Χρόνια πολλά λοιπόν στον Τραμπ που έγινε ογδόντα,
μ’ έπαρση πάντα μειδιών, ως δεύτερη Τζοκόντα,
απολαμβάνων θέαμα λεπτόν και φινετσάτον
βίαιης πάλης παλαιστών μπρος του μέχρις εσχάτων
Στο παρά πέντε, πριν αυτή η μέρα τελειώσει
του ’κανε δώρο το Ιράν εν τέλει να ενδώσει
να συμφωνήσει ότι, ναι, θα γίνει συμφωνία
Με τι περιεχόμενο; Ιδού η απορία…
Οταν θα με διαβάζετε θα έχουν πλέον πέσει,
ελπίζω, κι οι υπογραφές, το πράγμα θα ’χει δέσει
Κι ο Ντόναλντ θα επαίρεται πως έχει καταφέρει
τη θύελλα που έσπειρε να τηνε συνεφέρει
Μόνον οι Ισραηλινοί θα ’ν’ δυσαρεστημένοι
και στις καλένδες φαίνεται το ουράνιο πως μένει
Επρεπε τόσους μήνες πια να μας ταλαιπωρήσουν
διά να συμφωνήσουνε ότι… θα συμφωνήσουν;
Ναι μεν θα υπογράψουνε ότι θα συζητήσουν,
μα τι θα γίνει αν δεν τα βρουν και αν διαφωνήσουν;
Ποιος έχασε, ποιος κέρδισε, τι έγινε στην πράξη;
Πώς έχει η παγκόσμια σκηνή, παιδιά, αλλάξει;
Τόσοι νεκροί, τόσο κακό και τι εν τέλει βγήκε;
Πλανάται όποιος απάντηση απλή θαρρεί πως βρήκε…
Κάποιοι βεβαίως πλούτισαν, πολλοί καταστραφήκαν,
πολλοί την τελευταία τους πνοή, ωιμέ, αφήκαν
Θα τους ξεχάσουμε κι αυτούς, πάντοτε τους ξεχνάμε,
κάνουμε νοερά delete και σ’ άλλα προχωράμε
Θα ανασάνουν οι αγορές, θα φύγουνε τα πλοία
και θ’ απομείνουν τα «γιατί» θαμμένα στη γωνία…
