ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Θανάσης Καρτερός
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Η ελληνική Δεξιά στις ποικίλες αποχρώσεις της, από το βαθύ μπλε μέχρι το δυσοίωνο μαύρο, έχει μια εμμονή με το παρελθόν. Το χαλεπό 2015, το τρομακτικό δημοψήφισμα, τα ακόμα πιο τρομακτικά ΑΤΜ, ο τρομερός κίνδυνος να μας διώξουν από το ευρώ, αλλά και η ανταλλαγή της Μακεδονίας με τις συντάξεις, παρέα με τα ξέφραγα αμπέλια του Αιγαίου, σφυρίζουν σαν σφαίρες στη δημόσια σφαίρα.

Από τον Μητσοτάκη μέχρι τον Στουρνάρα, και από τον Μαρινάκη μέχρι τον Αδωνι, το χτες, κατάλληλα αναμορφωμένο, διασκευασμένο και συσκευασμένο, καλείται να υπηρετήσει τις ανάγκες του σήμερα. Τους εγκαλεί κάποιος, ας πούμε, για την παραγωγική σχέση τους με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, και απαντούν με τα ΑΤΜ. Κάτι σαν εκείνο το αθάνατο, ότι «κι εσείς καταπιέζετε τους μαύρους».

Είναι κατά κάποιο τρόπο στο DNA τους η μετατροπή της μεταλλαγμένης Ιστορίας σε κατάπλασμα για πληγές που η πολιτική τους δημιουργεί στο παρόν. Το διέπραξαν με τους πιο φονικούς τρόπους μετά την Κατοχή, όταν δωσίλογοι και συνεργάτες αναβαθμισμένοι σε κράτος καταδίωκαν για δεκαετίες ως προδότες όσους αντιστάθηκαν στους ναζί. Ε, αν τα τότε, με τα Μακρονήσια, τα στρατοδικεία και τις εκτελέσεις ήταν τραγωδία που κόστισε χιλιάδες ζωές και βαθιά τραύματα στη δημοκρατία, τώρα ζούμε τη φάρσα. Να βγαίνουν από το καβούκι τους οι επίγονοι για να πείσουν ότι η Αριστερά, ιδιαίτερα η ριζοσπαστική και πιο απειλητική για το καθεστώς τους, είναι ένοχη για τα πάντα. Τα τρολ, εν ολίγοις, έχουν στην εποχή μας περιβληθεί το κύρος του Μαξίμου και των πέριξ. Ακόμα και της Τράπεζας της Ελλάδας.

Εχει κάποιο ενδιαφέρον το γεγονός ότι στη σούπα αυτής της εκστρατείας κολυμπούν πρόθυμα και πολιτικές δυνάμεις που επαγγέλλονται πρόοδο, αλλαγή, ακόμα και επανάσταση. Η πενταετία της αριστερής διακυβέρνησης αντιμετωπίζεται από τα γεράκια με τα γαμψά αντιδεξιά και αντικαπιταλιστικά νύχια, όπως και από τα παπαγαλάκια του Μητσοτάκη: Μακριά! Και ο αυτουργός αυτής της πενταετίας, ο οποίος επανέρχεται σήμερα με αξιώσεις, ακούει τα… ιστορικά του. Για να εξαχθεί, με όρους Ιστορίας οπωσδήποτε, ένα συμπέρασμα: Είναι αμετανόητος! Αφού μάλλιασε η γλώσσα τους να τον μετανοήσουν, κουράστηκαν να τον εγκαλούν γιατί δεν ταπεινώνεται στην άφεση αμαρτιών διά της αυτοκριτικής, και καταλήγουν τώρα στην παραίνεση: Μείνετε μακριά του, παραμένει επικίνδυνος.

Εχει κάτι ιλαρό, οπωσδήποτε, αυτού του είδους ο πολιτικός και ιστορικός τσελεμεντές, που είναι πολύ αμφίβολο αν συγκινεί πια ακόμα και τους παμφάγους θιασώτες της δεξιάς κουζίνας. Δείχνει όμως και κάτι σοβαρό: Την αδυναμία τους να υπερασπιστούν τις πολιτικές, τις συγκαλύψεις, τα εντάλματα, τις λοβιτούρες, την εύνοια στους λίγους. Τα τείχη εν γένει στα οποία κλείνουν την κοινωνία και τη χώρα. Το μηδενικό απόθεμα επιχειρημάτων που τους απέμεινε για να στηρίξουν την παράγκα της εξουσίας τους. Κι αυτό αποτελεί μια αιτία αισιοδοξίας, αν το καλοσκεφτεί κανείς, μια απόδειξη ότι οι μέρες της πολιτικής ασυδοσίας τους, όπως και οι μέρες της μεταλλαγμένης Ιστορίας τους, είναι μετρημένες…