Γαλλία, Βρετανία και Γερμανία συμφωνούν ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία θα πρέπει να έχει τερματιστεί πριν από την έναρξη του χειμώνα.
Οι τρεις «μεγάλοι» της Ευρώπης βραχυκύκλωσαν τη δυναμική τερματισμού του πολέμου που διαμορφώθηκε στη συνάντηση Τραμπ-Πούτιν στην Αλάσκα τον περασμένο Αύγουστο.
Η δημόσια αντιπαράθεση, και μάλιστα σε ζωντανή μετάδοση, του Τραμπ με τον Ζελένσκι φώτισε τις ΗΠΑ να βρίσκονται πολύ πιο κοντά με τις θέσεις του Κρεμλίνου παρά με αυτές του Κιέβου.
Ετσι, κανείς δεν παραξενεύτηκε όταν ο ΥπΕΞ Ρούμπιο πριν από λίγες μέρες θύμισε ότι οι ΗΠΑ δεν είναι ουδέτερες αλλά στηρίζουν την Ουκρανία.
Με την προσοχή των ΗΠΑ στραμμένη στο Ιράν και στον Λίβανο και τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ να συνέρχεται στην Αγκυρα τον Ιούλιο, οι τρεις «μεγάλοι» της Ευρώπης θα πρέπει πρώτα και πριν από όλα όχι μόνον να πάψουν να στηρίζουν τον Ζελένσκι αλλά να διαμορφώσουν μια κοινή θέση για τον ρόλο της Μόσχας στην ευρωπαϊκή ασφάλεια.
Μπορούν η Γαλλία, η Γερμανία και η Βρετανία να χειραφετηθούν από τις ΗΠΑ και να αναζητήσουν ταυτόχρονα μια αναβάθμιση των σχέσεών τους με τη Ρωσία χωρίς τη συνεργασία με την Πολωνία και τις χώρες της Σκανδιναβίας – Βαλτικής;
Πέραν του τερματισμού του πολέμου τίθεται ένα κρίσιμο ερώτημα αν η τρόικα των Μεγάλων θα υιοθέτησει κοινή γραμμή πλεύσης απέναντι στη Ρωσία.
Με τα σημερινά δεδομένα είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι η Γερμανία θα αναζητήσει μια αποκατάσταση της ειδικής σχέσης με τη Ρωσία, με τη Γαλλία και τη Βρετανία να διεκδικούν πρωτεύοντα ρόλο στην ανάσχεση του ρωσικού αναθεωρητισμού.
Η Ευρώπη, όταν μεσουρανούσε ο Γαλλογερμανικός Αξονας, ελάμβανε σοβαρά υπόψη τις ανησυχίες της Μόσχας σε σχέση με τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς την πρώην ΕΣΣΔ.
Το 2008 στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι Γαλλία και Γερμανία έβαλαν βέτο στην ένταξη της Ουκρανίας.
Οταν το 2014 ξέσπασε εμφυλιοπολεμική σύγκρουση στο Κίεβο για την ένταξη ή όχι σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε. οι ΥπΕξ Γαλλίας, Γερμανίας και Πολωνίας διαμόρφωσαν συμβιβαστική λύση με σημείο αναφοράς υπηρεσιακή κυβέρνηση και μετά από λίγους μήνες πρόωρες εκλογές.
Το σχέδιο έγινε απόδεκτο και από τον πρόεδρο και από την αντιπολίτευση αλλά απορρίφθηκε από την υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Νούλαντ που προωθούσε σενάριο καθεστωτικής ανατροπής.
Οταν η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία η Γερμανία αντιστάθηκε σθεναρά στις πιέσεις των ΗΠΑ για αποστολή στρατιωτικής βοήθειας στο Κίεβο στέλνοντας πέντε χιλιάδες κράνη.
Το επικείμενο τέλος του πολέμου βρίσκει τις ΗΠΑ και τη Γαλλία και Γερμανία σε αντεστραμμένους ρόλους στην τελική ευθεία μιας σύγκρουσης που είχε από την αρχή το στίγμα μιας προαναγγελθείσης τραγωδίας.
