Τσάι με θέα το Αιγαίο και την Κύπρο

Επειδή η αναβάθμιση του πολιτικού συστήματος πέτυχε το 1974, ύστερα από μια εθνική τραγωδία, δεν σημαίνει ότι το ίδιο μπορεί να συμβεί και σήμερα. Με επίσης μια υπό εξέλιξη εθνική τραγωδία.

Ό,τι και αν εξυφαίνεται στην πρεσβεία, κακοτυπία θα βγει. Οι δεξαμενές υπερχείλισης έχουν στερέψει, δυναμικές προσωπικότητες δεν υπάρχουν και ο κοινωνικός παράγων βρίσκεται (για πόσο ακόμη κανείς δεν ξέρει) σε κατάσταση αφοπλισμού. Βαθιά απογοητευμένος για όσα και όσους πίστεψε μέχρι τώρα.

Το 1974 η Μεταπολίτευση καβάλησε πάνω στην ορμή ενός ριζοσπαστικού φοιτητικού κινήματος και με πρωταγωνιστές πρόσωπα που προέρχονταν από το παρελθόν, όπως ο Κ. Καραμανλής και ο Α. Παπανδρέου. Υποσχόμενα, ωστόσο, κάτι νέο. Φρούδες ελπίδες. Τομές ανάταξης της ελληνικής κοινωνίας δεν έγιναν και το φοιτητικό κίνημα γρήγορα ενσωματώθηκε στους αντιπαραγωγικούς μηχανισμούς του νέου πολιτικού συστήματος. Το οποίο και άντεξε μέχρι το 2010, οπότε βυθίστηκε στη χρεοκοπία του, καίγοντας και τις όποιες εφεδρείες είχε.

Η ζωή όμως πρέπει να προχωρήσει. Έτσι η χαμογελαστή πρέσβειρα έχει ανοίξει τις πόρτες του γραφείου της «για ένα τσάι», λένε, και σφυγμομετρεί ανθρώπους που δείχνουν έτοιμοι να διαδεχτούν το σημερινό καθεστώς. Έτσι κι αλλιώς σάπιο είναι, δεν αντέχει. Εκείνο που την ενδιαφέρει είναι να πετύχει το αδιατάρακτο των αμερικανικών σχεδιασμών από το διάδοχο σχήμα.

Τις τελευταίες δεκαετίες η Τουρκία συγκέντρωνε το ιδιαίτερο ενδιαφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών. Μετά το στραπάτσο στο Ιράν, το ενδιαφέρον αυτό έχει αναβαθμιστεί σε μονομανία. Τη χρειάζονται για να ελέγχουν το τεράστιο γεωπολιτικό τόξο από τη Μαύρη Θάλασσα (και τις κινήσεις της Ρωσίας) μέχρι την ασταθή Μέση Ανατολή. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο έχουν πάρει την απόφαση να την ενισχύσουν στρατιωτικά και πολιτικά. Γι’ αυτόν επίσης τον λόγο παίζεται, όπως παίζεται, και το παιχνίδι με τα ενεργειακά κοιτάσματα του Αιγαίου και της ΝΑ Μεσογείου.

Η Τουρκία, για να μπορέσει να ανταποκριθεί στον αναβαθμισμένο ρόλο της, χρειάζεται ενέργεια. Και θα την αποκτήσει με τη συνεκμετάλλευση του υποθαλάσσιου ορυκτού πλούτου, για τον οποίο τον πρώτο λόγο έχουν οι Αμερικανοί. Θα πάρει ό,τι θέλει. Πρόθυμοι πολιτικοί υπάρχουν στην από ’δώ πλευρά του Αιγαίου. Το ίδιο πρόθυμοι υπάρχουν και στην Κύπρο, για μια πολιτική λύση που θα νομιμοποιεί την παράνομη εισβολή και κατοχή του νησιού από το καλοκαίρι του 1974. Ώστε να αποκτήσει η Άγκυρα τον πλήρη έλεγχό του με τη δημιουργία ενός νέου κράτους, όπως πάνω-κάτω προέβλεπε και το Σχέδιο Ανάν.

Η πολιτική αλλαγή του 1974, Ιούλιος ήταν και τότε, συνοδευόταν με την προσδοκία οικοδόμησης μιας Ελλάδας δημοκρατικής και κατά το δυνατόν απαλλαγμένης από τη μοιραία αμερικανική κηδεμονία. Οι προσδοκίες διαψεύστηκαν στην πορεία. Τώρα ούτε καν εξαγγελίες τολμούν να εκστομίσουν οι μνηστήρες της εξουσίας. Μέχρι στιγμής τουλάχιστον. Η Ελλάδα έχει μικρύνει.