Οι Above Us The Wave μετρούν ήδη αρκετά χρόνια στην ελληνική σκηνή και έχουν ξεχωρίσει για τον σκληρό τους ήχο και τις εξαιρετικές live εμφανίσεις τους.
Συνδυάζοντας melodic death και hardcore σχήματα η μπάντα από την Καβάλα έχει ήδη πάρει τη θέση της στο ελληνικό undeground.
Λίγες ημέρες πριν εμφανιστούν στο επετειακό New Long Fest, το Σάββατο 20 Ιουνίου, οι Above Us The Waves διαλέγουν για την efsyn city δέκα δίσκους του σύγχρονου metal ήχου που έχουν ξεχωρίσει.
Architects – Lost Forever // Lost Together (2014)
Αν υπάρχει ένας δίσκος που όρισε το σύγχρονο metalcore, αυτός είναι το Lost Forever // Lost Together. Τεχνική, συναίσθημα και songwriting με ουσία, όλα στην ιδανική αναλογία. Κάθε τραγούδι έχει στιγμές που σου προκαλούν ανατριχίλα και, πάνω από μια δεκαετία μετά, ακούγεται ακόμη το ίδιο φρέσκο και επιδραστικό. Είναι ένας δίσκος που διαμόρφωσε τη γενιά μας και δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι βρίσκεται στο DNA κάθε metalcore κυκλοφορίας που ακολούθησε. “Blegh!”.
In Flames – Reroute to Remain (2002)
Ίσως ακούγεται οξύμωρο να χαρακτηρίζουμε «σύγχρονο» έναν δίσκο που κυκλοφόρησε πριν από σχεδόν 25 χρόνια, αλλά θα μας επιτρέψετε να κάνουμε μια εξαίρεση καθώς το Reroute to Remain παραμένει η επιτομή του modern metal! Με αυτόν τον δίσκο οι In Flames απομακρύνθηκαν από τον κλασικό Göteborg ήχο, αγκάλιασαν επιρροές από όσα συνέβαιναν τότε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και καθόρισαν όσο λίγοι τη γενικότερη σύγχρονη metal αισθητική. Μισήθηκε από τους θεματοφύλακες του ήχου όσο λίγοι δίσκοι της εποχής του, αλλά για εμάς αποτέλεσε το soundtrack (”to our escape” 😉) της εφηβείας μας. Αν παίζεις στους Above Us The Waves τότε σίγουρα έχεις το Reroute to Remain σε περίοπτη θέση στο εικονοστάσι.
Lamb of God – Into the Oblivion (2026)
Αν δεν έπρεπε να περιοριστούμε σε όσο το δυνατόν πιο πρόσφατες κυκλοφορίες, πιθανότατα εδώ θα βρισκόταν το Ashes of the Wake του 2004. Άλλωστε, το πρώτο τραγούδι που τζαμάραμε ποτέ ως μπάντα ήταν το Laid to Rest. Επιλέγουμε όμως το Into the Oblivion του 2026, που σηματοδοτεί μια επιστροφή στις ρίζες για τους Lamb of God και μια υπενθύμιση του γιατί παραμένουν μία από τις σημαντικότερες μπάντες του σύγχρονου metal. Τεράστια grooves, αδιανόητα riffs και όλο το γρέζι του κόσμου μαζεμένο στον λαιμό του Randy Blythe. Το ότι μοιραστήκαμε την ίδια σκηνή μαζί τους στο Rockstadt Extreme Fest πριν από μερικά χρόνια παραμένει άνετα η κορυφαία μας ανάμνηση ως μπάντα.
Every Time I Die – Radical (2021)
Το Radical ήταν το τελευταίο άλμπουμ των Every Time I Die πριν διαλυθούν, αφήνοντας πίσω τους ένα από τα μεγαλύτερα κενά στον σύγχρονο ήχο. Είναι δύσκολο να τους βάλεις κάτω από μια ταμπέλα: hardcore με larger-than-life hard rock attitude και μερικά από τα πιο nasty thrash riffs που έχουμε ακούσει τις τελευταίες δεκαετίες, όλα δεμένα με έναν τρόπο που μόνο αυτοί κατάφερναν. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι όσο περνούσαν τα χρόνια γίνονταν όλο και πιο τολμηροί δημιουργικά, χτίζοντας σχεδόν αθόρυβα μια τεράστια παρακαταθήκη. Αποτελούν μία από τις σημαντικότερες επιρροές μας, ειδικά όταν μιλάμε για στίχους. Ο Keith Buckley είναι, χωρίς υπερβολή, ένας από τους σπουδαιότερους στιχουργούς και ερμηνευτές που έχει αναδείξει η σύγχρονη metal/hardcore σκηνή.
Comeback Kid – Die Knowing (2014)
Οι Comeback Kid είναι μία από τις μπάντες που μας συντροφεύουν σχεδόν από την πρώτη μέρα των Above Us The Waves. Το Die Knowing παραμένει για εμάς ένα από τα κορυφαία hardcore άλμπουμ της νεότερης εποχής. Αστείρευτη ενέργεια, τεράστια sing-along ρεφρέν και τραγούδια που μοιάζουν φτιαγμένα για stage diving και ιδρωμένα club shows. Είχαμε την τύχη να παίξουμε μαζί τους δύο φορές και πάντα μας εντυπωσίαζε ο ήχος τους, ειδικά σε αυτόν τον δίσκο. Κάπως έτσι βάλαμε στόχο να συνεργαστούμε κάποια στιγμή με τον άνθρωπο πίσω από αυτόν. Δέκα χρόνια αργότερα τα καταφέραμε, με τον Kyle Black να αναλαμβάνει τη μίξη του πιο πρόσφατου EP μας, Counting Seasons.
LANDMVRKS – The Darkest Place I’ve Ever Been (2024)
Αν κάποιος μας ρωτούσε ποια μπάντα κουβαλάει σήμερα τη δάδα του metalcore, οι Γάλλοι LANDMVRKS θα ήταν από τις πρώτες απαντήσεις μας. Το The Darkest Place I’ve Ever Been είναι ένα μάθημα στο πώς εκτελείται το είδος όταν όλα λειτουργούν στο απόλυτο επίπεδο. Από τα εκρηκτικά rap περάσματα μέχρι τα μελωδικά screams και τις πιο ήπιες, ατμοσφαιρικές στιγμές, ο δίσκος κινείται αβίαστα ανάμεσα σε διαφορετικές διαθέσεις χωρίς να χάνει ποτέ τη συνοχή του. Αποτελεί πραγματική απόδειξη της συνθετικής και ερμηνευτικής δεινότητας του Florent Salfati, ενός από τους πιο χαρισματικούς frontmen που έχει αναδείξει η σύγχρονη extreme σκηνή.
Spiritbox – Tsunami Sea (2025)
Φυσικά και δεν θα μπορούσαμε να μην αγαπήσουμε έναν δίσκο που έχει τίτλο εμπνευσμένο από το πιο εντυπωσιακό είδος κύματος! Το Tsunami Sea έπαιζε ασταμάτητα στο βαν μας και είναι από εκείνους τους δίσκους που σε κάνουν να σταματάς τη συζήτηση, να κοιτάς έξω από το παράθυρο και απλά να απολαμβάνεις τη διαδρομή. Ένα πραγματικό συναισθηματικό rollercoaster που κινείται αβίαστα ανάμεσα στη βαρύτητα και τη μελωδία, επιβεβαιώνοντας ότι οι Spiritbox είναι μία από τις πιο φρέσκες και συναρπαστικές μπάντες της σύγχρονης metal σκηνής.
Don Broco – Amazing Things (2021)
Ίσως η πιο «περίεργη» επιλογή της λίστας μας. Οι Don Broco δεν χωράνε εύκολα ούτε στο κουτάκι του modern metal ούτε σε οποιοδήποτε άλλο μουσικό κουτάκι για να είμαστε ειλικρινείς, και αυτό είναι ακριβώς που τους κάνει τόσο ενδιαφέροντες. Το Amazing Things μπλέκει alternative rock, pop, ηλεκτρονικά στοιχεία, ασήκωτα nu-metal riffs και τεράστια hooks με τρόπο που κανονικά δεν θα έπρεπε να δουλεύει, αλλά δουλεύει άψογα. Είναι από εκείνους τους δίσκους που σου θυμίζουν ότι η «βαριά» μουσική δεν χρειάζεται να παίρνει πάντα τον εαυτό της τόσο σοβαρά και ότι το καλό songwriting είναι πάνω από οποιαδήποτε ταμπέλα.
Defeater – Letters Home (2013)
Μαζί με τους Touché Amoré, οι Defeater είναι από τις μπάντες που μας έκαναν να αγαπήσουμε το σύγχρονο post-hardcore. Το Letters Home είναι ο δίσκος τους στον οποίο επιστρέφουμε πιο συχνά. Ένα concept album που ακολουθεί έναν βετεράνο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου να παλεύει με τα τραύματά του και να βυθίζεται σταδιακά στην αυτοκαταστροφή, ντυμένο με μελωδίες που σε κόβουν στα δύο. Έχει όμως και μια ιδιαίτερη θέση για εμάς, καθώς το 2015 ανοίξαμε τη συναυλία τους στη Θεσσαλονίκη κατά τη διάρκεια της περιοδείας αυτού του δίσκου. Εκεί γνωρίσαμε τον κιθαρίστα τους και παραγωγό, Jay Maas, κάτι που οδήγησε στη συνεργασία μας στο δεύτερο μας δίσκο Rough on High Seas.
Loathe – I Let It In and It Took Everything (2020)
Υπάρχουν δίσκοι που ακούγονται μπροστά από την εποχή τους και το I Let It In and It Took Everything είναι σίγουρα ένας από αυτούς. Οι Loathe πήραν το metalcore, το shoegaze, το alternative metal και το industrial και τα ανακάτεψαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Από απόλυτο χάος σε στιγμές σχεδόν ονειρικές και πίσω ξανά μέσα σε λίγα λεπτά. Μια μπάντα που μέχρι πριν λίγα χρόνια θεωρούνταν αυστηρά υπόθεση του underground, αλλά τελικά κατάφερε να κάνει τα θεμέλια να τρίζουν, ;oπως ακριβώς οφείλει να κάνει κάθε πραγματικά σπουδαία underground μπάντα.
Info
New Long Fest
20 – 21 Ιουνίου
Πολιτιστικό & Αθλητικό Πάρκο Νέας Μάκρης
Πόρτες: 17:00 | Έναρξη: 18:00
Ηλεκτρονική προπώληση
