Στα πάνδημα συλλαλητήρια για την τραγωδία των Τεμπών οι συναθροισθέντες άνθρωποι πίστεψαν ότι μπορούν να εκφράσουν ελεύθερα το πάθος τους για δικαιοσύνη. Εξέφρασαν με ηχηρό τρόπο ακηδεμόνευτα, ανεξάρτητα και πρωτογενώς το ένστικτο της ελπίδας.
Τονίζω ότι ελπίδα είναι η ιστορία της αβεβαιότητας, της συνδιαλλαγής με τον κίνδυνο που συνεπάγεται το να μην ξέρεις τι ακολουθεί, πράγμα που είναι πιο απαιτητικό από την απελπισία και, κατά κάποιο τρόπο, πιο τρομακτικό. Και ανυπολόγιστα πιο προσοδοφόρο. Και όπως έγραψε στο Σημειωματάριό του ο σπουδαίος Αλμπέρ Καμί: «Δεν υπάρχει αγάπη για τη ζωή χωρίς απελπισία για τη ζωή».
Αυτή την ιδεατή ισορροπία, από τις πρώτες στιγμές -φευ- της επισυμβάσης τραγωδίας στα Τέμπη οι εξουσίες (εκτελεστική και δικαστική) αποδύθηκαν σε απέλπιδα προσπάθεια και αδυσώπητο αγώνα να την αλλοιώσουν, να την καταπνίξουν, να την απαξιώσουν στην κατεύθυνση της συγκάλυψης και όχι της αποκάλυψης της αλήθειας. Από το ξημέρωμα της αποφράδας, δυσοίωνης και ερεβώδους νύχτας που σκόρπισε τον αδόκητο θάνατο σε τόσους νέους ανθρώπους, τη θλίψη και την οδύνη στους οικείους τους και σε σύμπασα την κοινωνία, ήταν παρόντες διάφοροι αναρμόδιοι – μεταξύ των οποίων και ο υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ, για τον οποίο το Δικαστικό Συμβούλιο «κοιλοπονάει» ως προς την ποινική του δίωξη και καρκινοβατεί αδικαιολόγητα, ενώ είναι σαφές ότι στην περίπτωσή του δεν έχει εφαρμογή το άρθρο 86 του Συντάγματος, το οποίο σημειώνω ότι έχει γίνει λάστιχο κατά την ερμηνεία του, και τούτο διότι αυτά που «διέπραξε» δεν ανάγονται στην αρμοδιότητά του ως υφυπουργού, χωρίς να έχει καμία σχέση με την «ανακύψασα» κατάσταση, εξαιτίας εγκληματικών παραλείψεων και οφειλόμενων νόμιμων πράξεων άλλων κατ’ εξοχήν αρμοδίων, οι οποίοι διαβεβαίωναν δημόσια και δη στο Κοινοβούλιο ότι οι σιδηρόδρομοι είναι ασφαλείς και όσοι υποστηρίζουν το αντίθετο «πρέπει να ντρέπονται».
Αλλά το χειρότερο, οδυνηρότερο και επαχθέστερο ήταν η απουσία των κατ’ εξοχήν αρμόδιων εισαγγελικών λειτουργών ώστε να επιληφθούν πάραυτα αυτεπαγγέλτως, όπως ορίζει το Σύνταγμα και οι νόμοι της διαφύλαξης της «ιερότητα» του χώρου, της διασφάλισης και περιχαράκωσης των αποδεικτικών στοιχείων ώστε να αποκαλυφθεί η αλήθεια.
Αναρωτιούνται οι πολίτες αλλά και οι έντιμοι δικαστικοί λειτουργοί: Εάν υπήρχε ένας Χρ. Σαρτζετάκης ανακριτής και ένας Παύλος Δελαπόρτας εισαγγελέας, ώστε να επιληφθούν της υπόθεσης αυτής, θα εμφάνιζε η εκτελεστική εξουσία και οι υπόλογοι εκπρόσωποί της τόση αλαζονεία, τόσο ψεύδος, τόσο κομπασμό και τοιαύτη μεγαλαυχία στην «αντίκρουση» των κατηγοριών και στην αντιμετώπιση των συγγενών των τραγικών θυμάτων; Αυτοί που επιβάλλεται να προβληματιστούν έντονα και να πράξουν το καθήκον τους σύμφωνα με το Σύνταγμα είναι οι δικαστικοί λειτουργοί, οι οποίοι συντέλεσαν στην εδραία πεποίθηση των κρατούντων ότι είναι στο απυρόβλητο και δεν θα τιμωρηθούν ποτέ.
Τούτο ισχύει και για τις άλλες εκκρεμείς υποθέσεις, ώστε να περισώσουν την τιμή της Δικαιοσύνης ως κορυφαίου θεσμού και όχι ως μηχανισμού και συνακόλουθα της ευνομούμενης Δημοκρατίας. Διαφορετικά η Ιστορία θα είναι αμείλικτη για τις πράξεις και παραλείψεις τους, όπως ήταν και είναι με αυτούς που πίεζαν τους ανωτέρω δικαστικούς λειτουργούς οι οποίοι δεν ενέδωσαν και γι’ αυτό η Ιστορία επιφύλαξε ειδικό βάθρο σε αναγνώριση της γενναιότητας, της αμεροληψίας και του υψηλού ήθους τους.
*Δικηγόρος
-320x213.jpg)
