Κάθε Παρασκευή, όπως υποθέτω θα γνωρίζετε, ανεβαίνει στο site της εφημερίδας μας και τις μουσικές πλατφόρμες το καταπληκτικό podcast «Αφύλαχτη Διάβαση» του Θωμά Σίδερη. Ο Θωμάς μου έδωσε από χθες το κείμενο που θα συνοδεύει το νέο του επεισόδιο σήμερα. Αναφέρεται σε μια συγκλονιστική ιστορία που διαδραματίστηκε στα χρόνια του Εμφύλιου Πολέμου και το ηχητικό ντοκιμαντέρ έχει τον τίτλο «Η μάνα του Εμφυλίου». Είναι και αυτό το podcast, όπως υποστηρίζει ο Θωμάς Σίδερης, η δική του απάντηση στο άρθρο του Άδωνη Γεωργιάδη που δημοσιεύτηκε στην «Εφ.Συν.» προ ημερών.
● Απρίλιος 1948 στο Δίστρατο, ένα ορεινό χωριό των Ιωαννίνων. Ένα κορίτσι που δεν είχε καλά καλά ενηλικιωθεί, η Λαμπρινή Γώγου, θα οδηγήσει 26 παιδιά του χωριού της, ανάμεσά τους και τα τέσσερα αδέλφια της, στον δρόμο του ξεριζωμού, προκειμένου να γλιτώσουν από τον πόλεμο και τα δεινά του, την πείνα και την ανέχεια.
● Οδοιπορώντας στις κορυφογραμμές των ορεινών όγκων των Τζουμέρκων και της Πίνδου, το κορίτσι αυτό μαζί με τα παιδιά, ηλικίας 3 έως 14 χρόνων, θα φτάσουν κάτω από αντίξοες και επικίνδυνες συνθήκες μέχρι την Αλβανία. Η ίδια θα κουβαλήσει τα μικρά παιδιά στην πλάτη της στα δύσβατα μονοπάτια και όταν πέφτει η νύχτα πάνω στα βουνά εκείνα θα γέρνουν στην αγκαλιά της για να ζεσταθούν και να τους πει παραμύθια.
● Τον Δεκέμβριο του 1948, η Λαμπρινή Γώγου και τα παιδιά θα επιβιβαστούν σε φορτηγά και στη συνέχεια σε τρένα, με τελικό προορισμό τη Βουδαπέστη. Για τα παιδιά εκείνα, σχεδόν οκτώ δεκαετίες αργότερα, η Λαμπρινή θα μείνει πάντα η «μάνα», αλλά και για εκείνη, τα δεκατρία, πια, επιζώντα παιδιά του Εμφυλίου θα μείνουν για πάντα τα παιδιά της.
● «Είχα 28 παιδιά, 26 και δύο με τον άντρα μου. Αλλά από εκείνα τα 26 παιδιά μου, μόνο 13 βρίσκονται πια στη ζωή», αφηγείται η ίδια η Λαμπρινή Γώγου στο ηχητικό ντοκιμαντέρ.
