Ο πολυπράγμων και πολυγραφότατος Γιώργος Φακανάς, αυτός ο σπουδαίος τζαζ μουσικός, έχει καινούργιο άλμπουμ, το 13ο άλμπουμ του παρακαλώ, το «Secrets» (Ars Nova Athina Music), με δικές του συνθέσεις-ενορχηστρώσεις που κινούνται στο ύφος ενός jazz-fusion group έως και μιας Big Band. Συμμετέχει και ο Lenny White στα ντραμς. «Η συνεργασία μου με τον Lenny White αποτελεί ένα σημαντικό γεγονός στη μουσική μου πορεία. Είναι η συνέχεια στην αλυσίδα των συμμετοχών μεγάλων ονομάτων της διεθνούς σκηνής στις μουσικές μου περιπέτειες», λέει ο ίδιος.
Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία;
Μέσα από τη διαδικασία των συνεχών ηχογραφήσεών μου με πολλούς ξένους μουσικούς της τζαζ και μέσα από τον ερχομό τους στο «Αθηνά Live» για συναυλίες, προκύπτουν πάντα νέες ιδέες για συνεργασίες στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό. Φυσικά, αφού πρώτα σε έχουν αποδεχθεί στον κύκλο τους ως ισότιμο δημιουργό. Κάπως έτσι προέκυψε και η συνεργασία μου με τον Lenny White.
● Εμπνεύστηκες, λες, από την «ουσία των τυμπάνων»; Δηλαδή;
Η δημιουργία του άλμπουμ ξεκίνησε από τον πυρήνα του ρυθμού. Εμπνεύστηκα από το παίξιμο του Lenny στα ντραμς και πάνω σε αυτόν έγραψα τις συνθέσεις. Στην ουσία ηχογραφήθηκε πρώτα το μέρος των τυμπάνων και στη συνέχεια δημιούργησα τις φόρμες των συνθέσεων πάνω σε αυτό. Οπότε ο Lenny θα μπορούσαμε να πούμε ότι συνέβαλε καθοριστικά στη συνθετική μου έμπνευση. Στη συνέχεια για εμένα, οι μελωδίες και οι αρμονίες ήταν το φυσικό επακόλουθο. Βέβαια αυτή η διαδικασία ήταν πολύ διαφορετική από ό,τι συνήθως γίνεται στη σύνθεση και στην ηχογράφησή της. Ενας ακόμη λόγος για να ακούσει κάποιος το μουσικό αποτέλεσμα του «Secrets».
● Τι έχεις αποκομίσει από τις τόσες πολλές συνεργασίες σου με ξένους μουσικούς; Πώς μας βλέπουν και πώς τους βλέπουμε;
Ας ξεκινήσουμε από το τελευταίο: Ο Ελληνας, δυστυχώς ακόμη, αισθάνεται μειονεκτικά απέναντι σε ό,τι προέρχεται από το εξωτερικό. Πάντα εκείνο είναι καλύτερο και ενδεχομένως άπιαστο. Αυτό το σκεπτικό, σε συνδυασμό με τον έμφυτο και συχνά αδικαιολόγητο εγωισμό μας, γεννά μια μόνιμη αμφισβήτηση σε όποια επιτυχία Ελλήνων με διεθνή απήχηση. Οι ξένοι, όμως, όταν μας βλέπουν να δημιουργούμε ισότιμα με εκείνους και ενίοτε καλύτερα, μας εκτιμούν στον υπέρτατο βαθμό. Αυτά είναι λοιπόν τα κυριότερα δώρα που έχω αποκομίσει από τη μουσική και φιλική σχέση μου με όλους αυτούς τους άξιους συνεργάτες μου: ελευθερία από τις αρνητικές σκέψεις, αυτοεκτίμηση, δημιουργικότητα στον ύψιστο βαθμό, καμιά ανάγκη να αποδείξω τίποτα σε κανέναν.
● Υπάρχουν εθνικές μουσικές και παγκόσμια μουσικά ιδιώματα;
Τις εθνικές μουσικές εγώ τις ονομάζω τοπολαλιές. Πρόκειται για είδη που αναπτύσσονται αποκλειστικά σε μια γεωγραφική περιοχή και τη χαρακτηρίζουν πολιτιστικά. Ας πούμε, τα ηπειρώτικα μοιρολόγια, τα fados στην Πορτογαλία, το flamengo στην Ισπανία, οι ιρλανδέζικες μπαλάντες, το ρεμπέτικο κ.λπ. Υπάρχουν όμως και τα παγκόσμια μουσικά είδη: κλασική μουσική, ροκ όλων των μορφών και τζαζ με τα παρακλάδια της.
● Ενδιαφέρουσα κατηγοριοποίηση…
Τα είδη αυτά ξεκίνησαν από κάποιο γεωγραφικό στίγμα, αλλά κατόρθωσαν να εκφράζουν όλο τον πλανήτη. Η τζαζ ξεκίνησε ρυθμικά από την Αφρική, ενώ αρμονικά από την Ευρώπη και όλα αυτά μεταφέρθηκαν με τα καράβια των εξερευνητών και με τους Αφρικανούς σκλάβους στη Νέα Γη-Αμερική, όπου εκεί γέννησαν το νέο μουσικό είδος, την τζαζ. Κάπως έτσι λοιπόν, φτάνοντας στο σήμερα, η τζαζ αποτελεί μια παγκόσμια μουσική έκφραση και όχι μόνον εθνική τοπολαλιά!
-320x213.png)
