Ο λαγός είναι, έστω και κατά το ήμισυ, το αστέρι του φετινού Ιουνίου. Είναι ο εγωπαθής πρωταγωνιστής στον αισώπειο μύθο, που εξαιτίας της υπεροψίας του υποτίμησε τη χελώνα, η οποία χάρη στην αθόρυβη και αγόγγυστη προσπάθειά της τον νίκησε.
Η μορφή και οι συνήθειες του λαγού αποτέλεσαν πρώτη ύλη για μύθους και παροιμίες. Είναι γνωστό πως το σχήμα αλλά και η γονιμότητά του τον ταύτισαν με πολλές σεληνιακές θεότητες (π.χ. την Αρτεμη). «Γεννοβολάει σαν λαγός (ή κουνέλι)» είναι δε η παροιμιακή φράση που χρησιμοποιείται για τη συχνή ανθρώπινη τεκνοποιία. Φαίνεται όμως ότι η μορφή, κυρίως–και η γονιμότητα– δάνεισαν το όνομα στον λαγοκέφαλο, όχι όμως τη χάρη του. Το ψάρι έχει επισκιάσει, στην αρχή του καλοκαιριού, ακόμη και το παγκόσμιο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα στη Βόρεια Αμερική. Συζητήσεις στα πρωινάδικα, στα δελτία ειδήσεων, στα μαγκαζίνο, στην ειδησεογραφία. Ο λαγοκέφαλος γίνεται ο εχθρός που απειλεί το τουριστικό προϊόν.
«Λαγός τη φτέρη έσειε, κακό της κεφαλής του», μας υπενθυμίζει ο λαγός των παροιμιών –ο λαγοκέφαλος αγνοούνταν στην ύπαιθρο, τότε που ο άνθρωπος παρατηρούσε και σχολίαζε. Ο λαγός της παροιμίας μας κοιτάζει λοξά, σχολιάζοντας χαμηλόφωνα: «δεν έχετε παραδειγματιστεί, έρμοι, από τα δικά μου παθήματα». Οι ψαράδες, λένε, έχουν επισείσει τη φτέρη (τον κίνδυνο) του λαγοκέφαλου εδώ και πολλά χρόνια. Ομως, στου κουφού την πόρτα… τρέχα γύρευε. Σε μια χώρα που ανησυχεί και συσκέπτεται μετά το πρόβλημα, δεν έχουμε, ακόμη, τη συνήθεια να ακούμε τους ειδικούς, τους επαγγελματίες και να προγραμματίζουμε.
Ο λαγοκέφαλος παίρνει τη θέση του αποδιοπομπαίου τράγου. Για όλα φταίει αυτός. Μεταθέτουμε τις ανασφάλειές μας στο ψάρι. Και την ίδια στιγμή εσωτερικεύουμε τον ελλοχεύοντα κίνδυνο. Βουρ στο ψαχνό, στον «ανθέλληνα» λαγοκέφαλο. Κι έτσι παρακάμπτουμε τους ανθρωπολαγοκέφαλους. Που δαγκώνουν αφήνοντας πληγές στα νέα παιδιά και στους ανήμπορους. Οι ψαρότοποι ανά τη χώρα φτωχαίνουν. Τα περισσότερα ψάρια που τρώμε, ιδίως το καλοκαίρι, είναι εισαγόμενα που βαφτίζονται αιγαιοπελαγίτικα ή ιονιοπελαγίτικα.
Ενα υποείδος του λαγοκέφαλου είναι οι κερδοκέφαλοι. Αυτοί χώνουν βαθιά στο σώμα τα δόντια τους, σκορπίζοντας πόνο κι απογοήτευση. Πρόκειται για είδος με οξύτατη όσφρηση, κάτι που τους επιτρέπει να οσμίζονται την ευκαιρία κέρδους. Βιότοπός τους είναι τα νοσοκομεία, η εκπαίδευση, τα δημόσια έργα. Εχουν την ικανότητα να προσαρμόζονται στο περιβάλλον, αποκτώντας έτσι φιλικούς δεσμούς με τα ισχυρότερα ψάρια. Γνωρίζουν πως κανείς δεν θα τους επικηρύξει, όπως τους άτυχους λαγοκέφαλους. Γνωρίζουν να δαγκώνουν, κι όταν προκαλείται ταραχή έχουν μάθει να γίνονται σουπιές που σβήνουν τα ίχνη τους.
Από τους λαγοκέφαλους, νωρίτερα ή αργότερα, θα ηρεμήσουν οι θάλασσες. Και ας είναι υπερβολικός ο θόρυβος με τη γενίκευση. Οι κερδοκέφαλοι, όμως, είναι μεγάλος μπελάς. Μοιάζουν με τη Λερναία Υδρα. Μπορεί να βρεθεί Ηρακλής;
-320x213.png)
