καλύτεροι ή είχαν διαφορετική νοοτροπία. Ομως το μόνο που ζητάνε είναι να γίνουν νέοι Σαρρήδες για λογαριασμό άλλων αφεντικών.
Βέβαια τους ξεπέρασαν τα γεγονότα που προκάλεσε ο τραυματισμός του Ζωγράφου. Τα όσα έγιναν και θα γίνουν με την κόντρα Μαρινάκη – Μελισσανίδη βάζουν πλέον έτσι κι αλλιώς τον πρόεδρο της ΕΠΟ σε μια άκρη. Ισως και να επιταχύνουν την πτώση του Σαρρή. Αλλά τι νόημα έχει πλέον… Το κακό στην Εθνική έγινε.
Αν θέλουμε να το εξετάσουμε σοβαρά, η επιλογή Ρανιέρι τη στιγμή που έγινε ήταν ιδανική. Ως βιογραφικό και καριέρα ο Ιταλός ήταν πολύ ψηλότερα από τον Σάντος που έφυγε.
Στην πραγματικότητα, δύο πράγματα μπορεί να χρεωθεί η διοίκηση της ΕΠΟ και ο Σαρρής προσωπικά:
*Το ένα, ότι δεν προστάτευσε τον προπονητή σε μια στιγμή που δεν ήξερε πού βρισκόταν και οι επίσημες υποχρεώσεις της Εθνικής ξεκινούσαν.
*Και το δεύτερο, ότι άφησε ανθρώπους ομάδων να μπαίνουν ανενόχλητοι στο «άβατο» ώς εκείνη τη στιγμή που είχε δημιουργήσει ο Σάντος και να σπέρνουν ζιζάνια που επηρέασαν την ομάδα. Συντηρήθηκαν εχθρότητες γνωστές από το παρελθόν και γενικά δημιουργήθηκε σε κάποιες στιγμές ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα που έβλαψε συνολικά.
Φυσικά, σήμερα ελάχιστοι ρίχνουν ευθύνες στους παίκτες. Βλέπετε, ο Ρανιέρι είναι χθεσινός, πάει, έφυγε και δεν ενδιαφέρει τους δημοσιογράφους να τα έχουν καλά μαζί του. Ενώ οι διεθνείς θα είναι εδώ και αύριο, η σχέση μαζί τους θα συνεχιστεί – άρα τους είναι χρήσιμοι και πρέπει να τους προστατεύσουν, ρίχνοντας την ευθύνη στον βολικό προπονητή. Ετσι λειτουργούν τα πράγματα χρόνια τώρα.
Ρανιέρι, Λάζαρος και Κονέ
Κατά σύμπτωση, οι δύο από τους τρεις διακριθέντες της Εθνικής, ο Χριστοδουλόπουλος και ο Κονέ, δήλωσαν στο τέλος ότι δεν φταίει ο προπονητής. Αλλα τους είπε κι άλλα έκαναν «σε ένα ακόμη παιχνίδι».
Ειδικότερα ο Κονέ ήταν έτοιμος ν’ ανοίξει το στόμα του στην κάμερα της ΝΕΡΙΤ αλλά κρατήθηκε με το ζόρι. «Δεν είναι ώρα»…
Κι ο Ρανιέρι… σκασίλα του φυσικά! Εριξε όλη την ευθύνη στον εαυτό του: «Σε τέτοιες περιπτώσεις φταίει πάντα ο προπονητής, αλλά δεν παραιτούμαι». Σαν να ‘λεγε… εγώ φταίω, δώστε μου την αποζημίωση να φύγω, εδώ που έμπλεξα.
Γιατί πλέον έχει καταλάβει πού ήρθε και με ποιους είχε να κάνει.
Ο μισοκακόμοιρος Τοροσίδης
Εντύπωση προκαλεί η στάση του Τοροσίδη. Βγήκε με ένα μισοκακόμοιρο υφάκι να πει ότι «δεν πολεμάμε» και (αυτό κι αν είναι!) «έχει χαθεί η μαγιά». Ολο εκείνο που έφυγε δηλαδή με τον Σάντος, τον Κατσουράνη και τον Καραγκούνη, αν μπορώ να τον ερμηνεύσω σωστά.
Γιατί, ας μη γελιόμαστε, εκεί βρίσκεται η αιτία του κακού. Πάνω σ’ αυτό το σύστημα μερικοί είχαν ξαπλώσει και το συντηρούσαν επειδή καμιά αλλαγή δεν τους βόλευε προσωπικά.
Προφανώς υπάρχουν πολλοί που σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο και το βγάζουν με την ώς τώρα εικόνα τους και τον έναν βαθμό που μάζεψαν σε τέσσερα ματς. Ειδικά στο τελευταίο, το πανεύκολο.
