Το Ισραήλ επιμένει στη γενοκτονική εκστρατεία του παρά το «Μνημόνιο Κατανόησης» ΗΠΑ – Ιράν. Το ΝΑΤΟ κλιμακώνει τους εξοπλισμούς και τις πολεμικές καταστροφές από την Ουκρανία ώς τη Μέση Ανατολή. Η ακρίβεια ροκανίζει μισθούς και συντάξεις. Ενας «θερμός θόλος» πυρπολεί την Ευρώπη και απογυμνώνει τους μύθους της «πράσινης μετάβασης».
Αυτή είναι εικόνα της κρίσης ενός συστήματος που υποτάσσει τις ανθρώπινες ανάγκες στα κέρδη των καπιταλιστών και τους ανταγωνισμούς τους για την κυριαρχία στον πλανήτη.
Σε έναν πλανήτη που ρημάζεται από πολέμους και καταστροφές, η ελπίδα ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός, χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, με ειρήνη και αλληλεγγύη, ξεπροβάλλει ξανά. Πώς φαίνεται μέσα στα μαύρα σύννεφα της κρίσης κάτι τέτοιο; Μα από την ορμητική είσοδο κινημάτων, εξεγέρσεων και επαναστάσεων που συγκλονίζουν, ακόμη και ανατρέπουν κυβερνήσεις, όπως στο Μπανγκλαντές, το Νεπάλ και την Αλβανία της εξέγερσης των Φλαμίνγκο.
Το παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη έχει δημιουργήσει αντίστοιχα προβλήματα στον Τραμπ με αυτά που αντιμετώπισαν οι ΗΠΑ όταν έχαναν τον πόλεμο στο Βιετνάμ από τους αντάρτες. Ο ρατσισμός δέχτηκε πλήγματα μέσα στις ΗΠΑ, με τη Μινεάπολη να εκδιώκει τους δολοφόνους της ICE με απεργίες.
Η Ν.Δ. έχει ταχθεί με τον Τραμπ και τον Νετανιάχου από την αρχή. Είναι συνένοχη στα εγκλήματά τους. Ομως η κατάρρευσή της είναι ορατή, με το εργατικό κίνημα και την Αριστερά να καλούνται να συμβάλουν για να την πετύχουμε μια ώρα αρχύτερα.
Σε τέτοιες συνθήκες ανοίγει πλατιά η συζήτηση μέσα στον κόσμο των αγώνων και της αντίστασης. Είκοσι πέντε χρόνια μετά τις θυελλώδεις κινητοποιήσεις στη Γένοβα κατά των G8, ένας ολόκληρος κόσμος έχει εμπειρίες τόσο από την «πρώτη φορά Αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ με τον Αλέξη Τσίπρα όσο και από τους αγώνες που έδωσε με τη Ν.Δ.
Μπορούν οι αγώνες να νικάνε; Το αντιπολεμικό κίνημα και η αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη σίγουρα έπαιξαν και παίζουν ρόλο για την ήττα του Τραμπ στα Στενά του Ορμούζ, αλλά και μέσα στις ΗΠΑ.
Μπορούμε να φράξουμε τον δρόμο στην ακροδεξιά απειλή; Το αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα δίνει σκληρές μάχες στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στο Βερολίνο.
Πώς μπορούμε να τελειώνουμε με την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, που προσπαθεί με τη συνταγματική αναθεώρηση να διαιωνίσει τις πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων και των «ελαστικών» εργασιακών σχέσεων καθιερώνοντας συνταγματικό δημοσιονομικό «κόφτη δαπανών»;
Ολοι, όλες, όλα που έχουμε απεργήσει και διαδηλώσει επιμένοντας ότι «Τέμπη-Πύλος-Παλαιστίνη, δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη» διεκδικούμε μια Αριστερά που μπορεί να ενώνει τους αγώνες και να τους οδηγεί σε νίκη. Με προοπτική να βάλουμε τέρμα στο σύστημα που βάζει το κέρδος πάνω από τις ζωές μας. Σε αυτά τα πλαίσια το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα οργανώνει κύκλο ανοιχτών εκδηλώσεων πανελλαδικά με συμμετοχή ομιλητών/τριών από τα σωματεία, τα κινήματα και την Αριστερά. Για να βγούμε πιο δυνατοί μέσα από την κοινή δράση και τον συντροφικό διάλογο.
Στην Αθήνα η εκδήλωση θα γίνει στην πλατεία του Δημαρχείου στις 15 Ιούλη στις 8 μ.μ. Ομιλητές/τριες ο Κύρκος Δοξιάδης, ομοτ. καθηγητής ΕΚΠΑ, ο Γιώργος Γώγος, πρόεδρος Ενωσης Λιμενεργατών Πειραιά, η Κατερίνα Θωίδου, δημοτική σύμβουλος Νίκαιας, ο Κώστας Καταραχιάς, Δ.Σ. σωματείου νοσοκομείου «Ελενα Βενιζέλου», η Αρίμπα Νουρ, φοιτήτρια ΦΛΣ, Πακιστανική Κοινότητα, και ο Πάνος Γκαργκάνας, Εργατική Αλληλεγγύη.
*Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα, συντονιστής της ΚΕΕΡΦΑ
