Για ποιον ιδρώνει τη φανέλα του ο Κυριάκος Μητσοτάκης;

«Είναι πολύ σημαντικό να ιδρώσουμε όλοι μαζί τη φανέλα», είπε ο Έλληνας Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στις 11 του Μάη στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ. Μέχρι τις εκλογές θα εμφανιστούν πολλά γκάλοπ που θα τον παρουσιάσουν ως τον καταλληλότερο πρωθυπουργό. Πρέπει να επισημάνουμε ότι η καταλληλότητα δεν είναι συνώνυμο της αριστείας, καθότι καταλληλότερος δε σημαίνει και καλλίτερος. Θα επιχειρήσουμε λοιπόν να προσδιορίσουμε τα πεδία στα οποία ο Κυριάκος θα «κοπιάσει» ιδρώνοντας τη φανέλα του για να στηρίξει την «καταλληλότητά» του.

Η πρώτη ένδειξη βρίσκεται στο γραφείο του πρωθυπουργού στο «Μαξίμου», στο τραπεζάκι δίπλα στην καρέκλα των φιλοξενούμενων. Εκεί βρίσκεται σε μια περικαλλή κορνίζα η φωτογραφία του Κυριάκου στο βήμα της αίθουσας συνεδριάσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να απευθύνεται στα μέλη της, υπό το βλέμμα της Ursula von der Leyen. Μετά την εκλογή Trump η κορνίζα διατηρήθηκε, όμως το περιεχόμενό της άλλαξε. Πριν φιλοξενούσε τη φωτογραφία του Κυριάκου στο βήμα του Κογκρέσου των ΗΠΑ, υπό τα βλέμματα, τότε, των Nancy Pelosi και Kamala Harris, συνεπώς η διατήρησή της θα ήταν “political incorrect”, υπό «τας νέας συνθήκας».

Στην ομιλία του στο Συνέδριο της ΝΔ ο Έλληνας Πρωθυπουργός μεταξύ άλλων ανέφερε: «…. Αν το τριψήφιο τηλέφωνο χτυπήσει στις 3 το πρωί ποιος θα το σηκώσει και τί θα πει σε έναν κόσμο αστάθειας και αβεβαιότητας; Το δίλημμα δεν είναι Μητσοτάκης ή χάος. Είναι Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης ή Τσίπρας ή οποιοσδήποτε άλλος. Δεν αναμετρόμαστε με το κενό».

Επομένως το αφήγημα περί της «καταλληλότητάς» του, θα στηριχθεί κυρίως στις διεθνείς επαφές του με αρχηγούς κρατών και αξιωματούχους, αλλά και με επιχειρηματίες, όπως αυτές παρουσιάζονται στην επίσημη ιστοσελίδα της Προεδρίας της Κυβέρνησης: https://www.primeminister.gr/en/home. Έμφαση θα δοθεί στην αντιμετώπισή του από τον «διεθνή παράγοντα» σε σχέση με τους αντιπάλους του και το μοναδικό, κατά την άποψή του, αυτάρεσκο προνόμιο που διαθέτει να «σηκώνει το τριψήφιο τηλέφωνο» όταν κρίσιμες συνθήκες προκύψουν.

Ένα από τα εργαλεία που θα χρησιμοποιήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης για να επιβεβαιώσει την ικανότητά του να «σηκώνει τριψήφια τηλέφωνα στις τρεις το πρωί», θα είναι η απονομή σε αυτόν, του διεθνούς βραβείου «Παγκόσμιος Πολίτης» (Global Citizen Award) από το think tank Atlantic Council τον Σεπτέμβριο του 2024 στη Νέα Υόρκη. Το βραβείο του έδωσε ο διευθύνων σύμβουλος της Pfizer, Άλμπερτ Μπουρλά. Σε μια σημασιολογική επικοινωνιακή προσέγγιση, ο έχων τη δυνατότητα να επιβάλλει την ευρεία κατανάλωση ενός φαρμακευτικού προϊόντος (εμβόλιο κατά του COVID 19), βάζοντας σε καραντίνα έναν ολόκληρο λαό, Έλληνας Πρωθυπουργός, λαμβάνει διάκριση από τον διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρείας που το παρήγαγε.

Στο πλαίσιο αυτό ενθυμούμαστε τη διαβεβαίωση Κυριάκου στον Trump τον Γενάρη του 2020 περί της αξιοπιστίας και της προβλεψιμότητάς του, που δεν ήταν σχήμα λόγου αλλά υλοποιήθηκε στα τέσσερα χρόνια της πρώτης διακυβέρνησης της ΝΔ και καταγράφηκε ιστορικά από τις σχετικές επαφές του. Η αξιοπιστία και η συνέπεια/προβλέψιμότητα αποτελούν τα δύο από τα τρία αναγκαία στοιχεία για την λειτουργία της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας με το τρίτο να είναι η απόκτηση υψηλού βαθμού εμπιστοσύνης από τις «αγορές» στο υφιστάμενο κανονιστικό πλαίσιο σε εθνικό ή υπερεθνικό επίπεδο. Το τελευταίο επιτυγχάνεται από την απρόσκοπτη επιβολή σχετικών νομοθετικών προβλέψεων από αυτοδύναμες κυβερνήσεις, όπως αυτή που ηγήθηκε και που εμμονικά και με κάθε τίμημα, προσπάθησε και προσπαθεί να επιτύχει στις προηγούμενες και στις επικείμενες εκλογές.

Είναι χαρακτηριστικές οι καταγραφές στο ημερολόγιο των πρωθυπουργικών συναντήσεων κατά την πρώτη τετραετία Κυριάκου Μητσοτάκη 2019-23: Είκοσι δύο (22) επίσημα καταγεγραμμένες συναντήσεις του με αξιωματούχους όλων των επιπέδων και στελέχη της Αμερικάνικης κυβέρνησης, πραγματοποιήθηκαν από την ανάληψη των πρωθυπουργικών καθηκόντων του. Ο αριθμός αυτός ήταν διπλάσιος από τις αντίστοιχες συναντήσεις με τους Ισραηλινούς, που με έντεκα (11) συναντήσεις έρχονταν δεύτεροι κατά σειρά.

Στην τρίτη θέση πρωθυπουργικής απασχόλησης, βρισκόταν η Ουκρανία με δέκα (10) επαφές από τις οποίες έξι (6) αφορούσαν τηλεφωνικές επικοινωνίες με τον Ζελένσκι.

Η Κύπρος ακολουθούσε με οκτώ (8) επαφές και σε αυτές συμπεριλαμβάνονται και οι διάφορες «τριμερείς» Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ, Ελλάδα Κύπρος, Αίγυπτος και Ελλάδα Κύπρος Ιορδανία. Οι τελευταίες σχετίζονται με την ενέργεια και κυρίως με το φυσικό αέριο, για το οποίο η Αμερική είναι ο σημαντικότερος πάροχος της Ευρώπης και οι Ελληνικές εφοπλιστικές εταιρείες διαχειρίζονται τον μεγαλύτερο στόλο πλοίων μεταφοράς LNG.

Οι προτεραιότητες στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ΗΠΑ, του Ισραήλ (Νετανιάου), της Ουκρανίας (Ζελένσκι), του ΝΑΤΟ (Ουκρανία- Κύπρος) και των ντόπιων εφοπλιστών/ πλοιοκτητών και μεγαλοεπιχειρηματιών με δραστηριότητα στην πολεμική οικονομία, την εμπορευματοποίηση της υγείας, τα Data Centers, την ενέργεια και το real estate, έδωσαν το στίγμα των επιλογών του και κατά την δεύτερη τετραετία και επαληθεύτηκαν από τις τηρούμενες πολιτικές του, που προκάλεσαν μεταξύ άλλων και την αποστολή φρεγατών εκτός Ελληνικής επικράτειας στην Ερυθρά θάλασσα (επιχείρηση Ασπίδες) και την συνεχιζόμενη αποστολή μονάδας Patriot στη Σαουδική Αραβία. Οι επιλογές αυτές προφανώς θα αποτελέσουν τον μπούσουλα και στον σχεδιασμό της τρίτης διακυβέρνησής του.

Άραγε η αξιομνημόνευτη συνέπεια της πολιτικής του στην εξυπηρέτηση των παραπάνω συμφερόντων πηγάζει από κάποια κοινωνική ευαισθησία στο πλαίσιο του αφηγήματος που πολλές φορές έχει διατυπώσει ως παραφθορά μιας νέο-φιλελεύθερης πολιτικής, που θέλει την αύξηση της καταναλωτικής δύναμης των πολιτών να ακολουθεί την κατά προτεραιότητα ανάπτυξη της οικονομίας μέσω επενδύσεων και την προαναφερόμενη απόκτηση υψηλού βαθμού εμπιστοσύνης από τις «αγορές», ή αποτελεί μια έξωθεν επιβαλλόμενη εντολή για την υλοποίηση της οποίας ο Κυριάκος, ως συνεπής και «προβλέψιμος» εργάτης, κοπιάζει άοκνα ιδρώνοντας την φανέλα του.

Αυτός ο «κόπος» του Κυριάκου υποστηρίζεται από συγκεκριμένες πολιτικές που αφορούν στην αντιμετώπιση του λαού ως «δεσποζόμενου» στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης αντίληψης της κυβέρνησης του και των υποβολέων της. Σχετικό με την αντίληψη αυτή άρθρο μου στην ΕΦΣΥΝ πριν από δύο χρόνια (02/05/24) με τίτλο «Η ζωοφιλία και η φιλανθρωπία της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης Μητσοτάκη»

Στο άρθρο αυτό αναλύεται η αντίληψη του «αδέσποτου» Κυριάκου εντός της Ελληνικής επικράτειας και της «ημιδεσποζόμενης» κυβέρνησής του για το «δεσποζόμενο» Έλληνα πολίτη.

Η αντιμετώπιση ενός λαού ως τμήμα της πανίδας μιας γεωγραφικής περιοχής δεν είναι κάτι νέο. Ιστορικά και στην ακραία έκφρασή της εμφανίστηκε στους Αβορίγινες της Αυστραλίας και πρόσφατα στην αντίληψη του Ισραήλ για τους Παλαιστινίους, οι αποκλίνοντες από τους οποίους από την καθεστηκυία ακροδεξιά Ισραηλινή τάξη, θα αντιμετωπίζουν πλέον την θεσμοθετημένη από το κοινοβούλιο ποινή του θανάτου στην αγχόνη. Αυτό έρχεται σαν συνέπεια της συμπεριφοράς του Ισραήλ ως κράτος απαρτχάιντ. Ενδεχομένως για τον λόγο αυτό κινήθηκε εναντίον του η Νότιος Αφρική, που είχε την σχετική εμπειρία κατά το παρελθό,ν κατηγορώντας το κράτος αυτό στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και σώζοντας ουσιαστικά την αξιοπρέπεια του Δυτικού πολιτισμού για τα εγκλήματα που διαπράττονται στη Γάζα. Το Ισραήλ διατηρεί δύο διαφορετικά δικαιικά συστήματα. Το αστικό δίκαιο για τους Ισραηλινούς, συμπεριλαμβανομένων των παράνομων εποίκων της Δυτικής Όχθης και τον στρατιωτικό νόμο για τους Παλαιστίνιους, που γράφτηκε, επιβάλλεται και αναθεωρείται σε στρατιωτικά δικαστήρια, από στρατιώτες.

Αλλά και ο Ελληνικός λαός αποτέλεσε το ινδικό χοιρίδιο του Ισραήλ με τις ευχές του Έλληνα πρωθυπουργού, την περίοδο του Κορονοϊού όταν αυτός, κατά τις πολυάριθμες επαφές του με τον Νετανιάχου, εγκωμίαζε τις επιδόσεις του Ισραήλ στη συλλογή, μη επεξεργασμένων παγκόσμιων δεδομένων (Raw World Data – RWD) και στην Ψηφιακή Υγεία, προκαλώντας συμφωνίες ανταλλαγής ιατρικών δεδομένων, με την πρόφαση της σχετικής ιατρικής έρευνας. Είναι γνωστό ότι το Ισραήλ διαθέτει εξαιρετικά προηγμένα συστήματα, όπως το Maccabi Tech, που λειτουργεί ως μονάδα επιδημιολογικής έρευνας, με πρόσβαση σε τεράστιες βάσεις δεδομένων.

Το Ισραήλ εκμεταλλευόμενο την εμπειρία που απέκτησε χρησιμοποιώντας για δεκαετίες τους Παλαιστίνιους, ως αντικείμενο πειραματισμού στην συλλογή πληροφοριών και παρακολούθησης ατόμων (αδιάκριτα χαρακτηρίζοντάς τους πολλές φορές, επίσημα, ως αρουραίους, φίδια ή τέρατα), ανάπτυξε ένα κερδοφόρο εργαστήριο όπλων και συστημάτων επιτήρησης, τα προϊόντα των οποίων στη συνέχεια πουλά σε κυβερνήσεις, μεταξύ των οποίων οι ΗΠΑ και η Ελλάδα, για να κατασκοπεύουν τους αντιπάλους και τους πολίτες τους, εμπορευόμενο το παραγόμενο σχετικό υλισμικό και λογισμικό, όπως το Predator.

Σε συνέχεια και συνάφεια με το προηγούμενο, το Ισραήλ για ιδιοτελείς σκοπούς αυτοσυντήρησης και οικονομικής ανάπτυξης, εφαρμόζει το μοντέλο της Σομαλιλάνδης στην Ελλάδα και μεθοδεύει την ενεργή εμπλοκή του στην άμυνα της, φροντίζοντας να τη θεσμοθετεί με σχετικές γνωστές ή άγνωστες διακρατικές συμφωνίες προμηθειών στρατιωτικού Ισραηλινού υλικού, μέσω διακρατικής στρατιωτικής εκπαίδευσης στο πλαίσιο “ασφαλειοποίησης” της Ελληνικής κοινωνίας, που οδηγεί σε στρατιωτική συνενοχή στις περιπτώσεις επιχειρήσεων καταστολής ιδίως όταν αυτή εφαρμόζεται σε κατηγορίες ανθρώπων, όπως οι μετανάστες, που δεν αντιμετωπίζονται μέσα από το πρίσμα του νόμου, αλλά μέσα από το πρίσμα της ασφάλειας. Σε αυτό το πνεύμα θα πρέπει να εξεταστεί η διαχείριση και ο ρόλος των Ισραηλινών μη επανδρωμένων Heron στην Σκύρο που επιχειρούν και στο πλαίσιο της FRONTEX και ενδεχόμενα έχουν λάβει μέρος στην παρακολούθηση «υπόπτων ιστιοπλοϊκών». Περαιτέρω έχει συμφωνηθεί με το Ισραήλ η διαχείριση του Διεθνούς Κέντρου Εκπαίδευσης Ιπταμένων στην Καλαμάτα και βρίσκονται σε εξέλιξη οι συμφωνίες που αφορούν την «ασπίδα του Αχιλλέα» και το έργο ασφάλειας λιμένων με drones και υποβρύχια ρομπότ.

Το Ισραήλ για να διασφαλίσει τα συμφέροντά του μετατρέπει την Ελλάδα σε αποικία δραστηριοποιούμενο και στα εσωτερικά της χώρας. Έτσι τον Γενάρη του 2026, η ιστοσελίδα Haaretz Exposé αποκάλυψε ότι το 2023, κατά την Ελληνική προεκλογική περίοδο, ο Πρόεδρος του Ισραήλ Herzog, μέσω των διασυνδέσεών του, υπόδειξε την εταιρεία του Moti Sander για ανάληψη έργου διαδικτυακών λειτουργιών επιρροής, σε βοήθεια της προεκλογικής εκστρατείας του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας.
Η ιδιαίτερη σχέση του Ισραήλ με την Ελλάδα έχει την βάση της στο τέλος του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου, όταν δημιουργείται το κράτος του, με την ανοχή της χρεοκοπημένης Μεγάλης Βρετανίας, που από το 1946 μέχρι το 2006 βρισκόταν σε μνημόνιο που της είχαν επιβάλει οι ΗΠΑ, αποτελώντας και το μοντέλο για την ενεργοποίηση και λειτουργία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Τότε η Μεγάλη Βρετανία παρέδωσε και τον τίτλο της αυτοκράτειρας, αλλά και τα αποικιακά δικαιώματά της στους Αμερικανούς. Σε αυτά τα δικαιώματα συμπεριλαμβάνονταν η Ελλάδα και η Τουρκία. Έκτοτε η ικανότητα άμυνας της Ελλάδας αντιμετωπίστηκε αρχικά από τα νέα αφεντικά, αναλογικά σε σχέση με την γείτονά της (βλέπε 7 προς 10 στους εξοπλισμούς).

Παρά τις για το αντίθετο διαβεβαιώσεις των Ελληνικών κυβερνήσεων τελευταία, περί Ελληνικής υπεροπλίας και υπεροχής, η αναλογία αυτή εκφυλίστηκε μέχρι που απαξιώθηκε πλήρως όταν η Τουρκία πέτυχε το 80 τοις εκατό των εξοπλισμών της να παράγεται εγχώρια. Παράλληλα το κράτος του Ισραήλ ανέπτυξε μια ισχυρή πολεμική οικονομία σε υποστήριξη του ρόλου του ως το προκεχωρημένο φυλάκιο της Αμερικής, που προϋποθέτει και την υποχρέωση της τελευταίας στην αμυντική του υποστήριξη.
Αντίθετα, την τελευταία δεκαετία, η μνημονιακή Ελλάδα βρέθηκε μπροστά σε πλήρη Εθνική αμυντική ανεπάρκεια και οι Ελληνικές κυβερνήσεις, με προεξάρχουσα αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη, προσπάθησαν να «πουλήσουν» στους Αμερικανούς τον χαρακτηρισμό τους ως «χρήσιμου δεδομένου», σαν αντάλλαγμα στην παρουσίαση ενός «Αμερικανογενούς» αφηγήματος ασφάλειας προς τον Έλληνα πολίτη.

Έτσι η κυβέρνηση Μητσοτάκη στερούμενη, από ανικανότητα ή εσκεμμένα, εθνικών εναλλακτικών οραμάτων και προτάσεων, χωρίς ουσιαστικά ανταλλάγματα ενέκρινε μια ισόβια Ελληνοαμερικανική στρατιωτική συμφωνία που έδινε το δικαίωμα ουσιαστικά Αμερικανικής χρήσης και διαχείρισης όλων των βασικών Ελληνικών στρατιωτικών βάσεων, των λιμένων και ναυπηγείων και βασικών αμυντικών βιομηχανιών, όπως η ΕΑΒ. Παράλληλα απαξιώθηκε ο μη Αμερικανικός αμυντικός εξοπλισμός και παραγγέλθηκε νέος με βασικό πυρήνα τα F-35, τα οποία όμως δεν μπορούν να λειτουργήσουν επιχειρησιακά χωρίς την Αμερικανική υποδομή, η οποία διατηρεί και τον έλεγχο της χρήσης τους που προφανώς στοχεύει κυρίως τη Ρωσία και όχι την υποδεικνυόμενη από την Ελληνική κυβέρνηση για επικοινωνιακούς λόγους, Τουρκία. Εξαίρεση αποτέλεσε η προμήθεια των Rafale και Belharra που αποφασίστηκε με την Αμερικανική ανοχή και κατεύθυνση, στον αντίποδα της αθέτησης σημαντικής συμφωνίας της Αυστραλίας με τα Γαλλικά ναυπηγεία, μετά την υπογραφή της συμφωνίας AUKUS με τις ΗΠΑ και την Μεγάλη Βρετανία.

Παράλληλα η «πρόθυμη» κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη «πούλησε» στον Ελληνικό λαό το αφήγημα της «μπαταρίας της Ευρώπης» και του «ενεργειακού κόμβου» συμπεριλαμβάνοντας σε αυτό και τη χρησιμότητα της Ελλάδας ως διακομιστικό κέντρο του ακριβού Αμερικανικού Φυσικού Αερίου (όχι με μεγάλη επιτυχία), σε αντικατάσταση του Ρωσικού, από την Ρεβυθούσα και την Αλεξανδρούπολη, προς τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και παραπέρα. Ωστόσο από τις διεθνείς εξελίξεις και από το παράδειγμα των «ενεργειακών κόμβων» της Ουκρανίας και της Συρίας, αυτός ο χαρακτηρισμός της Ελλάδας, πλέον, φαντάζει ως εφιάλτης, παρά ως πρόβλεψη λαϊκής ευημερίας.

Μετά την επίτευξη όλων ή και επιπλέον των Αμερικανικών προσδοκιών που αφορούσαν στην Ελλάδα, το Αμερικανικό ενδιαφέρον κινείται πλέον μακριά από την Ευρώπη προς την Άπω Ανατολή και την Αρκτική. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την πλήρη απαξίωση του «δεδομένου» Έλληνα πρωθυπουργού από την Αμερικανική κυβέρνηση, που σε συνδυασμό με την πρόδηλη προθυμία της κυβέρνησής του, που θυμίζει την μεταπολεμική εποχή όταν ο Paul Porter έγραφε την έκθεσή του αποφάσισε την ανακατεύθυνση του μέλλοντος της Εθνικής μας Άμυνας και όχι μόνο, στους Ισραηλινούς τοποτηρητές της.

Από την πλευρά του Ισραήλ, η κυβέρνηση Νετανιάχου, βλέπει την οικονομία της χώρας του, να αναπτύσσεται κατά 2,9% (GDP), εν μέσω πολέμων, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας του Ισραήλ για το 2025, τα επιτόκια, η ανεργία (παρά την υπηρέτηση ενός μεγάλου μέρους του εργατικού δυναμικού ως έφεδροι ) και ο πληθωρισμός να πέφτουν και βλέπει επίσης στην Ελλάδα έναν σύμμαχο με ιδανικά χαρακτηριστικά: εξαρτημένο μονόπλευρα αμυντικά, άρα και υποτελή στον υποστηρικτή της, στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και της ανέχειας για μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς ορατή ανάκαμψη, άρα με λαό οικονομικά διαχειρίσιμο και ανεκτικό, πολιτισμικά ημιμαθή σαν αποτέλεσμα των κυβερνητικών εκπαιδευτικών επιλογών και κυρίως με εκπαιδευμένη ευαισθησία στην επίδραση της τρομοκρατίας. Ιδιαίτερα το τελευταίο καλλιεργείται με επιμέλεια από το κυβερνητικό επικοινωνιακό επιτελείο και κατά το δοκούν ανάλογα με τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, κινούμενο από το καθεστώς της ραστώνης των «ήρεμων νερών», μέχρι τον τρόμο της επαπειλούμενης σύρραξης με την Τουρκία. Το τελευταίο έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν και αναμένεται να χρησιμοποιηθεί και στις μελλοντικές εκλογές σαν «μπαμπούλας» στην δημιουργία περιβάλλοντος κρίσης που κατά κανόνα οδηγεί τους ψηφοφόρους σε συντηρητικές επιλογές. Φυσικά αυτό εξυπηρετεί κατά περίπτωση ψηφοθηρικά όχι μόνο την κυβέρνηση του Κυριάκου, αλλά και του Ερντογάν, κυρίως όμως εξυπηρετεί αυτή του Νετανιάου στη διάθεση προς την Ελλάδα των εξοπλισμών και των αποτελεσμάτων των πειραματικών εργαστηρίων της Γάζας, της Δυτικής όχθης και του Λιβάνου.

Έτσι το Ισραήλ μετά την αδρανοποίηση της Συρίας και του Ιράκ, την επιχειρούμενη κατά το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ), γενοκτονία στη Γάζα και την μετατροπή της, κατά τον Τραμπ, σε «Ριβιέρα της Ανατολής», τον συστηματικό και παράνομο εποικισμό της Δυτικής Όχθης, το «ξύρισμα» των οικισμών του Νότιου Λιβάνου και την αναγνωρισμένη υποστήριξή του από την Ιορδανία και την Ινδία, δημιουργεί ζώνες επιρροής Δυτικά/ Νοτιοδυτικά που περιλαμβάνουν την Ελλάδα, την Κύπρο και την Σομαλιλάνδη και Ανατολικά/Βορειοανατολικά, το Αζερμπαϊτζάν και το Καζακστάν. Ιδιαίτερα το Αζερμπαϊτζάν του οποίου η σχέση με την Τουρκία περιγράφεται στο «ένα έθνος δύο κράτη», παίζει τον ρόλο του ενδιάμεσου και της «βαλβίδας εκτόνωσης», μεταξύ του Ισραήλ και της Τουρκίας, κατά τις προσχηματικές ή μη διαφορές τους.

Παραγνωρίζοντας το τελευταίο, σε υποστήριξη των προηγουμένων, η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη, φροντίζει να κινείται στο πλαίσιο που οριοθετούν τα Ισραηλινά συμφέροντα.

Έτσι ανέχεται και υποστηρίζει συνενοχικά, τη στρατιωτική επέμβαση Ισραηλινών στρατιωτικών δυνάμεων στα «Διεθνή Ύδατα» μεταξύ Πελοποννήσου και Κρήτης 1000 χιλιόμετρα μακριά από τις Ισραηλινές ακτές, εναντίον στολίσκου εθελοντών που κινούνταν σε βοήθεια του δοκιμαζόμενου, υπό συνθήκες σκόπιμα επιβαλλόμενου από το Ισραήλ λιμού. Γι’ αυτό κατηγορείται από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο ο Πρωθυπουργός του Νετανιάου και έχει εκδοθεί σχετικό ένταλμα σύλληψής του. Κατά το ΔΠΔ η κατηγορία περί σκόπιμης επιβολής λιμού από μέρους της κυβέρνησης Νετανιάου, που συμβαίνει στη Γάζα δεν είναι μια «ερμηνεία», αλλά αποτέλεσμα συγκεκριμένων στοιχείων και νομικών ορισμών, που προβλέπουν και τη συνενοχή των κρατών, θεσμών και οικονομικών δομών που επιτρέπουν τη συνέχισή της, πόσο μάλλον την υποστήριξή της.

Η θέση Μητσοτάκη, στο τελευταίο, έχει δοθεί από τον «αντ’ αυτού» κυβερνητικό εκπρόσωπο Μαρινάκη, ο οποίος σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου για την απόφαση του εισαγγελέα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου που κατηγορεί τον Νετανιάου ως εγκληματία, που πρέπει να συλληφθεί και να λογοδοτήσει ενώπιόν του, απόφαση την οποία μάλιστα η Ελλάδα, που έχει αναγνωρίσει το ΔΠΔ, έχει υποχρέωση να εφαρμόσει, απάντησε ότι η απόφαση του ΔΠΔ είναι μια “λανθασμένη επιλογή”! Η απάντηση του Μαρινάκη – για λογαριασμό του Μητσοτάκη – ήρθε ενώ σύμφωνα με τα νεότερα στοιχεία το Ισραήλ έχει σκοτώσει στην Γάζα 65.000 ανθρώπους και έχει τραυματίσει πάνω από 120.000.

Η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη όπως και αυτές του Νετανιάχου και του Τραμπ ως μέρη της «σωστής πλευράς της ιστορίας», προφανώς δεν συγκινούνται από αποφάσεις θεσμοθετημένων Διεθνών οργάνων απόδοσης του δικαίου και από διεθνείς ανθρωπιστικούς και δικαιικούς κανόνες που γράφτηκαν με το αίμα εκατομμυρίων θυμάτων σε πολέμους ανά την υφήλιο. Η αντιμετώπιση αυτή των Εβραίων του Ισραήλ είναι παράδοξη, καθότι το παραγόμενο διεθνές δίκαιο σε μεγάλο μέρος του, συντάχθηκε για να τους προστατέψει από την επανάληψη των δεινών που αντιμετώπισαν οι πρόγονοί τους κατά το ολοκαύτωμα. Για αιώνες ο εβραϊκός λαός υπέστη διακρίσεις και διώξεις και αυτό είναι κάτι που διαμορφώνει χαρακτήρες. Υπάρχει κάτι που ονομάζεται διαγενεακό τραύμα, το οποίο ενσωματώνεται στο DNA και ενδεχόμενα δημιουργεί αυτή τη συμπεριφορά.

Η αντίληψη περί ασυλίας του που έχει ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι ομονοούντες αυτού, προέρχεται από την ανάπτυξη της τεχνολογίας που δίνει πρόσβαση σε προσωπικά δεδομένα, πολιτών. Η πρόσβαση αυτή εκτός από την δυνατότητα του αμυντικού σχεδιασμού από «κακοτοπιές» και των επιλογών στρατηγικής κατά τις προεκλογικές εκστρατείες, σε σχέση με τους αντιπάλους του, παρέχει και την δυνατότητα αναγνώρισης των τάσεων του εκλογικού σώματος και κατευθύνει την εξαγορά συνειδήσεων μέσω ΟΠΕΚΕΠΕ και κάθε λογής επιδομάτων προς τον, εξουθενωμένο οικονομικά και συνειδησιακά, Ελληνικό λαό.

Σε συνάφεια με το προηγούμενο η «ευκολία» με την οποία ο Κυριάκος διαχειρίζεται προσβάσεις σε προσωπικά δεδομένα μέσω ψηφιακών εφαρμογών, που συμπτωματικά έχουν ισραηλινό άρωμα, εκτός από το σκάνδαλο των υποκλοπών, για το οποίο κατηγορείται ως ενορχηστρωτής του από όλη την Ελληνική αντιπολίτευση, την είχαμε συναντήσει και κατά τις επαφές του με έναν άλλο «δημοκράτη» ηγέτη, τον Σαουδάραβα πρίγκιπα διάδοχο Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν. Για την συνάντηση αυτή έχω αναφερθεί στο άρθρο μου στην ΕΦΣΥΝ στις 5 Σεπτέμβρη του 22 «O Κυριάκος και η αξία της αξιοπρέπειας των Ελλήνων | Η Εφημερίδα των Συντακτών (efsyn.gr)» Η κυβέρνηση Μητσοτάκη συμφώνησε να συνδράμει τη Σαουδική Αραβία στον προσδιορισμό της από τους Αμερικανούς ως περιφερειακό παίκτη στην παγκόσμια διακίνηση ψηφιακών δεδομένων (data), αναπτύσσοντας και εφαρμόζοντας τεχνολογίες 5G και αργότερα 6G. Για τα στοιχεία που θα συλλέγονται εκεί ουσιαστικά ακυρώνεται οποιαδήποτε εθνική προσπάθεια κοινοβουλευτικού ή άλλου ελέγχου, τυχόν παρακολουθήσεων της επικοινωνίας των πολιτών των συμβαλλόμενων χωρών, καθότι οι επικοινωνίες αυτές δύνανται να αναζητηθούν από τους «ενδιαφερόμενους» σε δεύτερο χρόνο από τα Κέντρα συλλογής δεδομένων (Data Centers), τα οποία δεν δεσμεύονται από κανέναν κανονισμό και φυσικά από τον Γενικό Κανονισμό Προσωπικών Δεδομένων (GDPR), ο οποίος είναι γνωστό ότι δεν δεσμεύει ούτε τις Αμερικανικές υπηρεσίες. Επισημαίνεται η ευαισθησία Μητσοτάκη στην δημιουργία των κέντρων αυτών στην Ελλάδα. Η σημαντική ανάγκη ψύξης των κέντρων αυτών μάλιστα, απαιτεί και την παροχή μεγάλων ποσοτήτων νερού και προκαλεί την πρόσφατα επανεξέταση από το μέρος του πρωθυπουργού, της αποκλεισμένης από αυτόν κατά το παρελθόν και αποδεκτής πλέον, χρήσης πυρηνικής ενέργειας, που μαθηματικά θα οδηγήσει και στην ανάγκη ιδιωτικοποίησης του νερού.

Σε αυτή τη Σαουδαραβική προσπάθεια έρχεται επικουρικά η Αμερικανοτροφοδοτούμενη «πρωτοβουλία» Μητσοτάκη για το EMC (East to Med data Corridor), δηλαδή της εγκατάστασης του υποθαλάσσιου και επίγειου καλωδιακού συστήματος μεταφοράς δεδομένων (broadband), που θα συνδέει την Ευρώπη με την Ασία μέσω Ελλάδας και Σαουδικής Αραβίας και θα καταστήσει την Ελλάδα την Αμερικανοαποικιοκρατούμενη πύλη δεδομένων προς και από την ΕΕ.

Ο σχετικός σχεδιασμός και η υποστηρίζουσα υποδομή αναμένεται να επιτρέψει στους «επισυνδεόμενους» και λοιπούς «ενδιαφερόμενους», οποιαδήποτε μελλοντική απόπειρα ανάδειξης και εξέτασης μέσω σύγκλησης «Εξεταστικής Επιτροπής», από οποιοδήποτε κοινοβούλιο, μιας υπόθεσης τύπου Ανδρουλάκη, όπως η πρόσφατα αποτυχημένη στη Βουλή των Ελλήνων, να θεωρείται ως ανέκδοτο.

Η Ελληνική αντιπολίτευση κατηγορεί όλα αυτά τα χρόνια τον πρωθυπουργό της Ελλάδας Κυριάκο Μητσοτάκη ως αρχηγό μιας ανώνυμης εταιρείας που έχει εγκαταστήσει ένα ιδιοτελές νομοθετικό σύστημα που ελέγχεται μέσω ενός πλήρως κατευθυνόμενου από αυτόν συστήματος απόδοσης του δικαίου, ένα οικονομικό σύστημα που εξυπηρετεί ημετέρους, παραγνωρίζοντας την αναγκαία παραγωγική ανασυγκρότηση της Ελλάδας, την ανασύσταση του κράτους πρόνοιας, του ΕΣΥ και της παιδείας και την αμυντική θωράκισή της με γνώμονα το καθαρά Εθνικό συμφέρον. Στον τομέα της οικονομίας κατηγορείται ότι έχει μετατρέψει τη Χώρα σε χώρο real estate, τον οποίο πουλά σε επενδυτές αμφίβολων προθέσεων όπως οι Ισραηλινοί, που με τη σειρά τους καθιστούν αδύνατη τη στέγαση των χαμηλόμισθων Ελλήνων μετατρέποντας γενικότερα τους πολίτες σε υποτακτικά, χειραγωγούμενα και προβλέψιμα άτομα, που θα διαβιούν αναξιοπρεπώς και σε διαρκή ενδοφλέβια σύνδεση με τον ορό των επιδομάτων. Βλέπε και σχετικό άρθρο μου στην ΕΦΣΥΝ «Η Απόδοση του Δικαίου Διαφθείρει τους Υποταγμένους | Η Εφημερίδα των Συντακτών (efsyn.gr)».

Επιπλέον η αντιπολίτευση αποδίδει σε αυτόν, την πρόθεση για την ιδιωτικοποίηση του νερού έως το τέλος της θητείας του, που έχει ξεκινήσει μέσω των απευθείας αναθέσεων των ήδη δρομολογούμενων «κρίσιμων» φαραωνικών έργων υδροδότησης της Αθήνας, την επιλογή της νέας ηγεσίας του Αρείου Πάγου, τη θεσμοθέτηση για κατασκευή μικρών πυρηνικών εργοστασίων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας για υποστήριξη της ψύξης των data centers, με απώτερο στόχο τη συλλογή στοιχείων και τελικά τη χειραγώγηση του εκλογικού σώματος, την περαιτέρω εξασφάλιση του ρόλου της Ελλάδας ως εξωτερικά ελεγχόμενο ενεργειακό κόμβο, στον οποίο συμπεριλαμβάνεται και ο υπό έρευνα (εκχωρημένος βάσει συμφωνιών πλέον) Εθνικός της ενεργειακός πλούτος, με στόχο την πλήρη εξάρτηση της Ευρώπης από το Αμερικάνικο φυσικό αέριο, σε αντικατάσταση του Ρωσικού. Επιπλέον και σε υλοποίηση των προβλέψεων της πολεμικής οικονομίας που έχει επιλέξει η ΕΕ, την φροντίδα για τον απρόσκοπτο εξοπλισμό της Ουκρανίας μέσω των λιμανιών της Αλεξανδρούπολης και της Καβάλας, με σκοπό την συνέχιση μέχρι ενός ορίου του πολέμου μεταξύ των Αμερικανονατοϊκών και της Ρωσίας δι’ αντιπροσώπου και αργότερα την εξασφάλιση της αμφίδρομης ροής, εμπορευματοποίησης και διανομής του παραγόμενου αμυντικού υλικού των Ευρωπαϊκών αμυντικών βιομηχανιών που θα αναλάβουν μαζί με τις θυγατρικές Ουκρανικές τους, την επικαλούμενη «παροχή αμυντικών εγγυήσεων» στην Ουκρανία.

Η απόδοση όλων αυτών των προθέσεων στον Κυριάκο Μητσοτάκη από την αντιπολίτευση, αλλά και αυτών που προαναφέρθηκαν και έχουν σχέση με τις πολιτικές επιλογές του, προϋποθέτουν έναν λεπτομερή και συνεπή σχεδιασμό, τον οποίο συναντήσαμε κατά την πρώτη διακυβέρνησή του (2019-23), όταν σε ελάχιστο χρόνο και μάλιστα κομπάζοντας γι’ αυτό, κατατέθηκαν στην Βουλή των Ελλήνων, με καταιγιστικό ρυθμό, ένα πλήθος νομοσχεδίων που προφανώς είχαν ετοιμαστεί από την περίοδο που η ΝΔ βρισκόταν στην αντιπολίτευση. Τα περισσότερα από αυτά τροποποιήθηκαν δύο και τρεις φορές στη συνέχεια λόγω της προχειρότητάς τους και της απόκλισής τους από τα πραγματικά κοινωνικά δεδομένα. Ωστόσο η ένσταση βρίσκεται στο αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι αυτός που καθοδηγεί τις συγκεκριμένες πολιτικές, ή οι πολιτικές καθοδηγούν τον Μητσοτάκη.

Θεωρώ ότι συμβαίνει το δεύτερο, η πρόσδεσή του στο Αμερικανικό άρμα και στον Ισραηλινό τοποτηρητή, η ανάθεση της Εθνικής άμυνας στον τελευταίο και η συνεπόμενη εξάρτηση από το ισραηλινό χρηματοπιστωτικό σύστημα, χωρίς την ενημέρωση και γνώμη του Ελληνικού λαού, το επιβαλλόμενο καθεστώς καταστολής και ελέγχου της δικαιοσύνης, η υποστήριξη των συμφερόντων των πλοιοκτητών και ντόπιων μεγαλοεπιχειρηματιών στους τομείς της ενέργειας, των επικοινωνιών, των Μαζικών Μέσων Ενημέρωσης, της υγείας, η μετατροπή της Χώρας σε χώρο real estate, η υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας και του ΕΣΥ, τα data centers, οι αναφορές του περί πυρηνικής ενέργειας, η θέση της ΕΥΠ ως πρώτη κίνηση υπό τον έλεγχό του, η υποστήριξη της πολεμικής οικονομίας της ΕΕ, είναι όλα όψεις του ίδιου νομίσματος, είναι αλληλένδετα, αντιμετωπίζονται από αυτόν ως σύνολο και όχι μεμονωμένα και τελικά εντάσσονται στον νεοφιλελεύθερο σχεδιασμό του ευρύτερου καπιταλιστικού συστήματος.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι απλά αυτό που δηλώνει, το πρόθυμο και δεδομένο εργαλείο που θα ιδρώσει τη φανέλα του για την υλοποίηση του παραπάνω σχεδιασμού. Αποτελεί την επιλογή των ντόπιων και ξένων λόμπι, την οποία εκλαμβάνει ως στοιχείο υπεροχής του έναντι των αντιπάλων του. Τα λόμπι αυτά όμως αποτελούν τις νομιμοποιημένες μορφές διαφθοράς και αλλοίωσης των δημοκρατικών διαδικασιών και τελικά, της θέλησης του λαού. Η αναφορά του στο Συνέδριο της ΝΔ, στο δίλλημα του ψηφοφόρου για την επιλογή του Ανδρουλάκη, του Τσίπρα, ή του «οποιουδήποτε άλλου» αντί της αναμέτρησής του «με το κενό», προσδιορίζει τη ζώνη της άνεσής του, το περιβάλλον στο οποίο επιθυμεί να αντιπαρατεθεί, που είναι αυτό των προσώπων και όχι των εκφρασμένων πολιτικών. Ο ανταγωνισμός του με τους άλλους αρχηγούς των κομμάτων θεωρεί ότι τον φέρνει σε πλεονεκτική θέση, καθότι ακόμα και η αρνητική κριτική προς το άτομό του είναι προς όφελός του, τοποθετώντας τον στην υπερτιμημένη θέση του ρυθμιστή, ενώ στην πραγματικότητα αποτελεί μια καρικατούρα / προϊόν συμφερόντων.

Η λύση για τον Έλληνα ψηφοφόρο είναι να αποδεσμευτεί από τα πρόσωπα και να αναζητήσει τις πολιτικές θέσεις των κομμάτων. Με δεδομένο ότι οι θέσεις της ΝΔ είναι γνωστές, αυτό που απομένει είναι να γνωρίσει ο Ελληνικός λαός πριν τις εκλογές τις απαντήσεις των κομμάτων σε ζητήματα όπως αυτά που προαναφέρθηκαν.

Από εκεί και πέρα ο Έλληνας ψηφοφόρος θα γνωρίζει και θα πρέπει να αποφασίσει. Η τυχόν αδιαφορία του αποτελεί ενεργή πράξη συνενοχής, μεταξύ άλλων και στην απογύμνωση της κοινωνίας από την προστασία της δικαιοσύνης. Στην περίπτωση αυτή δεν θα μπορέσει να ξεφύγει της οσμής του ιδρώτα από τις φανέλες κάποιων προθύμων που θα του επιβάλλουν μια καθημερινότητα που δεν επέλεξε και ενδεχομένως θα παραπέμπει σε αυτή την άγνωστη μπόχα που κάλυψε πρόσφατα την Αττική.

(*) Υποπτέραρχος (Ι) ε.α.