Το ακροδεξιό μειράκιο της κυβέρνησης, ο Κυρανάκης βεβαίως, απεφάνθη για τις επιθέσεις σε σπίτια νεοδημοκρατών με αποτέλεσμα τον θάνατο της εβδομήντα δύο ετών μητέρας: Φταίει ο διαχρονικός (!) υποστηρικτής (!) των τρομοκρατών Αλέξης Τσίπρας.
Και δεν ντρέπεται καθόλου το καθικάκι αυτό να επιρρίπτει τεράστιες ευθύνες σε ένα νέο πολιτικό κόμμα, που ακόμη δεν έχει ανακοινώσει την ιδεολογική του φιλοσοφία ή τις ηθικές και αισθητικές αρχές του για την πολιτική και τον πολιτισμό. Ποιος ξέρει τι κρύβεται πίσω από αυτές τις επιθέσεις, αν είναι θέμα «ιδεολογίας» ή εκδικητικότητας ή προβοκάτσιας ή… Ουδείς μπορεί επί του παρόντος να απαντήσει με βεβαιότητα.
Και όμως, ο αφελής, άρα επικίνδυνος, Κυρανάκης φρόντισε να ενημερώσει την ελληνική κοινωνία ότι όλα αυτά είναι έργο της Αριστεράς, αδιαφορώντας για την εξάπλωση του εμφυλιοπολεμικού κλίματος που ο ίδιος δημιουργεί και εξακτινώνει. Ο γελοίος, αν μη τι άλλο, πολιτικός, που έχει το θράσος να ερμηνεύει την κοινωνική ταραχή που η κυβέρνησή του έχει δημιουργήσει, θα έχει άσχημο τέλος αν συνεχίσει να μιλάει σαν εχθρός ενός μεγάλου κομματιού του ελληνικού λαού.
Δεν είναι ασφαλώς μόνος του σε αυτήν την εκτόξευση λασπωδών κατηγοριών εναντίον της Αριστεράς· έχει μαζί του και άλλους ακροδεξιούς της κυβέρνησης, οι οποίοι, σώνει και καλά, θέλουν να πείσουν την κοινωνία ότι η Αριστερά πρέπει να εξοβελιστεί από την πολιτική ζωή της χώρας, έχοντας δε την πλήρη υποστήριξη του πρωθυπουργού ή, αν προτιμάμε, του αρχηγού της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών. Ολα τα «καλά» παιδιά μαζεμένα στον «ιερό» τους αγώνα να σώσουν την Ελλάδα από τους επικίνδυνους και ανθέλληνες αριστερούς. Εδώ που τα λέμε, εάν οι Ελληνες Αριστεροί δεν ήσαν τόσο «αριστεροί», η Δεξιά ουδέποτε θα κυβερνούσε αυτόν τον τόπο, διότι οι μισοί από την παράταξη αυτή ήσαν δωσίλογοι κατά τη γερμανική Κατοχή και οι άλλοι μισοί αδρανείς και καμουφλαρισμένοι στην ήπια υποταγή τους. Αλλά τι μπορεί να κάνει κανείς με τις ηγεσίες των αυτόκλητων αριστερών κομμάτων, καθένα εκ των οποίων διεκδικεί την απόλυτη αλήθεια για την κοινωνική ισότητα και την ευημερία των λαών [και της οικουμένης];
Ηπιες και δειλές θα έλεγε κανείς οι αντιδράσεις εκ μέρους της ΕΛΑΣ στις ακραίες σχεδόν κατηγορίες του μειράκιου της κυβέρνησης εναντίον της. Τι άλλο δηλαδή, θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς, θα μπορούσε να κάνει το νεοσύστατο κόμμα της αριστερής συμπαράταξης; Σε αυτό θα μπορούσε να ανταποκριθεί το επιτελείο του κόμματος ή ο ίδιος ο αρχηγός του. Είναι γεγονός ότι η Δεξιά θα μετέλθει όλα τα μέσα ώστε να σπιλώσει ή να αμαυρώσει τον κύριο, δημοσκοπικά, αντίπαλό του, με μπροστάρηδες σε αυτήν την εκστρατεία σπίλωσης τα πιο φανατικά και φανατισμένα στελέχη της, τα γνωστά στελέχη, τα αδίστακτα, αυτά με το ελάχιστο πολιτικό έρμα, μη μακρηγορούμε.
Ο,τι όμως και να σκαρφιστούν, όποιος κι αν είναι υπεύθυνος για τη δολοφονία μιας αθώας γυναίκας, το έργο τους είναι ελλιπές και αντικοινωνικό, επαχθές για την οικονομία αλλά και τον πολιτισμό – μην ξεχνάμε, ποτέ, τον πολιτισμό. Για Κυρανάκηδες θα μιλάμε τώρα…
