Απορρίφθηκε στο σύνολό της ως νομικά αβάσιμη, τόσο ως προς το αίτημα αποζημίωσης για διαφυγόντα κέρδη όσο και ως προς το αίτημα χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης, η αγωγή τύπου eco-SLAPP, ύψους 142.000 ευρώ, που είχε ασκήσει η εταιρεία «ΚΩΝ/ΝΟΣ ΚΟΝΤΟΣ & ΣΙΑ Ε.Ε.» με διακριτικό τίτλο «PRO ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ» κατά 10 κατοίκων του μικρού ορεινού χωριού Παύλιανη, που αντιδρούσαν στην κατασκευή μικρού υδροηλεκτρικού από την εταιρεία στο ομώνυμο ρέμα του χωριού («142.000 ευρώ ζητούν με αγωγή SLAPP από 10 κατοίκους της Παύλιανης», «Εφ.Συν.», 12/11/2024).
Με την αγωγή της η εταιρεία κατηγορούσε τους 10 συγκεκριμένους κατοίκους ότι διέπραξαν σε βάρος της το έγκλημα της απάτης ενώπιον δικαστηρίου, καταθέτοντας ψευδείς ισχυρισμούς, καταφέρνοντας να παραπλανήσουν τους δικαστές, οι οποίοι με αυτόν τον τρόπο εξέδωσαν ευνοϊκές γι’ αυτούς αποφάσεις.
Οι 10 που δέχτηκαν την αγωγή ήταν ανάμεσα στους κατοίκους και φορείς του χωριού που αντέδρασαν εξαρχής και συνολικά στην κατασκευή του έργου, υποστηρίζοντας ότι οι επιπτώσεις του στην ήπια τουριστική ανάπτυξη του χωριού, που οφείλεται κυρίως σε αυτό το ρέμα, στο φυσικό περιβάλλον και στην άρδευση των κατάντη αγροκτημάτων, είναι σοβαρές. Προκειμένου να υπερασπιστούν το ρέμα τους, οι κάτοικοι και οι φορείς είχαν προχωρήσει σε μια σειρά δικαστικών ενεργειών.
Η εταιρεία, μεταξύ άλλων, ισχυριζόταν ότι οι 10 κάτοικοι συμμετείχαν στην κατάθεση ασφαλιστικών μέτρων με αίτημα την προσωρινή απαγόρευση των εργασιών στο ρέμα και στην αίτηση ακύρωσης προς την Επιτροπή Αναστολών του ΣτΕ, που έγιναν δεκτά. Και ότι, αν δεν είχαν μεσολαβήσει οι προσωρινές διαταγές της προέδρου Υπηρεσίας του Πρωτοδικείου Λαμίας και της προέδρου του Ε’ Τμήματος του ΣτΕ, θα είχε ολοκληρώσει την εγκατάσταση και θα είχε λειτουργήσει το υδροηλεκτρικό τουλάχιστον τέσσερις μήνες νωρίτερα από την ημέρα που τελικά θα ολοκληρωθεί.
Το Μονομελές Πρωτοδικείο Λαμίας έκρινε ότι δεν στοιχειοθετείται ο ισχυρισμός της περιουσιακής βλάβης και ότι η καθυστέρηση του έργου (διαφυγόντα κέρδη) αποτελεί απλή αντανακλαστική συνέπεια της δικαστικής αναστολής. Από την άλλη, ότι δεν προκύπτει ο πλουτισμός των εναγομένων και, ως εκ τούτου, δεν συγκροτείται ούτε τετελεσμένη ούτε αποπειραθείσα απάτη.
Σύμφωνα με τη δικαστική απόφαση, «η άσκηση αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων και αιτήσεως αναστολής συνιστά εκδήλωση του συνταγματικώς κατοχυρωμένου δικαιώματος παροχής έννομης προστασίας. Η μεταγενέστερη απόρριψη των σχετικών αιτήσεων δεν αρκεί αφ’ εαυτής για να προσδώσει παράνομο χαρακτήρα στην άσκησή τους, ούτε να θεμελιώσει ευθύνη αποζημίωσης του διαδίκου που προσέφυγε στη Δικαιοσύνη. Αντίθετη εκδοχή θα οδηγούσε σε ανεπίτρεπτο περιορισμό του δικαιώματος δικαστικής προστασίας, αφού κάθε διάδικος θα αποθαρρυνόταν από την άσκηση των προβλεπόμενων ένδικων βοηθημάτων υπό τον φόβο μεταγενέστερης αγωγής αποζημίωσης σε περίπτωση αποτυχίας τους».
Εξάλλου, «η επιδίωξη της δικαστικής αναστολής ενός έργου, έστω και αν οι σχετικές αιτήσεις απορρίφθηκαν μεταγενέστερα, δεν αρκεί αυτοτελώς για να θεμελιώσει τον απαιτούμενο δόλο βλάβης ούτε συμπεριφορά αντίθετη στα χρηστά ήθη, αλλά αντιθέτως αποτελεί ενάσκηση του συνταγματικής περιωπής δικαιώματος έννομης προστασίας».
Συνολικά, η δικαστική απόφαση είναι καταπέλτης κατά της εταιρείας και μάλιστα επιδικάζει υπέρ των κατοίκων δικαστικά έξοδα 2.250 ευρώ, ποσό εξαιρετικά υψηλό για ανάλογες περιπτώσεις.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η απόρριψη και αυτής της αγωγής έρχεται να προστεθεί στον κατάλογο των αγωγών eco-SLAPP που στη συντριπτική πλειονότητά τους απορρίπτονται παταγωδώς από τα δικαστήρια («Καταρρέουν η μία μετά την άλλη οι εκφοβιστικές eco-SLAPPs», «Εφ.Συν.» 12/4/2026).
