Το «κέρατο» ηγάπησαν πλήθη, τα κερατιάτικα τα τρώει η λήθη

Γέλια μέχρι δακρύων μούσκεψαν προχθές το ήδη ιδρωμένο μου μούσι, βλέποντας για χιλιοστή φορά τη σπαρταριστή κωμωδία του Ορέστη Λάσκου «Μικροί και μεγάλοι εν δράσει» (1963), βασισμένη στο θεατρικό των Ασημάκη Γιαλαμά και Κώστα Πρετεντέρη «Τα παιδιά μας οι κέρβεροι», που έσπασε ταμεία τον χειμώνα του 1962. Στους ξεκαρδιστικούς διαλόγους της ταινίας περιλαμβάνεται η αμίμητη ατάκα του Βασίλη Αυλωνίτη, που ενσαρκώνει τον υπερεξηκοντούτη Φαίδωνα, συνιδιοκτήτη τεχνικής εταιρείας, όστις αρέσκεται να τσιλιμπουρδίζει με τις πιτσιρίκες του γραφείου.

Ιδιοσυγκρασιακά σοβαρός, ο συνεταίρος του Αντώνης (Λάμπρος Κωνσταντάρας) ματαιοπονεί προσπαθώντας να τον συνετίσει. «Νομίζεις πως οι σουρλουλούδες που φλερτάρεις θα ’χουν μόνο εσένα;», τον προσγειώνει. «Α, όλα κι όλα», τον αποστομώνει ο Αυλωνίτης. «Εχω τη θεωρία μου: καλύτερα να τρως αρνάκι του γάλακτος με παρέα, παρά γίδα μόνος». Ο κομμουνιστής Γιαλαμάς και ο ευπατρίδης Πρετεντέρης σατιρίζουν με ευστροφία, ευρηματικότητα και αβίαστο χιούμορ τα πάθη, τα λάθη, τα βάθη, τέλος πάντων, του Ρωμιού παρελθουσών εποχών. Οι χαρακτήρες που πλάθουν δεν είναι ανδρείκελα ούτε καρικατούρες, αλλά άνθρωποι της διπλανής πόρτας, με αίμα, δέρμα και πνεύμα.

Δεκαετίες κατ’ εξοχήν στερεοτυπικές ζωντανεύουν στα έργα τους. Το ’50 και το ’60, άλλωστε, ο σεξισμός είναι σύμφυτος ακόμα και με τις ανατρεπτικές πρωτοπορίες, ενώ ο αδιανόητος τότε βιγκανισμός θα προκαλούσε ανατριχίλα σε μια κοινωνία που ’χει επιτέλους τη δυνατότητα να αντιπαρέλθει το τραύμα της Κατοχής με αλόγιστη κατανάλωση κρέατος. Οι χωριάτες που γίνονται αστοί περιφρονούν τα σιτεμένα σφάγια. Προτιμούν αμνοερίφια και δη νεαρά. Η χαμένη τιμή της υπερήλικης αίγας αποκαθίσταται στους καιρούς των μνημονίων. Αμετανόητοι και μερακλήδες κρεατοφάγοι ανακαλύπτουν εκ νέου τη νοστιμιά της, χάρη στην προσιτή της τιμή. Η γίδα ξαναγίνεται viral.

Αρκεί να μην σε πιάσουν να τη μεταφέρεις στην πλάτη. Οπως τον Νέστορα της Δεξιάς Δημήτρη Αβραμόπουλο, το βαρύτιμο όνομα του οποίου κοσμεί ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης για φερόμενη εμπλοκή στο πολύκροτο Qatargate. Ο άλλοτε επίτροπος, δήμαρχος, κορυφαίος υπουργός και εκκολαπτόμενος πρωθυπουργός αντιδρά με πρωτόγνωρο σεβασμό στους θεσμούς. Δεν έχω να απολογηθώ σε κανέναν κερατά, διαμηνύει και, με ανομολόγητο στόχο να αποφύγει τον ευρωπαϊκό πέλεκυ, προσφεύγει στην ελληνική Δικαιοσύνη, κι ας τιμώρησε με κάτι τέρμινα την Ιφιγένεια της Νου Δου Αννα Μισέλ Ασημακοπούλου για το Emailgate. Ο θίασος του Μαξίμου, τελικά, γεννά απείρως περισσότερες «γίδες» απ’ όσες μπορεί να αντέξουν οι πλάτες ακόμα και του Ατλαντα.