Ο Αξενος Πόντος και ο Θυελλώδης Ωκεανός έγιναν Εύξεινος Πόντος και Ειρηνικός Ωκεανός σε μια προσπάθεια εξευμενισμού των θεϊκών δυνάμεων της φύσης.
Την ώρα που η διατλαντική σχέση βρίσκεται σε υπαρξιακή κρίση με ζητούμενο τον βαθμό και το πλαίσιο εμπλοκής των ΗΠΑ στην εγγύηση της ευρωπαϊκής ασφάλειας εξακολουθεί να γίνεται λόγος για ίδρυση «ισλαμικού ΝΑΤΟ» από το Πακιστάν, την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία.
Είναι σαφές ότι βρισκόμαστε μπροστά σε έναν γεωπολιτικό ευφημισμό σε όλο του το μεγαλείο που όχι μόνον δεν συνιστά μια νέα ντε φάκτο διεύρυνση της Ατλαντικής Συμμαχίας, αλλά αντίθετα μια προσπάθεια χειραφέτησης από τις ΗΠΑ.
Η Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ από το 1952, καταγράφει μετά το 2003 σαφή τροχιά απομάκρυνσης από τις ΗΠΑ καθώς έχει σχηματίσει μαζί με τη Ρωσία και το Ιράν την ομάδα της Αστάνα.
Η Σαουδική Αραβία, στρατηγικός εταίρος των ΗΠΑ από το 1945, έχει πάρει τα τελευταία χρόνια αποστάσεις ασφαλείας από την πετρελαϊκή πολιτική της Ουάσινγκτον.
Το καλοκαίρι του 2023 η Σαουδική Αραβία με μεσολάβηση της Κίνας αποκατέστησε διπλωματικές σχέσεις με το Ιράν.
Το Πακιστάν, που απόκτησε σχεδόν ταυτόχρονα με την Ινδία πυρηνικά όπλα με χρηματοδότηση της Σαουδικής Αραβίας, έχει δεσμευτεί να παράσχει στο Ριάντ την αναγκαία τεχνολογία-τεχνογνωσία που απαιτείται για τη συγκρότηση πυρηνικού οπλοστασίου.
Το Πακιστάν, εκτός από τα πυρηνικά όπλα, χειραγωγεί στο πλαίσιο μιας σχέσης ανοχής–συνενοχής τις πιο ακραίες σουνιτικές εξτρεμιστικές οργανώσεις που έχουν τα ορμητήριά τους στο Αφγανιστάν.
Το «ισλαμικό ΝΑΤΟ», την ίδρυση του οποίου διαβουλεύονται Τουρκία, Πακιστάν και Σαουδική Αραβία, θα αναβαθμίσει γεωπολιτικά την Τουρκία, η οποία όχι μόνον θα παραμείνει μέλος του ΝΑΤΟ αλλά διεκδικεί πρωτεύοντα ρόλο στην αμυντική χειραφέτηση της Ευρώπης.
Η ενδεχόμενη εμπλοκή της Τουρκίας στη συμπαραγωγή οπλικών συστημάτων, που θα διασφαλίζουν την αμυντική χειραφέτηση της Ευρώπης, είναι μια συζήτηση που συμπίπτει με τους προβληματισμούς για τη μόνιμη εμπλοκή της στη Μέση Ανατολή, Αραβική Χερσόνησο και Νοτιοδυτική Ασία.
Με τα σημερινά δεδομένα αλλά και για το ορατό μέλλον ΗΠΑ και Ισραήλ δεν πρόκειται να αποδεχθούν ταυτόχρονη αναβάθμιση και μάλιστα θεσμική του ρόλου της Τουρκίας στην Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή.
Η προσπάθεια για διπλό ρόλο της Τουρκίας παραπέμπει στις αρχές της δεκαετίας του 1950, όταν ιδρύθηκε το Σύμφωνο της Βαγδάτης, γνωστό στη συνέχεια με την ονομασία CENTO· ένα ΝΑΤΟ για τη Μέση Ανατολή από το οποίο αποχώρησε το Ιράκ το 1958 και το οποίο διαλύθηκε το 1979 με την αποχώρηση του Ιράν μετά την ανατροπή του Σάχη.
