Διοργάνωση-ζύμωση

Η μονοδιάστατη θεώρηση του Παγκόσμιου Κυπέλλου είναι, ευγενώς, αδόκιμη. Στην εποχή μας-δίνη είναι ιδιοτελής, αν όχι ύποπτη! Όποιος μένει προσηλωμένος στην αγωνιστική διάσταση της διοργάνωσης είναι αφελής αλλά και όποιος την αγνοεί και στρέφεται μόνο στη μαύρη πλευρά του Μουντιάλ αδικεί τους ποδοσφαιριστές. Την προσπάθειά τους να επαναφέρουν το καλό θέαμα. Σε αντίθεση με τις διοργανώσεις, κυρίως της τελευταίας τριακονταετίας, η συνδιοργάνωση ΗΠΑ, Μεξικού, Καναδά, χωρίς να εκστασιάζει, κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον, προσφέρει, έστω και περιστασιακά, με ικανοποιητική συχνότητα, θέαμα. Παρά το αυξημένο σε αριθμό παιχνιδιών πρόγραμμα, επιβαρυντικό για ποδοσφαιριστές προερχόμενους από απαιτητικές υποχρεώσεις με τους συλλόγους τους – πολλοί από αυτούς ευρισκόμενοι στα βιολογικά όριά τους όπως φανερώνει η γλώσσα του σώματός τους. Η διοργάνωση μοιάζει, λοιπόν, ζύμωση ετερόκλητων ερεθισμάτων, μακάρι η ίδια μονομαχία του ποδοσφαίρου-επιχείρησης και μάλιστα στυγνής με την απαίτηση σεβασμού του παραμερισμένου ανθρωποκεντρικού χαρακτήρα του να κυοφορεί μελλοντική μορφή συνώνυμη εξέλιξης! Η κακοποιητική συμπεριφορά προς τα μέλη της αποστολής του Ιράν, η ανάκριση, ο εγκλεισμός σε κελί κράτησης και η απέλαση του Σομαλού διαιτητή, οι ταπεινωτικοί έλεγχοι, με σκύλους ανίχνευσης ναρκωτικών, των μελών δύο αποστολών (Ουζμπεκιστάν, Σενεγάλης) και άλλα κρούσματα…

Ο ταχυδακτυλουργός Γιαμάλ με ιδιοφυή ντρίμπλα ξάπλωσε στο χόρτο Σαουδάραβα αμυντικό, περίμενε να σηκωθεί για να τον ξαναντριμπλάρει και οι ηθικολόγοι της πλάκας καυτηριάζουν την κίνησή του ως «προσβολή». Στην εξέδρα των επισήμων ψάξτε για παρόμοιες προθέσεις και αφήστε ήσυχα τα ταλέντα!